Guinness i Schnitzel

Dzień dobry się z Państwem, choć w kontekście czytaczy tego opiniotwórczego bloga liczba mnoga może być pewnym nadużyciem. Sprawy mają się tak, że Irlandzka Telenowela przez nadchodzące trzy lata nadawać będzie z Górnej Austrii.

Gdyby mi ktoś jeszcze w zeszłym roku zaproponował, że przybijać mnie będzie na noc za uszy do ściany, ale w zamian nie będę już nigdy musiał pracować z miłościwie mi do niedawna panującym Kaminskym, przynajmniej przedyskutowałbym to z małżonką.

Gdy więc padła propozycja bym z podobnym skutkiem przeniósł się do spiętrzonego górami kraju, gdzie deszcz pada rzadko i zwykle pionowo, gdzie pory roku następują po sobie w z góry wiadomej, uporządkowanej kolejności, gdzie pomidor smakuje jak pomidor, gdzie witamina D występuje w przyrodzie, a nie w tabletkach... przedyskutowałem to z małżonką.

Anieśka pomysłowi przyklasnęła, jednocześnie zaznaczając, że ona to tak na hop siup w samolot do Europy wsiąść nie może, bo - prawda - sprawy do załatwienia, voucher do SPA i tym podobne, spakowałem więc kilka par majtek, trzy koszule z kołnierzykiem, tęsknym spojrzeniem obrzuciłem xPudełko i do Austrii ruszyłem sam. Z zamysłem, że Anieśka dołączy, jak wykorzysta darmowe minuty. Trochę jak w Szklanej Pułapce. Tylko w tym zestawieniu to Anieśka jest Johnem McClanem, a ja ... no nieważne. 

Firma tymczasem najęła sztab ludzi, którzy ogarnąć mieli każdy aspekt relokacji: przelot, transfer z lotniska, przeprowadzkę, mieszkanie, konto w banku i takie tam. Z mieszkaniem ciut spaprali sprawę, bowiem lokum szukać zaczęli, gdy nadawałem bagaż na lotnisku i - niespodzianka - nie zdążyli znaleźć. W efekcie wylądowałem w tymczasowym apartamencie w Linz, urazy jednak nie chowam, bo chyba na dobre nam to tylko wyszło. Wymyśliliśmy sobie bowiem wstępnie takie malownicze, otoczone górami miasteczko nad brzegiem jeziora. Już pierwszego dnia po pracy udałem się na oględziny. Miasteczko w istocie okazało się malownicze. W sam raz by wpaść na weekend. Może nawet długi weekend. Pod wieloma względami jednak nie takie, by osiedlić się na stałe, także dobrze się stało, że nie udało się tam klepnąć kwadratu zawczasu. Chyba, że komuś zbywa dwa i pół tysia na piękny domek w bogatej dzielnicy, z drewnianym tarasem i nasturcjami w skrzynce. Mnie na przykład nie zbywa, ale to zupełnie nie szkodzi. Przechadzałem się bowiem przez minionych kilka dni w bezpośredniej okolicy mojego tymczasowego lokum i skłonny jestem uznać, że jest bardzo nieźle. Łezkę wzruszenia musiałem ukradkiem zetrzeć, gdy zasiadłem na brzegu Dunaju z butelką Eggbergera w ręku, tak mi Warszawą poczciwą zapachniało.

Linz wydaje się przyjazne rowerzystom, zielone, otoczone porośniętymi lasami wzgórzami. Irlandzki pub już namierzyłem, polską gospodę również, także jeśli tylko przemówi do nas rozsądna oferta na rynku mieszkaniowym, po siedmiu latach życia na wsi wracamy do miasta. Odchamić się. Kto wie, jak nas kiedyś deszcz na mieście złapie, może nawet wejdziemy do jakiegoś muzeum...

Podsumowując, zadania przed nami obecnie dwa. Znaleźć przyjemne cztery kąty, co niekoniecznie będzie sprawą prostą, bowiem Austriacy nie w ciemię są bici. Mieszkają ładnie, a wynajmują brzydko. W znakomitej większości dostępne na rynku mieszkania są nieumeblowane, a co lepsi fantaści oczekują, by na wstępie odkupić od nich pełne wyposażenie kuchni, zapłacić czynsz za trzy miesiące z góry, wpłacić kaucję w podobnej wysokości i pokryć prowizję brokera. Czyli de facto 10k ojro za same klucze.

Zadanie drugie jednak to już przyjemny ból głowy, acz decyzja ważka, której lekce sobie ważyć nie podobna. Od jakiego szczytu rozpocznę podbój austriackich Alp? I na tym polu działać trzeba wartko,  czasu bowiem ino do jutra... 

Alzheimer

W naszej małej komórce społecznej - czy to teraz, czy w czasach gdy śmy na nią jeszcze nie mieli papierów - zawsze odbiegaliśmy nieco od roli, która zwyczajowa przewidziana była dla każdej z płci. Znaczy podczas gdy ja gotowałem, Anieśka zmieniała koło w samochodzie. A podczas gdy ja pamiętałem o najmniejszej zapchlonej rocznicy, Anieśka ograniczała się do Bożego Narodzenia i co okrąglejszych jubileuszy.

Po przeprowadzce na Południe znacznie jednak zmężniałem i gdy w pewien zimny grudniowy poranek w pośpiechu wciągałem na nogi obuwie, kląłem szpetnie wobec miękkiego zawiniątka, szczelnie wypełniającego wnętrze buta, póki wzrok mój nie padł na kalendarz i przyszło opamiętanie.

A gdy kilka dni temu Anieśka zrzuciła bawełniany szlafroczek na drewniane panele, szepcząc: wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy, atmosfera zrobiła się ciut niezręczna. Druga to dopiero rocznica była, a ja już zapomniałem.

Z niedawna film załączyliśmy, gdzie Ben Affleck co roku wymieniał się z małżonką prezentami o motywie przewodnim związanym z rodzajem godów. I tak w pięćdziesiątą rocznicę pani Affleck liczyć mogła na złotą biżuterię, podczas gdy już dziesięć lat później rozwód miał prawo się okazać wariantem portfelowi bardziej przyjaznym.

Zgodnie uznaliśmy, że jest to inicjatywa warta zgapienia, zwłaszcza że bawełniana rocznica nie przedstawiała większego wyzwania.

Nawet kilka arcyznakomitych pomysłów na tę okoliczność miałem, ale wiadomo: wujek Alzheimer nie próżnuje....

Dexter

Gruby błysnął niedawno powiedzonkiem: jak mężczyzna mówi, że coś zrobi, to to zrobi; nie trzeba mu co 3 miesiące przypominać. Na potwierdzenie tych słów postanowiłem raz na zawsze rozprawić się się z choinką.

[singlepic id=28 w=602 h=826 float=center]

Wilk z lasu

Siedzielim sobie niedawno w zakładowej kantynie i snulim opowieści o śniegu. Znaczy snulim to my - Polacy, Irlandczycy przysłuchiwali się ino zafascynowani z wypiekami na twarzy, jakbyśmy klechdy jakieś i baśnie opowiadali. I przypomniało mi się jak onegdaj bałwana śmy zrobili. Tu w Irlandii, gdzie śnieg występuje niemal wyłącznie w postaci ciekłej. Bałwana przystroiliśmy w barwy narodowe, po czym wykonaliśmy miernej jakości zdjęcie. O tu można zobaczyć i poczytać. Nie tylko my zresztą pamiątkową fotografie cyknęliśmy. Bałwan duże poruszenie na dzielni wywołał i flesze błyskały nam pod oknem do późnych godzin wieczornych jak stroboskop.

Kilka miesięcy później, przeglądając strony internetowe z absolutnie legalną i słuszną z moralnego punktu widzenia treścią, natknąłem się na bałwanią fotkę mojego autorstwa. Od tamtej pory pilnuję, by każde zdjęcie, która na bloga wrzucam opatrzone było właściwym podpisem.

Historię ową przytoczyłem tego dnia w kantynie i chyba wywołałem wilka z lasu, bowiem wróciwszy tylko do domu, zgodnie z obyczajem odpaliłem laptopa i stronę weszlo.com, by napatoczyć się na taki obrazek.

This is Sparta!

Przyjmujemy się na Południu jak przeszczepiona nerka. W pierwszym odruchu organizm zareagował szokiem, bo nam ciut tu agroturystyką trąci. Mieścinka jest mała - Aldi, Lidl, Tesco, sześć pubów, dwa zakłady bukmacherskie, kościół, poczta i na tym wyliczanka się kończy. Ludzie są przesympatyczni, a okolica malownicza, ale prawda jest taka, że największe zalety naszej wioski to darmowy parking i autobus do Corku.

Anieśka Cygana ostatnio na wiosce spotkała, co się też z naszej huty przetransferował. Uśmiechnięty, wózek z cyganiątkiem popychał, pozdrowił grzecznie, jak obyczaj nakazuje, zapytał o samopoczucie oraz pierwsze wrażenia z nowego miejsca. W zgodzie z sumieniem Anieśka odparła, że delikatnie rzecz ujmując, nie wszystko co sercu i duszy potrzebne nasze miasteczko oferuje. Cygan obruszył się, jakby kto mu matkę obraził. “Trzy rzeczy wymień, których tu nie ma, a tam były”, zażądał. Trzy!? Dziesięć można wymienić na jednym oddechu, co też Anieśka zamierzała uczynić, ale wdech wziąwszy spojrzała na rumiane oblicze okraszone szerokim uśmiechem i zaniechała.

Za to domek mamy ładny. Z rodziną jaskółek go dzielimy, co mi na auto srają, ale lepsze to niż beztroscy sąsiedzi, którzy naszą srebrną princessę drzwiami obijali. Wciąż czekamy, aż nas Vodafone do Sieci Globalnej podepnie. Piętnaście dni sobie na to dali - najwyraźniej technik kabel z Singapuru na kołowrocie ciągnie. Przynajmniej jest wymówka, by wieczorem do pubu wyskoczyć, gdzie WiFi mają i moje ulubione odświeżające napoje.

Jest ogródek, z okna górę widać, a okolica podobnież słynie z outdoorowych rozrywek. Szkoda jedynie, że nim w hucie gotowi będę rozstać się ze mną przed zmrokiem, zima przyjdzie i nawet bałwana na trawniku za domem nie postawimy, bo wiadomo - Irlandia.

Szalone godziny pracy odbiły się na mojej boskiej sylwetce. Anieśka zapowiedziała, że póki do dawnej wagi nie wrócę zawieszamy wszelką aktywność seksualną. Nie wiem czy bardziej w obawie przed siniakami, czy się dziewcze o mnie troska, że mnie biodro strzeli podczas podniebnych akrobacji, bądź inny istotny element szkieletu. Ciut tu przesadza, jak mnie bowiem kostkowa narzeczona w ostatni weekend zobaczyła, zapowiedziała, że się też w nasze okolice przenosi. Niemniej w temacie żartów nie ma, także w ramach planu naprawczego zapisalim się oboje na siłownię. We wiosce obok, bo u nas to rzeźnia jest, za pieniądze dwukrotnie większe.

A na wiosce taki ryneczek mamy, gdzie się z rana targ otwiera. Rybę świeżą zakupić można, chleb chrupiący, tudzież owoce i warzywa z prawdziwego zdarzenia. Nasz fotograf weselny to gość co pół Ameryki Południowej z laczka przemierzył i zdradził, że pięknych żółciótkich bananów ze sklepowych półek, to się w takiej Wenezueli nawet psom nie daje. Banan przemysłowy na to wołają. Donal kiedyś stanął przed niepowtarzalną szansą, by klientów naszej sieci zapoznać z prawdziwym mango, ale odrzucił całą dostawę, twierdząc, że nam zepsute owoce przywieźli. No więc na tym ryneczku prawdziwe owoce dostać można, a nie cytryny w przebraniu. Także nie tak, żeby pozytywów nie było, ale my ze stolycy, także za miastem nieco tęskno i się nawet plan klaruje, by po wygaśnięciu umowy wynajmu, przenieść się gdzieś, gdzie cywilizacja już dotarła. Do Corku może.

Pożyjemy, zobaczymy.

Due South

Jedno słowo czasem wystarczy, jeden głupi pomysł, a życie przeskakuje jak rozpędzone PKP Intercity na zupełnie nowe tory. Osiem lat temu Anieśka rzuciła, że może by tak w tym roku dla odmiany uciułać ciut dukata i ruszyć do Irlandii. W tej jednej chwili życie jakie znaliśmy znikać zaczęło za oknem metaforycznego wagonu.

Jakiś czas temu William zagadnął, czy bym na południe kraju nie chciał się przenieść, gdzie Firma otwiera nowy punkt. Wagonik znów cichutko zastukał na wyimaginowej zwrotnicy i BAM … trzy lata później jesteśmy jeszcze dalej od Domu.

Z ciężki sercem opuszczaliśmy miasteczko, w którym spędziliśmy ostatnie osiem lat. Szczęśliwie niektórzy prawdziwi przyjaciele, postanowili nam sprawę ułatwić i na koniec mieli nas jakby w doopie, dzięki czemu żal ciut mniejszy.

Podczas gdy zapełnialiśmy mieszkanie kolejnymi pudłami, Kostek, Quy-Syu i Wariat ruszyli do Szwajcarii szwędać się po lodowcu Monte Rosa. Zazdrość zżerała nas jak rdza, bowiem w wobec wiekopomnych przemian w hucie oraz ostrego zwrotu w karierze, tematu urlopu nie było nawet sensu poruszać. Na pocieszenie Kostek zostawił mi kluczyki do vana, dzięki czemu dwie walizki, z którymi przybyliśmy na Zieloną Wyspę, a które przez ostatnie lata rozrosły się do rozmiarów wozu amerykańskich amiszów, udało się przetransportować w dwóch strzałach.

Południe, jak to południe, powitało nas słońcem. Tak w każdym razie słyszałem, bowiem nowy przełożony dzień w dzień zajeżdża do mnie pod biuro z wywrotką zadań na wczoraj, także po pracy wczołguje się po schodkach do sypialni i zasypiam z nogami wciąż na podłodze. Koszmarne to marnotrawstwo, bo nasze małe mieszkanko wymieniliśmy na domek z ogródkiem i ostatnie dni lata należałoby spędzać po bożemu na leżaczku, z bursztynem w dłoni i cichutko skwierczącym grillem za plecami, nim przeniesiemy się na zimę z butelką wina przed kominek.

Jak już jednak tą maszynę w ruch wprawimy...

Miał być ślub

Hajtać się dziś (wczoraj) mieliśmy. Uznaliśmy, że data jest elegancka - ostatni raz dzień z rokiem i miesiącem się w tym stuleciu tak schodzą. Cóż z tego, że w połowie tygodnia wypada.

O rocznicy nie sposób by zapomnieć, a to już solidny fundament pod udane małżeństwo. Nie cierpię jak Anieśka zapomina o naszych rocznicach.

Z księdzem bylim już po słowie, kościół zaklepany oraz organista. Urzędnik bezduszny w kajet nas wpisał. Nic tylko 'tak' powiedzieć i żyć długo i szczęśliwie.

Ceremonia miała być kameralna, bez prasy i fotoreporterów. Maleńka, irlandzka kapliczka, najbliższa rodzina i kilku ziomali. Po wszystkim kufel guinnessa, stek na rozgrzanym kamieniu i proszę się rozejść.

Tak miało być.

Ale żeby tak na przekór rodzinie, wbrew oczekiwaniom znajomych, dla własnego komfortu się hajtnąć w tajemnicy przed światem, to trzeba mieć sumienie z teflonu.

Zamiast tego będzie więc impreza w kraju i z pompą. Będą fajerwerki, lampiony, pieczone świniaki, gorzałka, a kapela przygrywać będzie z przytupem.

Rosół, czy flaczki?

Nowa fala imigracji

To było całkowicie trzeźwe popołudnie. Do śniadania ani kropelki. Z używek tylko poranna kawa. Toteż, gdy na Main Street zobaczyłem maszerującą środkiem drogi grupkę ... słoni, uznałem z niejakim rozbawieniem, że jeszcze śpię.

Ale snu na kliszy uwiecznić nie podobna...
 
 

I had a dream

Ależ sen miałem. Dodę Elektrodę spotkałem i śmy razem ten tego. Fanem pani Rabczewskiej to ja raczej nie jestem. Ani jeśli chodzi o jej - bogate z pewnością - wnętrze, ani doczesną powłokę. Wszystko ma na miejscu, nie powiem, w zupełnie akceptowalnym kształcie i rozmiarze, ale odnoszę wrażenie, że jest ... duża. Z tą 'dużością' gwiazd to też  kwestia jest podobnież bardzo relatywna. Na przykład zawsze uważałem, że taki Stallone Sylvester to kawał byka jest, tymczasem gdyby z dyńki chciał mnie zdzielić, musiałby na taborecik wskoczyć. Liczby nie kłamią. A mnie też się wcale słabo z powodu rozrzedzonego powietrza jak wstanę nie robi.

Panią Rabczewską w zasadzie tylko w telewizji u Wojewódzkiego Jakuba widziałem tak, żeby mieć punkt odniesienia i prawda, że przy nim gimnazjaliści wydają się duzi. Bo na plakacie poczytnego magazynu ilustrowanego dla mężczyzn rozmiar - nie oszukujmy się - jest kwestią raczej umowną. Nie mniej wrażenie piaskiem się na psychice wytarło i Miss Doda pozostała dla mnie kobietą dużą, a mnie kobiety duże mocno onieśmielają.

Działalność artystyczna pani Dody jest w dzisiejszych rozważaniach nieistotna i pozwolę sobie ją pominąć, zwłaszcza że ewidentnie nie należę do targetu naszej rodzimej skandalistki obyczajowej.

Anyway, fan nie fan, tete a tete z Dodą codziennie się nie zdarza. Szczegółów zbliżenia opisywać nie będę, bowiem dżentelmenem jestem i prywatność pani Rabczewskiej zamierzam uszanować. Zdradzę tylko, że na pewnym etapie moja partnerka podeszła do regału w poszukiwaniu poradnika instruktażowego. Pomyślałem sobie wówczas, że nawet najlepsi kucharze muszą czasem zerknąć do książki kucharskiej, choć z perspektywy czasu podejrzewać zaczynam, że mogła chcieć mi coś wyjaśnić przy pomocy ilustracji. Nigdy się nie dowiemy, bowiem gdy z niecierpliwością oczekiwałem na ciąg dalszy, zadzwonił budzik i Doda rozpłynęła się jak dym.

Nigdy więcej nie nastawiam budzika!

Z pamiętnika inwalidy

Sytuacja przedstawia się następująco: nazajutrz po wizycie w szpitalu hinduski znachor zadzwonił zgodnie z obietnicą i triumfalnie oświadczył, że jego znakomity kolega również nie sądzi, by to było złamanie. Nie sądzi! Bardzo, nieprawdaż, uspokajające.

W tych okolicznościach wyszperałem w czeluściach internetu namiary na kościologa w Dublinie. Fachowiec ze stolicy wątpliwości nie miał: kości są całe! "O radości iskro bogów, kwiecie elizejskich pól...", zafałszowałem, po czym filmowym gestem odrzuciwszy kule, ze śpiewem na ustach opuściłem gabinet.

Tymczasem w niedzielę, wraz z pierwszym kurem Anieśka ruszyła na kurs językowy do Londynu. Do ostatniej chwili zastanawiało się dziewczę, czy nie zrezygnować z wyjazdu i poświęcić się opiece nad kulawym chłopem, ale ostatecznie dało sobie przetłumaczyć bezsens tego pomysłu. Niemniej przed odlotem Anieśka rozpisała wśród znajomych grafik telefonów kontrolnych oraz wystosowała ostrzeżenie, że jeśli ktoś mi czegokolwiek podczas jej nieobecności odmówi, ona w przyszłym tygodniu wraca i sąsiednia galaktyka może się okazać dla takiego delikwenta miejscem niewystarczająco bezpiecznym.

W tym układzie poważnie się zastanawiam, czy nie zadzwonić do Dzióbka, która kobietą jest niebywale atrakcyjną, ale nie jestem pewien jak daleko sięga lęk przed Anieśką.

W sobotę zajechalim jeszcze wspólnie do Teskacza po ostatnie sprawunki. Jak to w sobotę parking pełen, tośmy stanęli na jednym z dwudziestu miejsc dla niepełnosprawnych. W końcu się należy. Obsługa parkingu namierzyła nas w mig.

- Masz te takie znaczki dla niepełnosprawnych? - zagadał koleżka w odblaskowej kamizelce.
- Mam, dwa - odparłem wskazując na kule.
- To nie wystarczy - pokręcił głową - to są miejsca tylko dla ludzi na wózku.

Chwilę mierzyliśmy się wzrokiem, ale koleżka najwyraźniej mówił poważnie. Koniec końców Anieśka musiała auto przestawić.

- Później to urocza dama będzie mogła po ciebie pod sklep podjechać - rzucił jeszcze na odchodne.
- Jeszcze słowo, a sam będziesz kul potrzebował. Zobaczysz jakie to łatwe - pomyślałem.

A nawiasem mówiąc nie jest to łatwe. Od stołecznego Kościologa na rentgena pięć strzałów z łuku* było. Kostek proponował autem podjechać, ale mówię niee, przejdźmy się. Najwyraźniej do Głowologa, też powinienem się na wizytę umówić. Tak się spufałem, że się w poczekalni wstydziłem wśród ludzi usiąść. Stałem więc pod ścianą, o kulach, taka Starsza Pani mówi do mnie: młody człowieku, tu jest wolne krzesełko, usiądź sobie.

"Młody człowieku". Jakbym nie trącił na mile, to bym ją wycałował. A tak podziękowałem grzecznie i stałem dalej.

Teraz pozostaje nie zmarnować tego czasu. Bo to dar jest, jeśli na to dobrze spojrzeć. Kontuzja okazała się niegroźna. Ja wciąż biegam, czasu na nic nie mam. Teraz bieganie jakby w rachubę nie wchodzi. Nikt nie glindzi, żebym choinkę wreszcie wyrzucił. W końcu linuxa na laptopie postawić mogę, zaległe filmy obejrzeć, raki wyszlifować, jak i szeroko rozumianej twórczości internetowej się oddać.

Tak mi dopomóż Bóg i Ojczyzna miła!

------------------------
*) takiego co na sto metrów sadzi.

Kości zostały rzucone

Nadejście jesieni kres położyło naszej wysokogórskiej aktywności, cośmy wstępnie z niejaką ulgą powitali. Nawet ulubiony kawałek słuchany w kółko, przyprawia wszak o myśli samobójcze. Zgodnie jednak z przewidywaniami, po kilku tygodniach na irlandzkiej nizinie,  buty trekkingowe szeptać zaczęły coś w zachowanku. Kroi się chyba jaka rebelia.

Tymczasem powróciliśmy do mocno zaniedbanych czynności codziennych. Tutaj, prawda, rowerek, tam siłownia, forma rośnie. Kapitalną trasę do biegania odkryłem. I klawo było, bo w zdrowym ciele, zdrowy duch...

Jurko słynie z tego, że problemy ma chłopina z kontrolowaniem gniewu. Toteż nikt się nie zdziwił, że po trzydziestu sekundach oczekiwania na przejazd wąską, magazynową alejką, nie wytrzymał i w ślepej frustracji uderzył w stojący przed nim wózek. Nie mógł przewidzieć, że pchnie całą kolejkę oczekujących o dziesięć centymetrów do przodu, co w  zupełności wystarczy, by moja stopa ugrzęzła między kilkoma tonami żelastwa.

Z kostką wielkości piłki tenisowej wylądowałem w domu, a żeby przez lenistwo nie zaprzepaścić mojej, doskonale się zapowiadającej kariery alpinistycznej, następnego dnia postanowiłem skorzystać, z owianej złą sławą, irlandzkiej opieki medycznej.

Anieśka twierdzi, że pod recepcją scenę ciupek zrobiłem, ale, choć osobą jestem niesłychanie opanowaną i na absurdy odporną, jak mi pani na OSTRYM DYŻURZE oświadczyła, że fotkę rentgenowską będą w stanie wykonać za cztery do pięciu godzin i nie, nie mogę wrócić później, tylko czekać mi trzeba z innymi pacjentami, bo nie wiadomo kiedy zostanę wezwany, to mnie jakoś kostka boleć przestała, a i opuchlizna jakby mniejsza się wydawała.

Doprowadzony do porządku przez Anieśkę, o 17:00 zasiadłem w poczekalni.

O 22:00 wpadliśmy na chytry plan, by zamówić pizze. Zgodnie z fundamentalnymi zasadami funkcjonowania wszechświata, lekarz musiał mnie wezwać dokładnie w chwili, gdy zabiorę się za pierwszy kawałek dwunastocalowej Como.

Tutejsi medycy przejrzeli jednak nasz plan. Wciągnąć musieliśmy pizzę, porcję skrzydełek z masłem i puszkę coli, by kole północy młody hindus, nie bez problemów wyczytał moje nazwisko. Szczęśliwie od uroczej pielęgniarki otrzymałem wcześniej kule, bom się zaczął obawiać, że w efekcie długotrwałego skakania na jednej nodze, kupować będę musiał spodnie o różniej szerokości nogawek.

No więc kuśtykam na tych kulach do lekarza, i Ty, on do mnie szufle wyciąga i mówi: cześć, jestem Sid. Szufle! Do mnie! O kulach! Jeśli to był żart, to nawet dobry, choć ryzykowny. Po siedmiu godzinach czekania na ostrym dyżurze, nie każdy dysponuje jeszcze poczuciem humoru.

Dottore mnie obadał i kazał czekać na kogoś kto mnie zabierze na prześwietlenie. Po chwili wpadła do nas pielęgniarka z takimi fajnymi loczkami i woła:

- Michael Ryan for x-ray!

Byłem w połowie drogi, gdy mnie tknęło:

- Ryan!? Na pewno Ryan?

Shakira zerknęła w kartę.

- Tak, Michael Ryan na prześwietlenie kostki.
- To dziwne, bo Michael Ryan właśnie wyszedł z opatrunkiem na uchu.

Stropiło się dziewczę, ale ostatecznie dało się przekonać, że o moją skromną osobę się tu rozchodzi.

Dottore fotkę przestudiował od góry do dołu, westchnął niepewnie po czym przemówił:

- Na zdjęciu widać cienką linię. To nie jest chyba złamanie, ale pewności nie mam...
- ... ?
- Co powiesz na gips?
- Chłopie, cokolwiek powiesz. Chcesz gips, założę gips. Chcesz bym smarował kostkę krowią kupą, będę smarował krowią kupą. Bylem w przyszłości nie miał z tą nogą problemów.
- Tell you what, założymy bandaż elastyczny, a ja się jutro z kolegą skonsultuję i przekręcę do Ciebie. Póki co dam Ci zwolnienie na trzy dni...
- ... będę zdrowy za trzy dni? - ucieszyłem się.
- Niee, ale szpital nie może wystawić zwolnienia na dłużej jak trzy dni. Będziesz musiał pójść do lekarza pierwszego kontaktu po dłuższe.

Żyć, nie umierać...

Dygresja

Drogie Panie,

na wstępie wielkie sorensen, że wczoraj, w dniu Waszego święta, żadne oficjalne oświadczenie, ni życzenia wszelkiej pomyślności na blogu się nie pojawiły. Zapewniam, że nie wynika to ze szczeniackiego bojkotu, czy braku poszanowania Dnia Kobiet. Osobiście jestem wielkim fanem Ósmego Marca i uważam, że święto to należy Wam się jak psu buda, jako, że jesteście naszymi gwiazdami na niebie, wisienką na torcie, pianą na piwie, cudowną bramką z przewrotki w ostatniej minucie spotkania.

Brak jakichkolwiek ruchów tematycznych na blogu, wynika jedynie z wątku Kilimandżaro, którego przerywać bardzo nie chciałem, więc ograniczyłem się do życzeń twarzą w twarz. Niemniej dramatyczne wydarzenia dzisiejszego wieczora zmuszają mnie do pewnej dygresji.

Nie można się nie zgodzić ze stwierdzeniem, że mężczyźni są z marsa, a kobiety z wenus. Niemniej nauczyliśmy się żyć obok siebie na jednej planecie w poszanowaniu i zrozumieniu dla naszej wzajemnej odmienności. Na przykładzie: nigdy nie wrzucę kota do kąpieli, choć nie rozumiem jego niechęci do wody. Tak samo na pytanie kobiety: 'jak moja nowa fryzura?', nie powiem: 'mój Boże, aż tak wieje?'.

Tylko żółtodziób wypali natychmiast: 'wyglądasz świetnie!'. Trzeba przyjrzeć się nim się oceni. Nie za długo, bo to sugeruje wahanie i nie za krótko, bo oznacza to brak zainteresowania.

Ale każdy kija ma dwa końce. Jeśli wasz osobisty narzeczony ogląda mecz, a po końcowym gwizdku jego ulubiona drużyna ląduje za burtą Ligi Mistrzów, możecie pozwolić mu cierpieć w milczeniu, zasugerować kiepską dyspozycję sędziego, ale jeśli powiecie, że grali jak frajerzy, zasłużyli na porażkę i ogólnie byli słabszą stroną tego marnego widowiska, to wylądujecie na noc w ciemnej piwnicy .... jak Anieśka.

Na uspokojenie

Znowu nie mogę spać. Do czwartej nad ranem wiercę się w pościeli jak dentysta w dolnej siódemce, a potem otwieram oczy, gdy inni pudelka z lunchem. Stąd kolejnej nocy znów nie śpię, bom w sumie dopiero co wstawał. Na domiar złego, w związku z zaplanowaną na początek przyszłego roku egzotyczną wycieczką, postanowiliśmy dmuchać na zimne i zaszczepić się nawet przeciwko czkawce, więc ciągłe zmiany pozycji bezbłędnie lokalizują miejsca, gdzie pan doktor rozpoczął perforację, co bardzo może bolesne nie jest, ale usypiające też niespecjalnie.

Pomyślałem, że gdyby choć raz udało mi się wstać przed dziesiątą, wieczorem padłbym jak irlandzki sen o dobrobycie i wszystko wróciłoby do normy. Cóż z tego, gdy pierwsza budzi się ręka i nieomylnie mknie do brzęczącego telefonu, nim reszta ciała zdąży się przegrupować.

Obmyśliłem więc chytry plan, by komórkę zostawić w łazience. Liczyłem, że kapitalna akustyka WuCetu wywabi mnie spod ciepłej pierzyny.

Kolejny raz przewracając się w łóżku słyszałem jeszcze, jak telefon cichym 'plurp' ostrzega o niskim stanie baterii. Myślałem, że Nokia do rana wytrzyma. Nie wytrzymała, co napędziło nieco stracha Ojcu-Dyrektorowi. W nocy z niedzieli na poniedziałek w skutek rany ciętej zmarł dwudziestodziewięcioletni Polak z Naas. Opis mocno ogólnikowy, ale pasował do mnie, a wyłączony telefon nie rozwiewał wątpliwości. Podobnie jak komórka Anieśki, która w pierwszym odruchu potraktowana została jak budzik. Komórka, nie Anieśka.

Gdyby ktoś jeszcze połączył fakty i zadrżał o moją skromną osobę, śpieszę zapewnić, że nic mi nie jest.

Memoriał

- Gdy studiowałem na Politechnice, tam był taki profesor. On się nazywał...
- ... Kunstetter! - wołamy z Grubym zgodnym chórem. Dziadek uśmiecha się kręcąc głową. Historię o Kunstetterze opowiadał częściej niż w Irlandii spadał deszcz.

Za studenta składał pracę u profesora Kunstettera. Wielokrotnie, bowiem żadna wersja nie znajdowała uznania w oczach ciała pedagogicznego. Dziadek twierdził, że mruczał pod nosem 'ty cholero', zaciskał zęby i nanosił kolejne idiotyczne poprawki, ale jestem przekonany, że pod nosem mruczał coś znacznie bardziej dosadnego. Ostatecznie okazało się, że prof. Kunstetter przymierzał Go na swojego asystenta. Daremnie, dziadek bowiem był wojskowym - pracy w sektorze cywilnym przyjąć nie mógł.

Żaden zjazd rodzinny nie mógł się też odbyć bez przytoczenia historii z Ustki, gdzie podobnież dwie roześmiane panie niestrudzenie dopytywały się, co będę robił jak dorosnę. W końcu, za namową sponsora wycieczki odparłem, że będę z dziadkiem na wódkę chodził. Lat miałem wówczas może pięć. Panie więcej pytania nie ponowiły. Tak twierdził dziadek. Ja z Ustki pamiętam tylko czapkę kapitańską, którą od Niego dostałem.

Rok później biegaliśmy RAZEM po ścieżce zdrowia w Bieszczadach. I to nie takiej pierdu-pierdu, a prawdziwej, z zasiekami i ostrzałem ciągłym z wieżyczki. I Dziadek (66) wcale nie wymiękał. Mnie natomiast jedna sesję udało się uwieńczyć efektownym saltem zakończonym w rowie pełnym pokrzyw. Dziadek pocieszał, że pokrzywy dobre są na reumatyzm, a że zielsko zamknęło się nade mną jak ocean, bóle mięśni i stawów nie będą mi dokuczać przez długie lata.

Legendą owiana była dziadkowa gościnność. Gdy gość poprosił o coś do picia, dostawał wiadro herbaty, zgrzewkę soku pomarańczowego, skrzynkę piwa jasnego i skrzynkę ciemnego. Gdy komuś nie daj Boże zaburczało w brzuchu ma stole wnet pojawiało się stadko pieczonych dzików. Gdy Dziadek sięgał po butelkę kierowcy bledli, bowiem gospodarz całkowicie odporny był na, zwykle niezawodne, "dziękuję, prowadzę". Każde starcie o suchy kieliszek było zacięte, a każda porażka napełniała Dziadka namacalnym wręcz smutkiem i goryczą. Zdawać by się mogło, że po udanej imprezie goście powinni kolejno osunąć się cichutko pod stół i robić pod siebie z przejedzenia.

W kwestii jedzenia, zwłaszcza ja budziłem dziadkowy niepokój. Bo Gruby ... wiadomo.

- Ja widziałem ostatnio pod Auchan takiego chłopaka - zaczął kiedyś Dziadek - On wyglądał tak jak ty - chudy z długimi włosami. Ludzie mówili na niego ... narkoman. Misiu, czy ty jesteś narkomanem?

Dziadek był pozytywistą co się zowie. Niejednokrotnie na odprawia przedmeczowej przypominał, co powinno być naszym priorytetem: nauka, nauka i jeszcze raz nauka. Po pisemnej maturze zadzwonił do mnie oburzony.

- Misiu, trójka z polskiego!? Co się z tobą stało?
- No ale piątka z matematyki - przypomniałem.
- No ale trójka z polskiego! Mam nadzieje, że na ustnej części zmyjesz tą plamę.

Nie zmyłem. Dziadek zadzwonił poinformować, że schodzę na psy. Gdy później dostałem się z piątym wynikiem na studia, tak się podekscytował, że wylądował w szpitalu na umiarowieniu serca. O tamtej pory mocno dbał o naszą motywację, za każdą piątkę w indeksie obiecując portrecik Jagiełły. Osobiście często to dziadkowej skarpety nie sięgałem, ale jak Gruby się rozochocił, to Dziadkowi w oczy śmierć głodowa zajrzała.

Że nie samą nauką człowiek żyje, Dziadek chętnie widział nas uprawiających sport, ale nie piłkę nożną. To takie nieszlacheckie latać po boisku z czerwoną twarzą i wywieszonym jęzorem. Co innego siatkówka. To sport stateczny i dla młodego dżentelmena bardziej odpowiedni.

Sam Dziadek do późnej starości zachował sprawność fizyczną i mimo wielu prób nigdy nie udało mi się położyć Go na rękę. Na pewnym etapie przestałem próbować.

Legendy lepiej nie niszczyć.

Kiedyś wydawało się, że On i Babcia są niezniszczalni. Że z prawnukami biegać będą po ścieżce zdrowia, kręcić kogiel-mogiel i chodzić na jagody.

W nadchodzące Święta zabraknie przy stole ich obojga. 

Brak tytułu

[`]      [`]      [`]

... bo cóż więcej można dodać...

Tupot dużych stóp

Niespodziewany, kilkudniowy atak zimy pozbawił nas samochodów, a mimo, że temperatura od tygodnia jest już dodatnia, a śnieg znów podziwiać można tylko w telewizji, nic nie zwiastuje rychłej poprawy naszej mobilności. Fakt żeśmy się w zeszłym roku ze ścisłego centrum na wygwizdów przenieśli (no bo w końcu jesteśmy zmotoryzowani), nie dodaje sprawie kolorytu. Bo Irlandia mocno jest pieszym nieprzyjazna. Może nie sam Dublin, gdzie pełznący Luas i rozbiegane piętrusy, ale Naas i miasteczka mniejsze/równe już z całą pewnością. W mieścince, gdzie sypia dwadzieścia tysięcy osób rozsądniej bowiem oczekiwać uczciwego polityka niż komunikacji miejskiej. Zwłaszcza, że z jednego końca miasta na drugi przedreptać można w godzinę.

Więc drepczę. Dwadzieścia minut do TESCO (trzydzieści minut nazad, bo z obciążeniem), tyleż do banku, na pocztę, do salonu operatora telefonicznego. Czterdzieści do pracy, ale to póki co jednorazowo tylko, zwykle bowiem znajdzie się ktoś kto jedzie w tym samym kierunku, na tą samą godzinę. Czterdzieści pięć minut na siłownię, pięćdziesiąt do sklepu z narzędziami.

Konieczność wypadu poza Naas, a co za tym idzie skorzystanie z dobrodziejstwa transportu zbiorowego, pojawiła się jak dotąd jedynie raz. Na szczęście, bowiem irlandzki rozkład jazdy dostarcza jednej tylko, za to pewnej jak fazy księżyca informacji - niezależnie czy rzecz tyczy się pierwszego czy ostatniego przystanku, jeśli jak wół stoi, że autobus będzie o 12:30, zdarzyć może się absolutnie wszystko, ale autobusu o tej godzinie na przystanku z całą pewnością nie będzie. Może przyjechać kwadrans wcześniej, może przyjechać kwadrans później, może też nie przyjechać wcale, nawet jeśli jest to ostatni tego dnia autobus, którym grupa pracowników kończących drugą zmianę w fabryce produkującej szczoteczki do zębów, spodziewała się wrócić do domu. True story.

Chciałoby się jeszcze pogłębić wątek martyrologiczny krótką wzmianką na temat irlandzkiej pogody, niestety kronikarska rzetelność nie pozostawia tu dużego pola manewru. Irlandia najwyraźniej huknęła się w pierś za zimowe fanaberie, bo przez chwilę nawet wiosną zapachniało. Wstyd się więc przyznać, ale przymusowe spacery okazały się niejednokrotnie przyjemnością. 

Niemniej od dwóch dni wszystko zdaje się wracać do normy. Jest zimno, jest wietrznie, jest ponuro, a od czasu do czasu coś nie coś kapnie. Fachowcy coś przebąkują o tryumfalnym powrocie zimy w lutym. Nie żebym wierzył szarlatanom co to twierdzą, że są w stanie przewidzieć pogodę dalej niż trzy dni naprzód, ale ... mądry Polak po szkodzie. Napinka na nowe auto więc coraz większa, a nawet nie ma czym po nie pojechać. A jeżeli znajdzie się życzliwy, gotowy wziąć na siebie organizację transportu, to akurat nie ma czego oglądać. A jeżeli znajdzie się jakaś ciekawa pozycja na rynku samochodów używanych, auto skatowane jest w środku, przypalone papierosami, ślady na suficie właściwsze są dla podłogi, brakuje zapalniczki, popielniczki i najbliższego ich otoczenia, a w bagażniku mieszka grzyb i rodzina porostów. A gdy trafi się samochód z wnętrzem zapraszającym schludnym wyglądem i przyjemnym zapachem, pod maską błyszczy złowieszczo kałuża oleju.

I tak to się kręci.

A ja drepczę. 

Klęska żywiołowa

Na Irlandię spadł śnieg. A potem było już tylko gorzej. Bo choć Zielonej Wyspie w bieli bardzo do twarzy i miła to odmiana od ponurych, deszczowych dni, to jednak nie przypadkiem Irlandczycy nie mają swego przedstawiciela wśród narciarzy, skoczków i łyżwiarzy figurowych. Irlandczycy nie znają sanek, a śnieg widzieli ino na wyblakłych fotografiach skitranych w dziadkowym kredensie. W Irlandii zimy nie było od lat, więc Irlandia na zimę jest absolutnie nie przygotowana, a kilka dni umiarkowanych przymrozków wywróciło życie naszego miasteczka do góry nogami.

Zaczęło się regulaminowo: kilka centymetrów śniegu sparaliżowało ruchu uliczny. Do pracy miast minut ośmiu jechałem czterdzieści, co i tak uznać należy za wynik satysfakcjonujący, Dublin ponoć w tym czasie stanął na amen. Kierowcy autobusów zgodnie z zaleceniami centrali pogonili pasażerów na śnieg, wyjęli termosy i kanapki, jasno sugerując, że przed roztopami nie ruszą. Gwardzistów trza było, by im w miarę przystępnie wyłożyć, że sytuacja nie jest kolorowa i bez porzuconych na środku drogi pojazdów komunikacji zbiorowej.

Mniej więcej w tym samym czasie, gdy gwardziści negocjowali z dublińskim ZTMem, zadzwonił Donal informując, że ma za domem taką góreczkę. Trzy razy próbował podjechać - bez efektu, także widzimy się jutro.

Kolejnego dnia sytuacja na drogach nieco się unormowała. Uczestnicy ruchu dość szybko opanowali trudną sztukę jazdy letnimi oponami po kilku centymetrowej warstwie śniegu, a oczy narodu z Bogu ducha winnych służb drogowych przeniosły się na budowlańców.

Ciężko winić drogowców, że nie mają sprzętu i doświadczenia, a teraz także piasku i soli, skoro zimę widzieli jedynie na importowanych filmach szkoleniowych. Można wybaczyć budowlańcom, że gdzieniegdzie system nawadniania mieszkań nie przewidywał temperatury mocno ujemnej, w związku z czym z kranu posypały się kostki lodu. Osobiście natomiast przewidziałbym dotkliwe sankcje dla osób, które odpowiedzialne są za to, że mimo nowego budownictwa i plastikowych, szczelnych wydawałoby się okien, moje zasłony powiewają jak na tanich filmach grozy, a remedium na to okazują się nie egzorcyzmy, a tuba silikonu i zrywanie listewek. Wychłostałbym majstra, który zostawił mi pod parapetem w salonie atrakcję dla grotołazów, a specjaliście, dzięki któremu płyty kartongipsowe w miejscach niewidocznych - za pralką, zlewem, bądź lodówką - kończą się dziesięć centymetrów nad podłogą wpakowałbym sztukę mięsa w gacie i puścił na tor psich wyścigów. Na koniec zostawiłbym sobie delikwenta co mnie okna montował.

Zasada działania klamki okiennej nie jest jakoś szalenie skomplikowana, ale może powinniśmy ją na wstępie omówić. Otóż na krawędziach skrzydła okiennego znajdują się dzyndzle, które zwykle po uniesieniu klamki wsuwają się w przytwierdzone do ościeżnicy uchwyty i teraz to już sobie można szarpać do woli, a okno pozostanie zamknięte. Chyba, że któryś dzyndzel na skutek operowania klamką przemieści się na przykład w górę mimo, że uchwyt jest na przykład poniżej. Dalsze wyjaśnienia są, myślę, zbyteczne.

Mimo tych drobnych niedogodności zimę w Irlandii powitałbym z radością i poprosił o jeszcze, gdyby tylko oba nasze samochody nie odmówiły zgodnie współpracy w ciężkich warunkach pogodowych. Jeden pod pracą, drugi pod domem. A tak zasypani zostaliśmy śniegiem i odcięci od świata na naszym malowniczym nagle wygwizdowiu.

Zima opuściła Irlandię po kilku dniach. W takim pośpiechu, że ponoć powodzie nam teraz dla odmiany grożą. Śnieg ustąpił, mróz dawno już odpuścił, tylko nasze wciąż protestujące auta przypominają o niedawnej klęsce żywiołowej.

Pewien mądry smerf powiedział kiedyś: za rok znów będzie zima. Wtedy się okaże kto zrozumiał tegoroczne, kilkudniowe ostrzeżenie. A póki co pozostaje mieć nadzieję, że sprawdzi się prastare irlandzkie porzekadło: mroźna zima - upalne lato.

Czekając na Morfeusza

Nie wierzę w świńską grypę, w dysleksję, metodę Callana, colę light, wszelkiej maści slimfasty, reklamy telewizyjne, obietnice wyborcze, samochody marki deawoo, Walentynki, zdjęcia latających spodków. Nie wierzę w horoskopy, opłaty manipulacyjne, teksty piosenek Szymona Wydry, szkodliwość telefonów komórkowych, słowo arabskiego handlarza, raty 0%, celibat, piwo bezalkoholowe. Nie wierzę, że producentom serialu 'Oficerowie' udało się nakłonić tylu przyzwoitych aktorów do zagrania w takiej szmirze. Nie wierzę, że komuś może smakować wódka z martini. Nie wierzę, że podczas sędziowania meczów piłki nożnej korzystać się będzie z zapisu wideo, bo jak wtedy drukować. I nie wierzę w bezsenność.

No bo co to znaczy, że ktoś nie może zasnąć? Kilka dni z rzędu. Na podstawie studiów własnego przypadku znacznie łatwiej mi uwierzyć w problemy z budzeniem się, względnie NIE zasypianiem. W głowie mi się nie mieści, że ktoś po jednej nieprzespanej nocy kładzie głowę na poduszce, zamyka oczy, a po chwili nocnej ciszy nie przerywa radosne chrapanie.

Jeśli jednak wypadki toczyć się będą nadal w tym samym kierunku, huknąć będę się musiał w pierś i głośno przyznać do błędu. Bo oto kolejny dzień kładę głowę na poduszce, zamykam oczy i ... nic. Odwracam się na drugi bok, zamykam oczy i ... nic. Przekręcam się na brzuch, zamykam oczy i ... nic. Kiedyś wierciłem się tak kwadrans, później pół godziny. Teraz niejednokrotnie ponad godzinę.

Apogeum nastąpiło w środę, kiedy to zniecierpliwiony przedłużającym się oczekiwaniem na Morfeusza, o trzeciej nad ranem przeniosłem się do salonu licząc, że uśpi mnie odcinek "Fali zbrodni" i żołądkowa ze spritem. Cel udało się osiągnąć już cztery godziny, pięć odcinków i sześć drinków później. Po części odpowiedzialny za to może być sam serial, który w założeniu miał być nudny, a okazał się być tylko irytujący. Bo po mnie to generalnie większość spływa, ale na nielogiczny scenariusz i mierne aktorstwo w produkcjach rodzimej kinematografii zapieniam się jakby kręcone były za moje pieniądze. Na wspomnienie "Wiedźmina" do tej pory jestem bliski zapaści.

Tymczasem scena z jednego z odcinków wspomnianej "Fali...". Dwaj zawodowi porywacze zajeżdżają ciemną nocą pod dom byłego ministra skarbu celem uprowadzenia córuchny jego jedynej. Nyska klekocze głośniej niż mój rozkładający się Seacik, halogenami sypią po wszelkich możliwych oknach. Nie zrażeni tym jednak złoczyńcy ładują się do chałupki, zabierają córuchnę, a ucięty jej paluszek zostawiają beztrosko chrapiącemu tatusiowi na ... biodrze. Szczęściem tatko szybko się przebudził, w przeciwnym razie paluszek potoczyć mógł się gdzieś pod szafkę nocną i przypomnieć o sobie przykrym zapachem dopiero tydzień później.

No tak mi ciśnienie skoczyło, że dziwić nie może, iż do siódmej rano zasnąć nie mogłem. Na szczęście żołądkowa ze spritem ukoiła wzburzone poczucie estetyki i ostatecznie pozwoliła osunąć się bezwładnie w ramiona Morfeusza, ale nie mogę przecież codziennie kłaść się spać na rauszu. Następne co pamiętam to Anieśka czule szepcząca mi do ucha 'wstawaj'.

- Kobieto, wiesz o której ja się położyłem? - stęknąłem z wyrzutem bombardowany niepokojącymi wieściami od budzących się zmysłów.
- Wiem, o siódmej - odparła Anieśka nie zrażona.
- No to czego mnie budzisz?
- Bo jest już czternasta.

I tak dzień wolny od pracy rozpocząłem o godzinie 14. I na lekkim kacu.

Specjaliści pracują nad diagnozą. Póki co prewencyjnie nie wolno mi pić redbulli.

Nieurodzaj

Witam Państwa serdecznie i zapraszam na skrót wydarzeń zeszłego, prozaicznego jak mycie zębów tygodnia.

Seacik wciąż prycha i stęka, ale już się nie grzeje. Winnym okazał się termostat, który do tej pory - jako nowy - nie znajdował się w kręgu podejrzanych.

Anieśka zaliczyła pierwszy upadek z konia, w efekcie nazywa się już dumnie Jeźdźcem przez duże JOT. Co ciekawe upadek zbiegł się z debiutem nowego toczka, który, jak wyjaśniła świeżo upieczona ekspertka, pęka przy upadku na głowę. Zarówno Anieśka jak i toczek czują się dobrze.

Po raz pierwszy od początku naszej wspólnej przygody ze squashem, zdołałem, po emocjonującej dogrywce, pokonać Fafa na korcie. Niestety w drugim meczu ubiegłego tygodnia planowo poległem. Ale bez siary. Łatwo skóry nie sprzedałem.

Na tym nie koniec emocji związanych ze squashem. W ostatnim meczu posłaliśmy w kosmos dwie piłki. Nigdy nie wróciły. Zszedłem zatem do recepcji, by odnowić zapasy.
- How are you Michael? - zagadnęła Leanne z recepcji.
- Not good. I`ve just lost two balls - odparłem i już wtedy wiedziałem, że sformułowania nie było najszczęśliwsze.
Twarz Leanne skurczyła się nagle i eksplodowała śmiechem
- Squash balls - starałem się ratować sytuację, ale było już za późno.

W pracy rozpoczynamy romans z nowym dostawcą palet, to mnie nasz Pożal się Boże Menedżer  William, w miejsce nieobecnego Donala powołał na spotkanie z kontrahentem. Rzekomo bym zapoznał się z nowym systemem zapisywania przepływu palet. W efekcie przez czterdzieści minut przysłuchiwałem się niewiele mającym ze mną wspólnego ustaleniom, w których starałem się uczestniczyć mimo to. Niestety na każde moje pytanie odpowiadał nie pytany William: wyjaśnię Ci później. Przez resztę czasu dzieliłem więc uwagę między uroczą asystentkę paleciarzy i robiącego idiotyczne miny Pożal się Boże Menedżera, który, by dodać sobie autorytetu zapewne, starał się wyglądać jak Clint Eastwood. Nie bardzo mu to wychodziło, ale przyznać trzeba, że nie miał łatwego startu przy swoim niskim wzroście, obwisłej nieco twarzy, nażelowanych rzadkich włosach i przydużych, wyświechtanych spodniach, z krokiem dyndającym na wysokości kolan.
Przez ostatnie dwie minuty spotkania gość z Anglii wytłumaczył mi, że w rubrykę 'IN' wpisywać muszę palety, które przyjechały, a w rubrykę 'OUT', te które wyjechały. W każdą niedziele, wypełniony zgodnie z tymi szalenie skomplikowanymi instrukcjami plik excelowski przesyłać mam paleciarzom mailem. William obiecał przynieść mi na ten cel pendrive`a, więc najwyraźniej któryś z nas czegoś nie zrozumiał.

Wszystkie Tolki w okolicy wciąż pozostają srebrne, bądź czerwone, ale jestem cierpliwy.

Antonio donosi, że słyszał jak jednak z instruktorek opowiadała kolegom na siłowni anegdotkę. Ponoć wpadł do niej na recepcję taki koleżka i powiedział, że he has lost two balls.

A, i byliśmy z Kostkiem na rybach. W miejscu skąd Kostek, jak sam twierdzi, nigdy bez ryby nie wrócił. Do teraz, bowiem woblerkiem udało się zainteresować jedynie młodzież. Ale znaleźliśmy huśtawkę.

[onet_player v1="MZ5gA82L35" v2="" v3="" v4="1502337"]
Klawo było, póki Kostek nie stanął przed życiowym dylematem - odłożyć aparat i pomóc mi wrócić na brzeg, czy też poczekać aż zmęczą mi się ręce i nakręcić film życia.

Mam nawet do niego odrobinę pretensji, że wybrał to pierwsze.

***

Administratorom onetu podkład muzyczny do filmu na tyle wpadł w ucho, że wbrew wszelkiej logice i zdrowemu rozsądkowi klip odtwarza się dwukrotnie, przy czym po raz drugi bez wizji. Po dwóch godzinach walki składam broń.

Nocna zmiana bluesa

Był taki czas, gdy z łóżka zrywałem się szybciej niż Gołota z ringu. Baby były jeszcze wtedy blee, a alkohol, jako rzecz nieprzystojąca sportowcowi, za którego się uważałem, nie figurował w moim menu. Przy okazji jednego z letnich wypadów na działkę obudziłem się na dwie godziny przed "Kinem wakacyjny" i wobec braku oznak życia ze strony reszty rodziny, wpadłem na szatański pomysł liczenia do 7 200, co według założenia zająć powinno mi czas dzielący mnie od filmu. Rozpaczy nie było końca, gdy po zrealizowaniu planu bezduszny ojcowski zegarek twierdził, że uwinąłem się w 50 minut.

Jeszcze w szkole średniej zrywałem się na dźwięk szalejącego w sypialni rodziców budzika, pędziłem zwlec z wyra ojca, a przed wyjściem z domu jeszcze Grubego. Poranne pobudki nie były żadną tragedią i przychodziły mi łatwiej niż odebranie czterolatkowi lizaka.

Noc upomniała się o mnie jakoś wraz z rozpoczęciem studiów. Wieczorna szwędaczka z Iwonką, nocne kino z Grubym, wizyty w akademiku, pisane w ostatniej chwili sprawozdania z laborek. Kurs do łóżka spadał coraz niżej w rankingu rzeczy pilnych i zanim się obejrzałem stałem się stworzeniem nocnym. Zegar biologiczny się rozregulował i w pewnym momencie nawet nie spisywałem z planu zajęć wykładów zaczynających się przed 10:00. Przekonanie nóg, by z godziną 7:00 zaniosły resztę ciała do łazienki stało się wyzwaniem przekraczającym moje możliwości. Dlatego też pracę na nocnej zmianie powitałem z niekłamanym entuzjazmem. Z biegiem czasu niestety słabnącym. Bo choć oszczędzony został mi obowiązek pobudki skoro świt, to zaraz okazało się, że Anieśkę widuję czasem po 45 minut dziennie, grono znajomych ogranicza się właściwie do kumpli z pracy, a rzadkie sytuacje, gdy podnieść się z łóżka musiałem o godzinie z grupy porannych uświadamiały mi tylko, że jak już wrócę z Irlandii i podejmę pracę w normalniejszych porach (nie żeby coś było nie tak z moimi spodniami) będę miał przekitrane na całej linii. Zgrzewka red bulli nie utrzyma mnie w pozycji wyprostowanej. Gdy moja frustracja spowodowana odizolowaniem od stworzeń dziennych osiągnęła czerwone pole, z pomocą pośpieszył zarząd Aldika podejmując decyzję o przelokalizowaniu nocnej zmiany w czasie o pięć godzin w dół. Ze szczęścia mało nie popuściłem. Nagle okazało się, że pracę kończę czasem przed 20:00, a nigdy później niż 23:30.Przypomniałem sobie jak wygląda Anieśka, wachlarz planów na weekendowe wieczory nie ogranicza się już do posiadówek w męskim gronie Aldi Team lub nocki przed laptopem i ogólnie jest gitara. Z Anieśką zawarłem porozumienie, na mocy którego dostarczam ją co dzień do pracy, jako że przywozić do domu już nie mogę. Dzięki temu nie przesypiam połowy dnia, choć walczyć jeszcze muszę z odruchem wyprowadzenia lewego prostego w kierunku budzącego mnie dziewczęcia.

La vita e bella