Tryptyk toskański: Piza

Z Pizą od początku wszystko szło nie tak. Słońce już gasło, niebo zdawało się zniżać, ścieśniać i coraz bardziej ku ziemi przybliżać, gdyśmy dotarli na florencki dworzec kolejowy. Nabywszy bilety przystąpiliśmy do wysiadywania, które po chwili przerwało poruszenie na stacji. Śladem podekscytowanego tłumu zerknąłem na tablicę odjazdów, gdzie kolejne pociągi opatrzone były lakonicznym komunikatem 'cancelled'.

Od takiej pani w śmiesznej rogatywce dróżnika dowiedziałem się, że włoska kolej strajkuje. Kolejny pociąg do Pizy mamy za godzinę, ale i ten może zostać odwołany. Na takie dictum postanowiliśmy przesiąść się w ryanairowski autokar na piskie lotnisko. Stamtąd - nieco na krzywy ryj, ale nikt nie pytał o bilety - złapaliśmy autobus na dworzec Piza Centrale, skąd poturlaliśmy walizki w kierunku hotelu.

Mniej więcej w połowie drogi padła bateria w nawigacji i nasza sytuacja ciut się skomplikowała. Godzina była późna, na ulicach sami turyści, którzy na pytanie o ulicę Św. Tomasza, nie byli w stanie zaoferować więcej niż wzruszenie ramion. Kierowaliśmy się więc na Krzywą Wieżę, którą - zgodnie z broszurą - widać miało być z okna naszego hospicjum. Ostatnia osoba, którą spytałem o drogę, jak inni pokręciła głową z przepraszającym uśmiechem, już wówczas jednak Anieśka ciągnęła mnie za rękaw, pokazując palcem tabliczkę via San Tommaso. Głupi ma zawsze szczęście.

Do hotelu dotarliśmy zmęczeni i głodni. Nim jednak otrzymaliśmy klucze do pokoju, niesympatyczny pan na recepcji uznał za stosowne spisać nasze biografie, korzystając z klawiatury w systemie biblijnym - szukajcie a znajdziecie.

Uznawszy, że im szybciej pójdziemy spać, tym szybciej zobaczymy Campo dei Miracolo, wciągnęliśmy na szybko Pizzę i zameldowaliśmy się pod pierzyną. Rankiem nie budzik nas jednak wyrwał ze snu, a bębniący w okno deszcz.

Uzbrojeni w jednorazową parasolkę nabytą od napotkanego handlarza badziewiem podjęliśmy próbę ataku na Pole Cudów, jednak wobec żelaznego oporu żywiołu, zmuszeni byliśmy się wycofać w  turystycznie nieco mniej popularne rejony miasta i ku radości Anieśki rozproszyć po sklepach i sklepikach.

Piza nawet w deszczu robi pozytywne wrażenie. Nie przytłacza przepychem jak Florencja. Zaprasza kameralnym deptakiem, przytulnymi alejkami pomiędzy kolorowymi kamieniczkami, gdzie ludzie stoją i żłopią winiacze. Nie jednak z butelki owiniętej papierową torebką, tylko w kieliszeczku podanym przez kelnera z restauracji nieopodal.

Piza nie kłuje zewsząd siusiakiem Dawida, ale ma swoją Krzywą Wieżę i nie zawaha się jej użyć. Co znów sprowadza nas do Campo dei Miracolo, gdzie udało nam się wrócić wśród nieco przyjaźniejszej aury pogodowej, a nawet ustrzelić absolutnie obowiązkowe zdjęcie z cyklu "podtrzymując wieżę".

Tytułowe "miracolo" to cmentarz, katedra, baptysterium i słynny na cały świat przykład tego jak nie budować - Krzywa Wieża. Cmentarz Campo Santo wyjątkowej podobnież jest urody, co musimy wziąć na słowo, bowiem w siąpiącym deszczy skłoniliśmy się raczej ku zwiedzaniu zabytków z dachem. Mówi się, że ziemia w której chowani byli zmarli, pochodzi z Golgoty, a do Pizy trafiła na statku powracającym z IV Wyprawy Krzyżowej.

Krzywa Wieża znana jest głównie z tego, że jest krzywa, nie powinno to jednak przysłaniać faktu, że jest to piękna budowla. Podobnie jak katedra i baptysterium pokryta jest delikatnymi zdobieniami, przez co sprawia wrażenie spowitej cieniutką koronką i lekkiej jak piórko.

Z resztą nie tylko wieża się Pizańczykom nie udała. Jeszcze pińcet lat temu Piza była prężnie rozwijającym się miastem portowym. Potem jednak wpadająca do morza rzeka Arno zaczęła zamulać i dziś z ręczniczkiem na plaże zapylać trzeba dziesięć kilometrów.

Tyle o Pizie. W deszczu strach było wyciągać naszego drogocennego canonka, ale coś uchwycić się udało.

Tryptyk toskański: IL Latini

Ledwie Anieśka powiadomiła znajomych za pośrednictwem popularnego portalu społecznościowego o przyjeździe do Florencji, już koleżanka zza wielkiej wody podszepnęła życzliwie, że punktem równie obowiązkowym jak katedra, galerie i inne dawidy, jest restauracja IL Latini.

Elegancko się to nawet złożyło, bowiem we Florencji spotkać się mieliśmy z dwójką znajomych ze studiów, którzy kilka lat temu osiedli nieopodal miasta. W kulminacyjnym punkcie wzruszającego spotkania po latach zabrać mieliśmy Anieśkę na urodzinowy obiad i tak oto dylemacik odnośnie wyboru gospody rozwiązał się sam.

IL Latini ma powierzchnie boiska piłkarskiego, mimo to przed restauracją grupka chętnych oczekuje na wolny stolik. Szczęśliwie znajomi poczynili zawczasu rezerwację, tylkośmy się ciut spóźnili, przez co miejsce trafiło nam się niepierwszorzędne, a podczas uroczystości patrzyliśmy na siebie z Malesiakiem przez szybę otwartego okna.

Restauracja z pewnością nie należy do najtańszych, ale też nie tak, że dom trzeba i samochód zastawić, by pozostać w grze do deseru. Miejsce ma niepowtarzalny klimat, jest gwarno, obsługa bardzo uprzejma, a językiem Shakespeare`a włada nie gorzej niż słynny dramaturg - jedno z drugim w innych zakątkach Florencji zdaje się nie koegzystować.

W IL Latini nie podaje się menu - skład i taktyka ustalane są drogą narady z kelnerem.  Oddaliśmy tu pole znajomym, którzy w miejscowym narzeczu oraz zwyczajach odnajdują się doskonale i był to strzał w dziesiątkę. Na stół wjechały kapitalne przystawki w niespodziewanej różnorodności, któreśmy z Malesiakiem ukoronowali Bistecca alla Fiorentina. Stek po florencku ma pięć centymetrów grubości, a wobec fachowej reanimacji najpewniej mucząc radośnie potruchtałby niezgrabnie w kierunku drzwi. Niemniej nawet Anieśka, która na co dzień krwiste mięso omija obwodnicą, chwyciła za widelec i przyłączyła się do spółki. Lepszej rekomendacji nie trzeba.

Do tego antałek czerwonego wina, któryśmy entuzjastycznie osuszyli i nawet Florencja zdała się jakaś przychylniejsza.

Tryptyk toskański: Firenze

Dwa dni urlopu mnie się po tegorocznych wyjazdach i rozjazdach się ostały, toteż wypad w cieplejsze rejony, nim w Krainie Deszczowców rozpada się na dobre i zrobi się zimno oraz ponuro, uznaliśmy za właściwe podsumowanie sezonu. Żadnych gór, namiotów i kilkudniowych rozstań z prysznicem. Tym razem jechaliśmy odwiedzać galerie sztuki, sączyć Prosecco przy maleńkim stoliczku w wąskiej uliczce, zajadać się wyśmienitym ravioli i podziwiać perły renesansowej architektury.

Śladami Ezio Auditore, niejako zaocznie realizując marzenie Lucy Moderatz, trafili my do Florencji. Rokowania nie były pomyślne, bowiem zapowiadało się, że znaczna część puli średniej sumy rocznych opadów spadnie na Toskanię podczas naszego pobytu.

Za Florencję zabraliśmy się bez gry wstępnej - korzystając z tego, że rzeczywistość rysuje się w znacznie jaśniejszych barwach niż to przewidywali meteorolodzy, ruszyliśmy natychmiast w kierunku wisienki na torcie. Stanąwszy na Piazza del Duomo westchnęliśmy zgodnie. Katedra Santa Maria del Fiore jest z innej bajki. Góruje nad miastem niczym Guliwer w krainie pokrytych czerwoną dachówką liliputów. Dzięki śnieżnobiałej elewacji pociągniętej kredką różowego i zielonego marmuru sprawia wrażenie nierzeczywistej, narysowanej zaczarowanym ołówkiem na panoramie miasta.

W zestawie powiększonym Piazza del Duomo otrzymujemy pasującą do kompletu Dzwonnicę Giotta i Baptysterium Św. Jana z wykonanymi z brązu Drzwiami Raju.

Najbardziej rozpoznawalne dzieło jednego z największych florenckich artystów znajduje się w Luwrze, jednak Florencja ma własną odpowiedź na paryskie muzeum. Nawet dwie - galerię Accademia, na czele z "Dawidem" Michała Anioła oraz Ufizzi, bez najjaśniejszej gwiazdy, za to ze zgraną paką na solidnym, równorzędnym poziomie. Przewodniki straszą widocznymi z księżyca kolejkami do obu galerii, pod Ufizzi nie staliśmy jednak nawet kwadransa.

Florencja rozkwit przeżyła w okresie odrodzenia, jeśli ktoś jednak spodziewa się romantycznego, renesansowego miasteczka, to trochę jakby dupa zbita. W oczy kłują wystawy najbardziej znanych projektantów, po uliczkach, którymi spacerował Sandro Boticelli, Leonardo da Vinci, Michał Anioł, Rafeal Santi, śmigają teraz wytapetowane panie w okularach słonecznych jak szyba od STARa i na obcasach, które zmroziłby krew w żyłach Felixa Baumgartnera. Za nimi eleganccy panowie obwieszeni dziełami takich artystów jak Gucci, Versace, Boss, Dolce i Gabbana. Tu szejk w piżamie, tam producent filmowy w Ferrari. Zewsząd słychać wbijane PINy kart kredytowych, a ogólna atmosfera bardziej pasuje do mojego wyobrażenia o Mediolanie, niż naszych oczekiwań wobec Florencji.

Przyjemniej robi się na drugim brzegu rzeki Arno. Największy batalion turystów zostaje pośród absurdalnie drogich kramów złotników i jubilerów na Ponte Vecchio, moście starszym - choć może nie w obecnej postaci - niż sama Florencja i jedynym w mieście, który przetrwał pobyt przeżywających chorą fascynację ładunkami wybuchowymi zwolenników fuhrera z jednym jądrem.

Na południowym brzegu Arno Florencja nieco zwalnia. Ludzie prażą się jak kasztany na nagrzanych kamieniach placu przed Pałacem Pitti, co bardziej wysportowani atakują schody prowadzące na Plac Michała Anioła, skąd rozciąga się kapitalny widok na miasto i kolejną podróbkę "Dawida" z niezdrową zielonkawą cerą.

W zaciszach wąskich uliczek kilka maleńkich knajpek, krzesełka na zewnątrz, między nimi taborecik, w sam raz by kieliszek wina postawić i dać odpocząć styranym florenckim brukiem stopom.

Tyle ze snobistycznej, renesansowej Florencji. Garść fotografii o tu.