Ilon Mózg

Podczas gdy ja ramię w ramię z gardą i wojskiem na pierwszej linii wirusowego frontu niosę ludziom papier toaletowy i konserwy, Anieśka pełnymi garściami czerpie z życia w czasach zarazy. Gotuje dziką kuchnię, piecze chleb bananowy, układa nam mordercze treningi, chadza na wirtualne wieczorki teatralne, pisze, maluje, wystawia w ogródku krągłości w kierunku zaskakująco nieoksymoronycznego irlandzkiego słońca. Wczoraj pochowała pszczołę, którą nieopatrznie zdekapitowała zatrzaskując okno. Żeby więc dziewczę totalnie nie zdziczało, wobec rozluźnienia towarzyskich restrykcji postanowiłem pokazać jej trójwymiarowych ludzi. Na razie z daleka, ciut jak zwierzyniec w gospodarstwie agroturystycznym, bo nie wiadomo, gdzie byli i czego dotykali. 

 

Po złożeniu uroczystych ślubów zachowania dwóch metrów dystansu, ruszyliśmy do Mery i Szona na pogaduchy. Zasiedliśmy przed domem na wzgórzu z widokiem na Góry Galtee i ze szklanką ginu z tonikiem w ręku rozprawialiśmy na tematy ważkie oraz istotne. Chociaż głównie ważkie.

- Wiecie, że właśnie w tej chwili rakieta Elona Muska startuje z Przylądka Canaveral? - zagadnęła w pewnym momencie Mery.

Nie wiedzieliśmy. 

- Za dziesięć do piętnastu minut powinna być widoczna z Irlandii. Na lewo od księżyca.

Z zaciekawieniem odwróciliśmy krzesła w kierunku Łysego, który świecił już na bezchmurnym niemal niebie, choć do zachodu słońca pozostała jeszcze dobra godzina. Zadarliśmy głowy do góry i rozpoczęliśmy wypatrywanie. Czego? Tego nie byliśmy pewni. Białej, bardzo nieekscytującej kropki, a może efekciarskich płomieni i kłębów dymu.

Pół godziny później ból odcinka szyjnego zaczął już promieniować na obojczyk. Przez chwilę pomyślałem, że Mery - kobieta o złotym sercu - zapragnęła w ramach wybudzania gospodarki wspomóc lokalnego chiropraktyka.

- I want my money back Mery - odezwałem się odwracając wiklinowe krzesło w jej kierunku.

- Na lewo od księżyca to szerokie pojęcie. Może przegapiliśmy.

- Przy okazji kolejnej rakiety zastosujemy krycie strefowe. Każde z nas dostanie skrawek nieba do obserwowania.

- There it is! - zawołał Szon, wskazując palcem wyraźny biały obiekt przecinający niebo za moimi plecami.

- To samolot!

- TO NIE JEST SAMOLOT!!!

Im dłużej patrzyliśmy, tym bardziej byliśmy przekonani, że to w istocie nie był samolot. Kształtem przypominał pocisk, zostawiał za sobą pojedynczy ślad i poruszał się na tyle szybko, że nim nam zaschło w rozdziawionych ustach, zniknął z pola widzenia, pozostawiając nas z wrażeniem, że mimo wszystko byliśmy świadkami czegoś wyjątkowego.

- Myślałam, że będzie lecieć pionowo.

- Wszystko się zgadza, przyleciał ze Stanów, czyli z zachodu... - Szon wskazał początek białej smugi na niebie.

- To jest wschód Szon...

- Nieważne, Ziemia jest okrągła, wschód czy zachód to niekiedy kwestia odległości, bardziej niż kierunku.

- To ma sens, Przylądek Canaveral jest na Florydzie, na zachodzie Stanów. Pacyfik zdaje się rozsądniejszym kierunkiem, niż ewentualna katastrofa nad obszarem zabudowanym.

Dyskusja wchodziła powoli na tony akademickie. Już miałem przy pomocy kawałka węgla z grilla zacząć kreślić skomplikowane równania i przypuszczalne trajektorie na rozłożonym na stole białym obrusie, gdy ...

- Look! Look!

Rakieta ponownie cięła widnokrąg, tym razem nieco dalej.

- Może to Rosjanie wysłali swoją rakietę w ślad za amerykańską.

- Siergiej, follow that space ship!!!

- A może oddala się od Ziemi po spiralnej trajektorii.

- Majk, napijesz się? - Szon zamajtał mi przed oczami malutką buteleczką. - Unicum, przywieźliśmy z Budapesztu. Wypiliśmy raptem kilka kieliszków a żadne z nas nie pamięta, jak znaleźliśmy się w hotelu.

Z trudem zwalczyłem odruch wymiotny. Ja już z pijaństwa szczęśliwie wyrosłem, niemniej ostatni raz jak piżmak nawaliłem się epizodycznie kilka lat wcześniej u Mery i Szona właśnie. Zdoiliśmy wówczas kilka antałków wina, a w głowie szumiało mi na długo, nim gospodarz wytoczył butelkę Jagera. A za nią Jamesona.

To co się ze mna działo następnego dnia, to nie był kac. To było niebezpieczne  balansowanie na granicy śmierci klinicznej. Myślałem, że mnie na lewą stronę wywlecze. Po dziś dzień, gdy Mery mówi "we have to meet up", czuje jak żołądek wspina mi się po żebrach do gardła.

Także podejrzanie wyglądającej buteleczce węgierskiego specyfiku miałem powiedzieć stanowcze NIE, ale Anieśka okazała się znacznie bardziej zaintrygowana zawartością, na co Szon zniknął w domu, skąd po chwili wrócił dzierżąc cztery kieliszki.

Unicum smakował ziołami, ciut jak syrop na kaszel. Mimo 40-procentowej zawartości alkoholu, nie był mocny, jednak Szon zaczął się krztusić i odkładać pięścią po piersi.

- Guys! - wychrypiał, pokazując coś za naszymi plecami.

Albo Rakieta Muska zataczała kolejne koło nad Irlandią, albo poważnie nie doceniliśmy mocy madziarskiej beherovki.

- Tym razem Chińczycy posłali rakietę w ślad za Rosjanami.

- Może po prostu zabłądzili...

- Przypomnijcie mi, żebym nie kupował nawigacji Muska. 

- Za 16 tysięcy kilometrów ... zawróć. 

Jak elektryzujące kolejne objawienia Falcona 9 by nie były, następnego dnia o 5 musiałem zameldować się w hucie, toteż nim Szon po raz drugi odkorkował Unicum, dałem sygnał do odwrotu. Podziękowaliśmy gospodarzom za gościnę i bierny udział w tworzeniu historii, po czym udaliśmy się w kierunku domu.

Nazajutrz ledwie w hucie rozbrzmiał dzwonek na przerwę, wyszperałem telefon i wziąłem się za przekopywanie Internetu w poszukiwaniu zdjęć wahadłowca nad Irlandią. 

"Co myśmy wczoraj widzieli?", napisałem Anieśce, dołączając serię fotek ilustrujących, jak muskodron wyglądać powinien. Jak mało wyględna biała kropka na niebie.

"Gdybyśmy zrobili zdjęcie telefonem, wyglądałoby dokładnie tak samo", odpisała po chwili. 

Czyli twardo obstajemy przy tym, że widzieliśmy rakietę.

Shots!

Epilog każdego wyjścia na miasto rozpoczyna się tymi samymi wersami. SHOTS!, zakrzyknie ktoś sienkiewiczowskim gestem wskazując najbliższą oberżę. SHOTS!, zawtóruje mu ochoczo ekipa ruszając chwiejnym krokiem w kierunku szynku po ostatni gwóźdź do trumny. Zwykle taki czternasto calowy. Aplikowany kafarem.

Ten wieczór z trendów się nie wyłamał. Zwykle o tej porze roku ruszaliśmy na imprezę świąteczną w gronie zacnej kadry oficerskiej naszej huty. Włączając generalicję. Potencjał takich imprez zazwyczaj wysoki nie był, zdałoby się bowiem, że ciężko będzie opuścić gardę w towarzystwie bezpośrednich przełożonych, zważywszy na głęboki podział na kasty u nas w hucie i granice niczym Mur na północy Westeros. Mrożące krew w żyłach historie, którymi karmił nas zawczasu Kaminsky, o ludziach co to pracę stracili, bo wypili jeden kufelek za dużo i jedno słowo za dużo powiedzieli, też jakby na ogólne rozluźnienie dobrze nie wpływał

Potencjał wysoki więc nie był, a jednak za każdym razem udawało nam się z takiej imprezy wycisnąć ostatnią kroplę i bawić co najmniej przyzwoicie. Jedynym nieusatysfakcjonowanym pozostawał Kaminsky, którego rokrocznie coś w bucie uwierało. Zupa była za chłodna, stek zbytnio wysmażony, światło zbyt jaskrawe, a lokal nadto mainstreamowy.  Aż któregoś roku to jemu w udziale przypadło zrobić prywatkę jakiej nie przeżył nikt, czym ostatecznie zapewnił sobie nieśmiertelne miejsce w tematycznej galerii sław. Nikt wcześniej, ni później nie zdołał zorganizować tak słabej świątecznej imprezy. Punkty za starania, ale na tym koniec. Poczynając, że nas w popłochu z knajpy przepędził, że śmy kufle pełne za sobą zostawili, tylko po to, żeby kolejne 20 minut spędzić w zaparkowanym przed wejściem autobusie, który nas następnie zawiózł do niczego sobie hotelu i pięknie przyozdobionej sali zastawionej rzędami stołów jak więzienna stołówka i równie gwarnej, w związku z czym słyszałem wyłącznie tych, z którymi stykałem się łokciami. Zgaduję, że przez przewodnictwo kostne.

Po deserze zajechaliśmy od kolejnej knajpki, gdzie przygrywać miał do kufelka znany ponoć w pewnych kręgach solista. I faktycznie przygrywał, ale wtedy, kiedy my staraliśmy się przekrzyczeć wyjątkowo hałaśliwych pracowników lokalnej fabryki parówek na więziennej stołówce.

Spokorniał nam Kaminsky po tej klęsce i o kolejnych imprezach wypowiadał się już w tonie dalece ostrożniejszym. A podczas gdy my bawiliśmy się z klasą oraz pełną kulturą z zagranicznych oddziałów naszej huty dochodziły niepokojące sygnały o orgiach, pijaństwie i obyczajowych skandalach, aż w końcu na mocy odgórnego edyktu świąteczna impreza została w tym roku odwołana.

Nobody puts Baby in a corner!, zakrzyknął jednak Brian, jednogłośnie mianował się Przewodniczącym Komitetu ds Imprezy Świątecznej i zorganizował nam nielicencjonowane Christmas Party. Bez udziału generalicji.

Spotkaliśmy się zgodnie z ogólnie przyjętymi schematami na biforku w pubie w strategicznie zlokalizowanej mieścince, skąd w komplecie ruszyliśmy do włoskiej knajpki wyznającej politykę BYOB (Bring You Own Booze). To powszechnie stosowany w Irlandii wybieg by nie rozbijać banku na licencję na alkohol, ale jednocześnie nie tracić klientów, którzy hołdują zasadzie, że tylko głupie nie piją przy zupie.

Zwykle BYOB ogranicza się wyłącznie do wina, jednak w tym przypadku jedyną zasadą, był brak zasad, toteż śmy z Witoldem i Simonizem zasiedli do stołu w towarzystwie dwóch Dżejmsonów. Chłopaki aż syknęli na ten widok i jakoś z niechęcią zaczęli nagle patrzeć na butelki wina, które przynieśli, my jednak przecież nie tacy, żebyśmy się nie podzielili. W efekcie rekordziści wlali w siebie tego wieczora piwo, wino i whisky. A później Simoniz zakrzyknął SHOTS! I do zestawu dołączyła Sambuca, Tequila oraz Baby Guinness.

Na tym etapie Przewodniczący dokonywał akrobatycznych cudów przeczących prawu grawitacji utrzymując się przez sen na stołku barowym. Dla postronnego obserwatora zdać to się mogło łatwe, podświadomość Briana brała jednak udział w rodeo na poziomie master. Uznaliśmy więc z Witoldem, że pora kowboja odstawić do domu i nie bez żalu muszę powiedzieć, że czubki butów po tym spacerze ewidentnie będzie musiał potraktować szpachlą do skóry.

My tymczasem wróciliśmy do pubu. Simoniz był już w trakcie 30-kilometrowej podróży do domu. Glen objął mnie wielkim jak anakonda ramieniem i wyszeptał mi do ucha niemal rozrywając bębenki, MAJKEL, FUCK WORK, HAVE ANOTHER ONE!

A. Bo ja zapomniałem wspomnieć, że my z Witoldem to śmy się nazajutrz musieli w hucie zameldować. O dziewiątej, ale zawsze. Alkohol konsumowałem więc bardzo odpowiedzialnie, a Glenowi zmuszony byłem grzecznie odmówić. Zwłaszcza, że nasz dyliżans właśnie zajeżdżał pod oberżę.

Do domu trafiłem o północy. W obu butach. Wspomógłszy trawienia alkoholu butelką wody, przeliczyłem, że przede mną regulaminowe osiem godzin snu, więc prognozy na jutro były optymistyczne.  Acz drzemkę rano włączałem czterokrotnie.

Po wejściu do biura natychmiast skierowałem kroki do szuflady z alkomatem. Witold zbladł, co w jego stanie oznaczało, że jego skóra przyjęła odcień #FFFFFF. MIĘDZY GŁUPOTĄ A ODWAGĄ JEST BARDZO CIENKA LINIA, przypomniał.

Dmuchnąłem.

Mniej niż zerooo, zaśpiewał alkomat.

Ale Witoldowi to już przebój Abby zanucił.

W μg/100 ml wydychanego powietrza.

Gdzie wynik powyżej 22 nie pozwala zasiadać za kółkiem.

Wdowiec słomiany

Anieśka się puściła. W Himalaje się puściła. Z rumieńcem na twarzy wpadła jakiś czas temu do domu, krzycząc od progu, że Jerry - co z nim Kilimandżaro zdobywaliśmy - ma dwa wolne miejsca w składzie ekspedycji do bazy pod Mount Everest i gdzie jest nasza duffelka North Face`a, bo ona już zaczyna nas pakować.

Uroczy się mi ten anieśkowy entuzjazm zdał, więc z ciężkim sumieniem oraz niekłamanym żalem musiałem dziewczęciu przypomnieć, że nie każdy dysponuje nielimitowanych urlopem, a z tygodniem co mi się na ten rok ostał, to ja będę musiał zawracać po dotarciu do pierwszego wodopoju.

Anieśka zamarła nad torbą do połowy już wypełnioną ciepłą bielizną.

- A obrazisz się, jak pojadę sama? - zagadnęła nieśmiało.

Zazdrość mnie zżerała, jak nijakość polską piłkę ligową, ale postanowiłem się nie obrazić.

Ludzie podobnież na tyle skupiają się na tym, gdzie chcieliby być, że zupełnie nie korzystają z tego, gdzie są. Tak twierdzi Arthur, android polewający drinki w luksusowej knajpie na pokładzie międzygalaktycznego statku kosmicznego (długa historia). Odstawiwszy więc Anieśkę i 20 kg zaawansowanego sprzętu wysokogórskiego na lotnisko, powziąłem żelazne postanowienie nie skupiać się na tym, że aktualnie nie ma mnie w Himalajach, a na tym, że jest tam Anieśka, a co za tym idzie, nie ma jej w domu. Bo Anieśka to blask mojego życia, słońce mego istnienia, najjaśniejsza gwiazda na firmamencie mojego bytu, klejnot koronny mojej egzystencji. Klejnoty trzeba jednak raz na czas zdjąć, żeby - nie wiem - na dno na pływalni nie pójść.

Równo z trzaśnięciem drzwi frontowych napełniłem więc wnętrze domu ostrymi gitarowymi riffami z albumu "Feed the Machine" i równie ostrym zapachem Kurczaka Bhuna z pobliskiej hinduskiej knajpki. Mój Klejnot prędzej na lobotomię bym namówił, niż któreś z powyższych.

Rankiem z premedytacją zerwałem się z pościeli dwadzieścia minut wcześniej, by funkcje życiowe przywrócić pod gorącym prysznicem, bez obaw, że huk wodospadu zbudzi śpiącą królewnę.

A po pracy, gwiżdżąc bohatersko na Czerwony Alert i wyjącą Ophelie, pomknąłem do Naas w celach towarzyskich.

Spotkania z Kostkiem zwykle przebiegają wedle tego samego schematu. Wymiana uprzejmości oraz aktualności, głębokie dyskusje na tematy ważkie, szybkie podsumowanie tego, co się w górach dzieje i mniej więcej wtedy zaskakuje krążący w żyłach jak sęp łiskaczyk, a my zaczynamy tak pielesić, że szkliwo schodzi od samego słuchania. Nie dziwię się, że Anieśka średnio się pali, by spędzać wieczory w naszym towarzystwie.

Tym razem nie było inaczej, a na Południe wróciłem struty i z zamiarem ocenienia strat spowodowanych huraganem kolejnego dnia, powędrowałem prosto na pięterko zagrzebać się we flanelowej pościeli.

Odchorowawszy jedną towarzyską wizytę, bez zwłoki przystąpiłem do planowania kolejnej. U nas na wiosce obowiązuje taka tradycja, że ilekroć któryś z kolegów zostaje sam w domu, wołamy na niego Kevin. I jako Kevin zobowiązany jest wyprawić noc pokerową.

Tradycji się sprzeciwić bym nie ośmielił, toteż noc pokerową wyprawiłem, co się zakończyło dla mnie wielką frustracją oraz poważnymi stratami finansowymi, kto by się bowiem spodziewał, że w ostatnim rozdaniu wieczoru z trójką ósemek na królu polegnę przeciwko trójce ósemek na asie.

Tymczasem gdy ja zajadam się kuchnią hinduską przy stalowych rytmach "Must Be Nice", spędzając życie na hazardzie i pijaństwie, Anieśka równiutko w 28. rocznicę śmierci Jerzego Kukuczki zapaliła kadzidełko pod poświęconym jego pamięci czortenem u stóp Lhotse, gdzie wybitny himalaista stracił życie.

Nutt mawiał, że żyć należy tak, by zwiększać swoją wartość. Gdyby nie był postacią fikcyjną, kręciłby teraz z dezaprobatą głową.

Albo szedł z Anieśką w Himalaje...

Co w kręceniu głową w zasadzie nie przeszkadza...

Driving Miss Tracy

To było jakieś pół roku temu. Nieprzyzwoicie wczesną porą turlałem się do pracy. Pogoda jak to w Irlandii - nic tylko się powoli za długobrodym starcem z wielką łódką rozglądać. Na poboczu dostrzegłem przygarbioną postać drepczącą pod wiatr. Mimo twarzy ukrytej pod kapturem rozpoznałem w niej Tracy, która we hucie za powierzchnie płaskie oraz połysk odpowiada. Nie mogłem przemoczonej koleżanki nie zaprosić do ciepłego wnętrza samochodu, a dalszej kolejności nie zaproponować, byśmy w zaistniałych okolicznościach uczynili to zleceniem stałym.

Od tego deszczowego poranka jeździmy sobie wspólnie na naszą plantację bawełny, a razu pewnego natknęlim się na firmowym parkingu na delegacje powitalną. W związku z fałszywym, jak się miało okazać, alarmem pożarowym, cała brygada wyległa tłumnie przed budynek w samą porę, by świadkiem być, jak szarmancko otwieram przed Tracy drzwi samochodu. Jak w każdej emocjonalnie dojrzałej ekipie rozległo się zgodne 'uuuuuuuuu', na com zapłonął natychmiast intensywnym rumieńcem. Tracy nawet nie mrugnęła.

Jakiś czas później, siedziałem wraz ze skromną świtą współpracowników w lokalnym pubie, gdy między jednym guinnessem a drugim kolega zagadnął:

- Majkel, zapytam cię wprost, czy ty pukasz Tracy?

- Nic z tych rzeczy - zapewniłem.

- Haa, I don`t believe you! You`re riding her!

- I`m driving her - poprawiłem cierpliwie.

Koledzy wiary nie dali, a zaraz po powrocie do domu lojalnie streściłem ich podejrzenia Anieśce. Nie mówię, że po tylu latach współpracy liczyłem na jakiś wybuch zazdrości, ale jakiejś reakcji oczekiwałem. Anieśce puls nawet nie drgnął.

Wieczorem wsunęła się pod ciepłą kołdrę i szepnęła mi do ucha:

- Weź mnie tak, jak bierzesz Tracy...

To wsadziłem ją w samochód i wywiozłem pod Firmę...

Ostatnia wieczerza

 - Ja to dumna z ciebie jestem, że na wieczór kawalerski, zamiast na striptiz, pojechałeś biwakować w góry - pochwaliła Pani Matka podczas mojego niedawnego pobytu w kraju.

Chwilę patrzyliśmy sobie w oczy, ale matki zwieźć nie sposób.

- Na striptiz też pojechałeś?

Pojechałem. Na męskie rozmowy w górskiej samotni, przy dźwiękach trzaskającego w ogniu drewna księdza proboszcza czterech chętnych mi się udało znaleźć. Na tę okazje znad Wisły przyjechał Gruby, który miał mnie za żyranta podczas uroczystości zaślubin robić. Grono amatorów pań dezinstalujących odzienie było przeszło dwakroć tak liczne.

Z wyjazdem w góry wiązałem nadzieje tak wielkie, jak obawy. Standardy irlandzkiej pogody nie są tajemnicą, a słuchanie deszczu bębniącego w brezent nie do końca jest wymarzonym sposobem na spędzenie wolnego wieczoru. Szczęśliwe bogowie sprzyjali naszej sprawie i poranek w godzinie zero powitał nas słońcem i bezchmurnym niebem. W sile dwóch jednostek zmotoryzowanych pomknęlim w kierunku Glenmalure, a następnie, porzuciwszy auta w niewielkiej odległości od wioski, ruszyliśmy ubitą drogą na Lugnaquille - najwyższy szczyt gór Wicklow.

Szeroki trakt kończy się przy wodospadzie, skąd w górę prowadzi umowna raczej ścieżka, wychodząca na pokryte śniegiem wypłaszczenie. Stamtąd rozsądek każe przeć do przodu, by zatoczyć pętle i na wzniesienie dostać się łagodnym podejściem. My jednak zdecydowaliśmy się na strome wejście w poprzek zbocza.

W połowe wzniesienia zneleźliśmy chwilę na postój, podczas którego niezawodny w tego typu sytuacjach Skwarek rozłożył przenośny barek polowy i zaserwował dzielnej drużynie odświeżające napoje w marokańskich szklaneczkach. Tym samym złamaliśmy niepisaną zasadę: no alko na trasie, ale okazja była, prawda, wyjątkowa.

Przy samym grzbiecie górskim wyślizgany wiatrem śnieg zmieniał się w gładki jak szkło lód i z przyczepnościa w nieuzbrojonych rakami butach zaczęło robić się raczej kiepsko. Szczęśliwie silny wiatr wiał w plecy i gdybyśmy tylko dysponowali nieco większą powierzchnią nośną, starczyłoby rozłożyć ramiona i pomknąć pod góre jak na niewidzialnym orczyku.

Na szczyt dotarliśmy w komplecie, a wobec uporczywego wiatru i perspektywy ogniska, jak i dojrzewajacej w bagażniku znakomitej okowitki, po obowiązkowej dokumentacji fotograficznej zarządziliśmy odwrót do bazy.

- Wracamy tą samą drogą. Co może się stać? - zarządził Kostek.

Większość kontuzji zaczyna się od słów Kostka 'co może się stać?', niemniej w tamtej chwili nikt nie protestował. W efekcie znaczną część drogi powrotnej przebyliśmy w pozycji bobslejowej, rzadko z własnej woli i zwykle bez jasnego pomysłu jak się zatrzymać. Nazajutrz wszyscy zgodnie narzekali na obolały tyłek, ale śmy złożyli śluby milczenia. Pewnych sformułowań po męskim wypadzie pod namioty należy unikać.

Po zejściu rozbiliśmy obóz pod malowniczym baobabem i ochoczo przystąpiliśmy do opróżniania przywiezionych zapasów drewna, wszelakiego mięsiwa i odświeżających napojów. Jeden z biwakowiczów odświeżył się do tego stopnia, że w ognisku lądował trzykrotnie, przy czym za razem ostatnim na tyle upodobał sobie ciepło płonących polan, że nie przejawiał szczególnej ochoty, by przesiąść się na zimne krzesełko turystyczne i śmy go musieli wyciągać za kończyny w obawie przed uszkodzeniem markowego obuwia firmy Berghaus.

Kolejnego dnia postanowiliśmy nie zwalniać tempa i w szerszym już gronie wsiedliśmy w pociąg do stolicy. Bro Code obliguje mnie do zachowania milczenia odnośnie, tego co wydarzyło się temtego wieczora w Dublinie. Ogólnikowo tylko napomknę, że śmy na pewnym etapie skrzyżowali miecze z wieczorem panieńskim, a w klubie z tańcami ludowymi padła jedna propozycja małżeństwa, dwie zapowiedzi rozwodu i tyleż nieśmiałych deklaracji o rychłym przyjęciu kulki, co byśmy mogli się w tym samym miejscu, w tym samym gronie spotkać ponownie.

Wieczór kawalerski nie byłby pełny, gdyby nie nieprzyjemny incydent z udziałem miejscowych  Secret Service. Złapawszy busa do naszej wioski, postanowiliśmy jeszcze na jednej nodze zawadzić do szynku po napoje na drogę. Niestety bramkarz, tych którzy butelki okorkowali w lokalu nie zamierzał wypuścić na zewnątrz, a tych którzy uczynili to za drzwiami przybytku, wpuścić z powrotem do środka. W efekcie strzemiennego dokończyć musieliśmy w podgrupach, przy czym na tych, którzy ostatnim bursztynem tego wieczoru grzecznie raczyli się na ulicach temple baru, bramkarz uznał na stosowne nasłać gwardie narodową. Bursztyny w efekcie zostały skonfiskowane i panowie w mundurach polecili nam się rozejść. Bohaterski oficer nie do końca potrafił wyjaśnić, czym mu wadzimy w tym akurat miejscu, nie spożywając już publicznie i w końcu wdał się w dość nerwową dyskusje z jednym z naszych kolegów, którego ostatecznie odciągać musiałem, bo rękawy już zakasywał.

Nocka na dołku byłaby doskonałym zakończeniem tej notki, ale w moim wieku człowiek przedkłada własne łóżko u boku ciepłej jeszcze kobiety nad pisanie historii...

Dziorga

No to pozamiatane! Ale po kolei.

W związku ze zbliżającą się nieuchronnie zmianą statusu na fejsbuczku, przystąpili my (ja i moi ziomale) do planowania tego, co w zrękowinach tygrysy lubią najbardziej, czyli zachlania pały na pełnym legalu, a nawet w myśl społecznych oczekiwań.

W tym celu wraz z Kostkiem i Qyu-Syu zapakowaliśmy się w kostkowego vana i ruszylim na dziorgę - znaczy chrustu na kemping w górach nazbierać. Za plecami zostawiwszy drewnianą palisadę naszej wioski, skręciliśmy w wyboistą drogę wzdłuż linii lasu i przystąpiliśmy do mozolnej wycinki przy pomocy tępej siekiery i pilniczka do paznokci.

Zdążyliśmy z Qyu-Syu poćwiartować niewielką brzózkę w czasie, którego średnio doświadczony drwal potrzebowałby na znaczne uszczuplenie Puszczy Kampinoskiej, gdy Kostek odkrył stos równo pochlastanych bali, idealnych do naszego celu.

Ledwie śmy trzasnęli drzwiami do wypełnionego po sufit vana, gdy na miejsce zbrodni zajechał gospodarz z przyczepką. Rzucił okiem na skromniejszy już stosik, na auto, które pod dodatkowym ciężarem mocno przysiadło, ale udawało, że wszystko jest w porządku. Raz dwa połączył kropki i spojrzał na nas pytająco.

- To Twoje drewno - ni to stwierdził, ni to spytał Kostek.

- Moje.

- Not to worry. Zaraz oddamy.

W niezręcznym milczeniu przystąpiliśmy do przerzucania łupów na bębniącą przyczepkę. Gdy podłoga vana prześwitywać zaczęła pod drewnianymi balami, gospodarz pozwolił resztę zatrzymać, podziękował grzecznie (sic!), po czym wytaszczywszy z auta piłę łańcuchową zagadnął:

- Jesteście katolikami?

- W zasadzie... Owszem... Co on mówi? - bąkaliśmy jeden przez drugiego.

- Ta ziemia obok należy do księdza. Jeśli wam to nie przeszkadza, mogę wam kilka pieńków po ćwiartować.

Podsumowując: gospodarz złapał nas na gorącym uczynku, gdy podprowadzaliśmy mu drewno, podziękował, że śmy się je zgodzili oddać, a potem pomógł nam obrobić sąsiada.

Nad Wisłą psem by nas poszczuli...

Pianka na guinnessie

Moja agentka w osobie Anieśki załatwiła mi wjazd na najgorętszą tegoroczną imprezę – zlot emigracyjnych bloggerów. A przypominam, że na emigracji tworzyły takie postacie jak Mickiewicz, Słowacki, Norwid, Krasiński, także to grubsza afera jest. Do The Porterhouse przybyła sama śmietanka irlandzkiej blogosfery pod flagą biało-czerwoną. Pianka na guinnessie.

Na miejsce dotarliśmy ciut spóźnieni – zataczając coraz to szersze kręgi wokół pubu, dopiero za trzecim okrążeniem znaleźliśmy miejsce parkingowe. Na ostatnie pięterko The Porterhouse wchodziłem z duszą na ramieniu, wycierając spocone ręce w spodnie.

- Młody, dobrze że jesteś! – sponsor imprezy przyjacielsko otoczył mnie ramieniem – Drinki trzeba przynieść. Widzisz tego koleżkę w czerwonych portkach, dla niego red ale, upewnij się, że w temperaturze 11 stopni. Tej niewysokiej damie przyniesiesz portera….

Słuchałem z wypiekami na twarzy, gdy nasz organizator wskazywał palcem kolejnych słynnych bloggerów.

- …zapamiętałeś?

- Tak.

- Tak, co?

- Tak, proszę pana – poprawiłem się.

- No to myk myk.

- Chłopcze, chłopcze – znajomy głos z końca sali sprawił, że przebiegłem wzrokiem wzdłuż własnego ramienia, spodziewając się znaleźć dłoń Anieśki na jego końcu, ale Anieśka już siedziała pod oknem w towarzystwie ładnej blondynki i pstrykała na mnie palcami. Zawsze lepiej odnajdywała się na salonach.

- Dla mnie cola… Czekaj! Nie skończyłam. Z jedną kosteczką lodu.

Rozdawszy napoje rozejrzałem się po sali i dyskretnie poddryfowałem do najbliższej grupki wybitnych bloggerów. Towarzystwo właśnie wybuchało śmiechem, do którego ochocza się przyłączyłem, ciut chyba nazbyt entuzjastycznie, bowiem natychmiast skupiłem na sobie zdumione i nieco zniesmaczone spojrzenia.

Z niezręcznej sytuacji wybawiło mnie przybycie kolejnej znakomitej bloggerki. Z prędkością atakującej kobry wyciągnąłem rękę na powitanie, ale nadchodząca dama w przelocie tylko przewiesiła przez nią swoje palto, do drugiej wcisnęła mi walizkę z naklejką DONEGAL. Uśmiechnąwszy się szeroko, wyciągnęła ramiona w stronę rozweselonej gawiedzi i zawołała: my darlings!

Gdy na salony wkroczyła kolejna bloggerka – świeżo odebrawszy lekcję – natychmiast wyciągnąłem rękę po płaszcz. Nadludzkim wysiłkiem woli, zmusiłem się, by nie opuścić spojrzenia poniżej linii podbródka. Odruchowo wsunąłem wciśnięty w dłoń banknot do kieszeni, ukradkiem ocierając kropelkę krwi spod nosa.

Po niespektakularnych porażkach w damskim obszarze blogosfery, postanowiłem poszukać sobie miejsca wśród marsjańskiej części towarzystwa. Szło nawet nieźle, tam żarcik, tu żarcik, klepanie po plecach. Potem jednak szarpidruty zaczęły na wiosłach rzępolić i tłuc w gary. Jazgot zrobił się straszny i już sam nie wiedziałem, czy straciłem głos, czy słuch. W efekcie obraz zafalował mi jak tafla wody na wietrze i zobaczyłem siebie przed przeszło siedmiu laty, podczas szkolenia w Manchesterze. Siedzę z Donalem w McDonaldzie, reszta chłopaków dokarmia nowotwór przed lokalem. Donek coś mówi, ale ja jeszcze nie rozumiem tego jego seflunienia. Kiwam tylko bezrozumnie głową. Szczęśliwie prezes śmieje się w własnych dowcipów, co nieco ułatwia reakcję.

Mam nadzieję, że nic nie pokręciłem. The Porterhouse jest jedynym przybytkiem w Irlandii, włączając sklepy papiernicze i drogerie, gdzie nie można nabyć guinnessa. Można za to nabyć pszenicznego Erdingera, z którego to faktu korzystałem bardzo gorliwie, przez co wspomnienie tamtego wieczora, może mi się ciut wykrzywiać.

Ponad wszelka wątpliwość pamiętam natomiast, że sympatycznie było i mam nadzieję na więcej. Niektórych blogów nie czytałem, ale na pewno zacznę. Niektóre blogi czytałem, ale teraz będę mógł sobie do nich twarz – jak znak wodny – dopasować.

I za prawdę powiadam Wam, słusznie prawi Phileas Fogg. Ziemia się skurczyła. Okazuje się, że z autorką jednego z pierwszych blogów jakie czytać zacząłem w Irlandii, minąłem się pewnie nie raz i nie dwa na pełnej nieświadomce na studenckim kampusie.

Tryptyk toskański: IL Latini

Ledwie Anieśka powiadomiła znajomych za pośrednictwem popularnego portalu społecznościowego o przyjeździe do Florencji, już koleżanka zza wielkiej wody podszepnęła życzliwie, że punktem równie obowiązkowym jak katedra, galerie i inne dawidy, jest restauracja IL Latini.

Elegancko się to nawet złożyło, bowiem we Florencji spotkać się mieliśmy z dwójką znajomych ze studiów, którzy kilka lat temu osiedli nieopodal miasta. W kulminacyjnym punkcie wzruszającego spotkania po latach zabrać mieliśmy Anieśkę na urodzinowy obiad i tak oto dylemacik odnośnie wyboru gospody rozwiązał się sam.

IL Latini ma powierzchnie boiska piłkarskiego, mimo to przed restauracją grupka chętnych oczekuje na wolny stolik. Szczęśliwie znajomi poczynili zawczasu rezerwację, tylkośmy się ciut spóźnili, przez co miejsce trafiło nam się niepierwszorzędne, a podczas uroczystości patrzyliśmy na siebie z Malesiakiem przez szybę otwartego okna.

Restauracja z pewnością nie należy do najtańszych, ale też nie tak, że dom trzeba i samochód zastawić, by pozostać w grze do deseru. Miejsce ma niepowtarzalny klimat, jest gwarno, obsługa bardzo uprzejma, a językiem Shakespeare`a włada nie gorzej niż słynny dramaturg - jedno z drugim w innych zakątkach Florencji zdaje się nie koegzystować.

W IL Latini nie podaje się menu - skład i taktyka ustalane są drogą narady z kelnerem.  Oddaliśmy tu pole znajomym, którzy w miejscowym narzeczu oraz zwyczajach odnajdują się doskonale i był to strzał w dziesiątkę. Na stół wjechały kapitalne przystawki w niespodziewanej różnorodności, któreśmy z Malesiakiem ukoronowali Bistecca alla Fiorentina. Stek po florencku ma pięć centymetrów grubości, a wobec fachowej reanimacji najpewniej mucząc radośnie potruchtałby niezgrabnie w kierunku drzwi. Niemniej nawet Anieśka, która na co dzień krwiste mięso omija obwodnicą, chwyciła za widelec i przyłączyła się do spółki. Lepszej rekomendacji nie trzeba.

Do tego antałek czerwonego wina, któryśmy entuzjastycznie osuszyli i nawet Florencja zdała się jakaś przychylniejsza.

Back to the future

Była jesień 2011 roku. W skutek regularnej i entuzjastycznej gry w piłkę kopaną, moje obuwie renomowanej brytyjskiej firmy pozbawione zostało dosyć istotnej części podeszwy, wobec czego zaistniała paląca potrzeba sprawienia sobie nowych podkówek. W takim  lokalnym sportowym geszefcie promocyjną akcje mieli: kup buty do biegania, a do piłki dostaniesz za pół ceny. Nawet mi taki układ pasował, bo się mnie już duży palec po okolicy z zaciekawieniem podczas przebieżki rozglądał. Tyle, że jak mi Urocza Pani Ekspedientka (UPE) wyjaśniła z kamienną twarzą, oni buty do piłki bez tzw. korków uznają za buty do biegania. I tak, ona rozumie, że Adidas Predator to produkt nie stworzony z myślą o biegaczach, ale na czas promocji taką przyjęli klasyfikacje obuwia i deriz nafing szikendu.

Na sklep się ma się rozumieć obraziłem, ale to nie jedyny to tego typu przybytek w okolicy, toteż do domu wracałem z bieluśkimi najeczkami (najbardziej gejowskie buty jakie w życiu miałem na nodze, zdaniem Anieśki) na tylnym siedzeniu samochodu. Już oczami wyobraźni widziałem przepiękne bramki naznaczone białą smugą, wiwatujące tłumy, wywiady, autografy, lśniące puchary... Człowiek jednak myśli, a pan Bóg kryśli. Kilka dni później wózek widłowy przygniótł mi kostkę i nierozdziewiczone najeczki powędrowały do szafy.

Wczoraj jednak, niemal pół roku po dramatycznych wydarzeniach minionej jesieni, wróciłem na pole bitwy na sztucznej nawierzchni. Nadal z pewnym dyskomfortem i nie na pełnych obrotach, koledzy nawet coś mruczeli, że gram jakbym nowych trzewiczków nie chciał ubrudzić, ale to bestie złośliwe są, toteż lekce sobie te docinki ważyłem. Liczby nie kłamią, bramkę opuszczałem przy wyniku 2:6, a spotkanie wygraliśmy 9:8. Ktoś coś tam bąknął, że zmiana, którą dałem nie tyle wzmocniła formację ofensywną, co pozycje bramkarza, ale oni odmówiliby uznania powrotu gwiazdy, choćby klepnęła ich w ramię i krzyknęła 'bazinga'.

I`m back bejbe i w samą porę, bo w maju oficjalnie wznawiamy sezon trekkingowy :)

O tempora, o mores!

Babcia moja swego czasu mawiała, że kiedyś muzyka była taka, że można było ją zanucić, zaśpiewać we własnym zakresie, a te dzisiejsze porykiwania szarpidrutów, to ani to melodii nie ma, ani jakichkolwiek wartości dźwiękowych. Tymczasem trzydziestka mi stuknęła i tylko czekać było, jak i ja zacznę snuć opowiastki z cyklu 'Za moich czasów'. No i here it comes.

Na kwaczące kwazary, o co chodzi z tym fejsbuczkiem? Ja się nie będę czepiał, że teraz pierwszą rzeczą jaką robi się po powrocie z urlopu, jest umieszczenie zdjęć z wyjazdu w sieci. Podobnież niektórzy ściągają najpierw buty, ale nie zostało to empirycznie udowodnione. Nie będę się czepiał, bo nie mnie określać, ile czasu musi minąć, nim można bez siary foteczki wrzucić na fejsbuczka.

Łacha nie będę też darł z ulubionej opcji szerokiej rzeszy fejsbukowej klienteli: poinformuj znajomych, co robisz i o czym myślisz. Siedzę na kanapie, dłubie w nosie i myślę, by pójść zrobić kupę. Diament, ale co mnie do tego, co kto lubi. Ja kompletnie nie czuję idei Formuły 1. Tysionc pińcet okrążeń i wciąż tylko niaaaauuuu - zawrotu głowy można dostać. Inni nie rozumieją jak można oglądać dwudziestu facetów uganiających się za jedną szmacianą piłką. Bogom chwała za różnorodność.

Kiedyś telefony komórkowe kusiły polifonią, potem producenci stanęli do megapikselowego wyścigu. Teraz najważniejsze zaletą telefonu jest to, że pozwala 'jeszcze łatwiej informować znajomych za pośrednictwem portali społecznościowych'.

Wszystko to OK. Moja znajoma nauczycielka, w wieku, w którym kupno zielonych bananów jest już ryzykowną inwestycją, mawiała: koleżanki mówię mi, jak to brzydko, że się młodzież na ulicach całuje, a ja im na to - nie podoba się, to nie patrz!

Gdy jednak mój serdeczny przyjaciel, których mam niewiele, jak twierdzi Anieśka, bowiem nie wykorzystuję nawet połowy pakietu darmowych minut oferowanych przez mego operatora. No więc gdy ten mój serdeczny przyjaciel, z którym widuję się niemal codziennie, zaręcza się, a ja dowiaduję się o tym za pośrednictwem fejsbuczka, to sobie myślę coś, o czym znajomych informować nie przystoi...

Ma koleżanka z dawnych lat para się malarstwem. Ponoć młoda i zdolna. W swych pracach piętnuje konsumpcjonizm i takie coś wyczarowała.

Espana Forever & The Other Side of The Hill

Rozłam w ekipie był dziełem przypadku. Pozbawiona nawigacji załoga srebrnej Zafiry ruszyła na Gibraltar trasą wschodnią, przez Kadyks, kierując się przydrożnymi znakami. My natomiast, niechcący (sic!) podprowadziwszy im dżipiesa, pomknęliśmy zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami przez Rondę - niewielkie miasteczko malowniczo usytuowane na krawędzi głębokiego wąwozu.

Urokowi Rondy ulegliśmy na tyle, że gdy Kostek dzwonił spod kolejki na Skałę Gibraltarską, my leniwie sączyliśmy piwo nieopodal mostu spinającego dwie ściany wąwozu. Spotkaliśmy się więc w Tarifie, najdalej wysuniętym na południe punkcie kontynentalnej Europy i - ze względu na silne wiatry - raju amatorów wszelakich sportów wodnych.

Rankiem złapaliśmy prom do Maroko, a tam wiadomo: plaża, shishka, wszawy hotelik. Powrót do Hiszpanii dnia następnego, Zefira do Rondy, my na Gibraltar, a wieczorkiem samolot do Irlandii, na który zdążyliśmy cudem, bowiem w ciągu czterech dni zaliczyliśmy trzy strefy czasowe i każdy zegarek w aucie pokazywał inną godzinę. Sratatata zdjęcia tu.

Nieważne. Ważne są wydarzenie bieżące.

Już rano czułem się lekutko osłabiony. Zgrałem jednak żwawą muzyczkę na telefon, wskoczyłem w buty i korzystając ze słonecznej pogody poszedłem pobiegać. Na pierwszej prostej nogi niosły mnie same w takt "Mr. Brownstone". Pierwsze nuty "U+UR Hand" zagrały na podbiegu - idealny timing, potem z górki jeszcze jakoś poszło, ale na kolejnej prostej zacząłem słabnąć. Jeszcze mnie energetyczny "Awake" przeciągnął przez ulicę i kilkaset metrów wzdłuż kanału, ale wraz '... tak jak Bolek i Lolek, Tytus, Romek i A`Tomek...' nogi stały się ciężkie jak z ołowiu, mięśnie jak z waty, kujący ból odezwał się spod obojczyka i ... przejść musiałem w marsz. Tylko do następnego mostku, pomyślałem, może przesadziłem z tempem. Od mostku faktycznie ruszyłem biegiem, minąłem dom starców (może trzeba było zostać), O`Briensa, stację benzynową, TESCO i znów siły zaczęły mnie opuszczać. Do skrętu do Dżaska, pomyślałem, potem chwilkę się przejdę. Spuchłem haniebnie nim skręt do Dżaska pojawił się w zasięgu wzroku. Jeszcze jedną desperacką próbę biegu podjąłem, by ostatecznie złożyć broń i wśród gwizdów widowni, ze spuszczoną głową podreptać do domu.

Jeszcze mało telefonu nie wysłałem na okołoziemską, gdy mi zakomunikował: 'przebiegłeś 6,86 km w 46 minut, czy chcesz podzielić się tym wynikiem z przyjaciółmi z fejsbuka?'. Żeby mnie z listy znajomych wykreślili...?

I tak wyglądał mój pierwszy poranek jako trzydziestolatka.

Mam nadzieję, że to przez wczorajszą okowitkę. Bo mi wczoraj Anieśka zakomunikowała, że Kumpel został zawieszony w pracy, więc jedziemy zaoferować wsparcie duchowe. Skrzywiłem się, wiedziałem bowiem jak to się skończy, a jak powszechnie wiadomo alkoholem się brzydzę. Ostatecznie jednak uległem.

Jak okazało się Kumplowi nerwy puściły i jednego klienta szturchnął, bo go przezywał, drugiego, bo się za bardzo interesował, a trzeci mało nie zarobił, bo za głośno mówił. Tłumaczył, że on przecież taki nie jest, że sporo spraw gniótł w sobie, aż w końcu pękł, oczy mu zaszły czerwienią i nawet nie pamięta dokładnie jak do incydentu doszło. Znaczy idzie w niepoczytalność - doskonała linia obrony. Niemniej jak spytał, czy może być sok pomarańczowy na przepojkę, zgodziłem się w ułamku sekundy. Jeszcze w mazak, mówię, zarobię za niepotrzebne dyskusje.

Szczęściem Anieśka mi PS3 w prezencie podarowała. Pobiegam sobie chociaż na konsoli.

Sewilla

Z pomysłem wyjazdu na Gibraltar znów wyskoczył Kostek.

- Czemu Gibraltar? - zagadnąłem
- Bo tam są małpy - odparł jakby to wyjaśniało wszystko.
- Małpki? - ożywiła się Anieśka - Małpeczki? Takie małe, słodkie, co je pogłaskać można?

Z westchnieniem sięgnąłem po kartę kredytową.

Ostatecznie w sile dziewięciu osób zameldowaliśmy się na dublińskim lotnisku, skąd pofrunęlim do Sewilli.

Stolica Andaluzji przywitała nas słonecznym popołudniem. Nie bez problemów dotarliśmy do hotelu, bowiem ciapa - czyli mła - zapomniała dżipiesa. W recepcji pan, mimo naszych gorliwych zapewnień, że my no entiendo espanyol ni w ząb, usilnie starał się nam coś po hiszpańsku wytłumaczyć. Po długiej dyskusji, od której rozbolały nas ręce, porzuciliśmy balast w pokojach i ruszyliśmy na randkę z Sewillą. Podążając tropem pomarańczowych drzewek wsiąknęliśmy w gwarną, roziskrzoną starówkę. W labiryncie ciasnych uliczek, pośród wysokich kamienic łatwo było stracić orientację, niemniej udało nam się dotrzeć do fenomenalnej katedry de Sante Maria. Nie lada wyczyn był to dla najmniej ... hmmm ... aerodynamicznego z towarzystwa Skwarka, któremu małe szanse dawaliśmy w starciu z wąskimi alejkami Starego Miasta. W żadnym momencie nie pozwalaliśmy Skwarkowi zamykać pochodu, nie tyle z niepokoju, by nie ugrzązł niezauważenie w ciasnym przejściu, co by nie znaleźć się w śmiertelnym potrzasku, gdybyśmy trafili na ślepy zaułek.

Posiliwszy się pod wieżą La Giralda ('przepraszam, zamawiałam rybę, gdzie tu jest ryba?', 'o te tu cienkie, okrągłe placuszki, senorita) ruszyliśmy dalej. Prowadzeni przez naszego nieustraszonego przewodnika - w tej roli znów mła - wylądowaliśmy ... trzy kroki od hotelu, chociaż żeśmy zmierzali w kierunku całkiem przeciwnym. Część grupy to niefortunne zrządzenie uznała za znak, by oddalić się na z góry upatrzone pozycje, podczas gdy my z Urbasiem postanowiliśmy zabrać dwie czarujące damy na kieliszek sangrii.

Mimo późnej pory udało nam się znaleźć otwartą jeszcze knajpkę i po chwili sączyliśmy zimną sangrię, przy ruchliwej, brukowanej uliczce. Rozochoceni wybornym trunkiem zarządziliśmy powtórkę dla pań i coś mocniejszego dla panów.

- Aha - zakrzyknął elegancki kelner - polecam w takim razie doskonałą hiszpańską brandy Luis Felipe.
- W takim razie poprosimy jeszcze talerz równie doskonałych serów i wędlin hiszpańskich - przyklasnęła Anieśka.

Garson ukłonił się wytwornie, by po chwili wrócić z garścią przekąsek i dwiema szklankami, które w ekwilibrystyczny sposób napełnił gorącą wodą i umieścił na nich pękate kieliszki.

- Za minutę brandy osiągnie właściwa temperaturę i wówczas możecie panowie przystąpić do degustacji - powiedział nalewając brunatny płyn do kieliszków.

Mruknęliśmy na znak, że mówi rzeczy oczywiste, w myślach roztrząsając, którą z towarzyszek zostawić w rozliczeniu. Tak podany alkohol z pewnością nie kosztuje miedziaka. I choć do rachunku poprosiliśmy szklankę zimnej wody i sole trzeźwiące, brandy warte było swej ceny, zwłaszcza podkreślone wyśmienitymi przekąskami.

Kolejnego dnia przyjrzeć się mieliśmy Sewilli w świetle dziennym. Niestety miejscowy stadion piłkarski okazał się zamknięty (co dotknęło mnie osobiście, specjalnie na tę okazję wziąłem bowiem ze sobą trykocik Valencii), pałac królewski Alkazar oblężony jak Wiedeń, udało się jeszcze wejść na Złotą Wieżę i grupa ogłosiła, że ma dosyć. Ku mej rozpaczy, w demokratycznym głosowaniu, uradziliśmy kierować się na wybrzeże i złociste plaże.

Też tak kiedyś miałem. Rodzicie nazywali mnie wówczas tobołkiem.

Zdjęcia tutaj

Rykowisko

Urbaś to taki był gagatek, że dla panien i mężatek oraz dla ich matek zawsze miał przy sobie kwiatek. Głównie jednak dla mężatek. Przewróciwszy na plecy połowę pań w naszym małym Pipidówku, zaliczając przy tym kilka spektakularnych ucieczek po rynnie ze spodniami w ręku, uznał, że co prawda życie jest krótkie, jego jednak będzie jeszcze krótsze, o ile nie ukierunkuje swego nieodpartego uroku na JEDEN cel. Możliwie niezamężny. Według niepotwierdzonych informacji punktem przełomowym był przyjazd do Irlandii członka słowackich sił specjalnych, który zamierzał z nim przedyskutować stosunki między naszymi krajami, nad których poprawą Urbaś regularnie z jego małżonką pracował.

Jakby nie było kilka miesięcy temu pewna piękna Ślązaczka z głośnym 'TAK' przyjęła od Urbasia diamentowy pierścionek. Siedemset euro jak twierdzi dobrze poinformowana sąsiadka!

Trochę się z Urbasiem lubimy, także w instalacji GPSa na jego serdecznym palcu dopatrywałem się szansy na męskie malowanie miasta na czerwono*. Jako, że kraj opuściłem w wieku mniej więcej ożenkowym, na wieczór kawalerski załapałem się póki co ... jeden (słownie: jeden). Toteż gdy zaproszenie od Urbasia nie nadchodziło, mój niepokój narastał, aż w akcie desperacji ... musiałem zapytać. Urbaś chwilę kręcił nosem, aż w końcu zgodził się stawiając jeden warunek: tylko zajebiści kolesie, żadnych przypadkowych osób. W oczekiwaniu na pociąg do Dublina przytupywaliśmy więc z zimna we trzech - Ja, przyszły Pan Młody i Kostek.

Przekopawszy się przez sparaliżowany śniegiem Dublin trafiliśmy do The 78 Casino, gdzieśmy oficjalnie rozpoczęli Wieczór Kawalerski. Nieoficjalne rozpoczęcie miało miejsce z chwilą, gdy Kostek rozdał na peronie małe butelki cocacoli. Przy mojej ktoś gmerał, bo ten pierścień od nakrętki był urwany, ale się nie odzywałem, co by Kostkowi przykrości nie robić. Ale nie o tym.

Kasyno było małe. Trzy stoły: ruletka, poker i oczko. Żadnego baru - panie oferowały małe piwo przy każdej wymianie pieniędzy na żetony. I tylko wtedy. Po dopełnieniu formalności, bez zbędnych wstępów zasiedliśmy za stołem do ruletki, gdzieśmy natychmiast przystąpili do pomnażania fortuny. Szczęście nam sprzyjało, toteż sam szybko zapomniałem, jak jeszcze kilka godzin wcześniej uczulałem kompanów, by na zawsze pożegnali się pieniędzmi, które wymienili na żetony. Ideą funkcjonowania kasyna jest wszak oskubanie takich żuczków jak my, a nie puszczenie ich wolno z ich pieniędzmi w kieszeni.

Gdy wartość usypanej przede mną kupki przekroczyła osiemdziesiąt euro, myślami byłem już przy wyborze nowiutkich opon zimowych** do mojej Princessy. Wtedy właśnie statystyka skoczyła na szybkiego fajeczka, w dziesięciu rundach wypadło dziewięć liczb nieparzystych - dwa razy '15' i trzy razy '27' (wtf!). W efekcie cały budżet przeznaczony tego wieczora na hazard zasilił konto kasyna. W przypadku Kostka już po raz drugi.
Jakimś pocieszeniem może być fakt, że dzięki temu mogliśmy zakończyć spożycie rozcieńczanego piwa i udać się do pubu po drugiej stronie ulicy, gdzie do wyrobów przemysłu piwowarskiego podchodzi się z należytym szacunkiem. Tam też na chwil kilka się wyłączyłem, bowiem na zawieszonym nad barem ekranie moja ukochana Valencia biła Almerię. Jeszcze tylko wzmocniliśmy się tradycyjną kuchnią turecką i przyszła pora pokazać Urbasiowi przedostatnią nagą panią w jego życiu.

Urbasie hajtać się uradzili w tropikach. Bez rodziny, przyjaciół i świadków. Z tego względu to na mnie niejako spadła organizacja Wieczoru Kawalerskiego. Przepytywanie tutejszych o godny polecenia klub ze striptizem nie przyniosło efektu. Każdy coś tam słyszał, ale nikt nigdy nie był. W czeluściach internetu najczęściej pojawiające się kluby to Angels i Lapello, przy czym opinie, który jest lepszy są podzielone. Po prawdzie wśród Irlandczyków przeważa zdanie, że stripklub to strata pieniędzy - wyginające się panie podkręcają facetów, a gdy atmosfera gęstnieje... ubierają się i wychodzą. Najwyraźniej panowie przychodzą do klubu ...hmm... dla dżentelmenów, ale obsługi oczekują jak w burdelu. No ale każdy lubi, to ... co lubi.  

By ostatecznie przesądzić o wyższości, któregoś z dwóch najpopularniejszych klubów ze striptizem w Dublinie, postanowiliśmy odwiedzić oba. I teraz już wszystko jest jasne. Angels ... to nora. Wstęp do tchnącego piwnicą lokalu kosztuje dwiedyszki, choć nie do końca rozumiem za co to opłata. Najpewniej za patrzenie na roznegliżowane panie kulące się wokół farelki, bądź bawiące się po kątach telefonami komórkowymi*** . Przez dwie godziny byliśmy świadkami jednego wątpliwej jakości show przy rurze. Kostek wprawdzie znalazł damę, która zgodziła się oprowadzić go po lokalu i po chwili zniknęli razem gdzieś za drzwiami oparzonymi napisem 'staff only', ale Kostek to gołowąs. Niejedną nagą panią jeszcze w życiu zobaczy, tego mu w każdym razie szczerze życzę, bo dobry i poczciwy to chłopak. Urbaś jednakże był znacznie bardziej wybredny, wiedział bowiem przed jak ważnym i nieodwracalnym wyborem stoi. Urbasiowa wybranka jest bez wątpienia  kobietą piękną, a oglądanie jej bez panierki to z całą pewnością uczta dla oczu i balsam dla duszy. Niemniej ... gdy Kostek z wypiekami na twarzy pojawił się po chwili przy stoliku ze swą panią i słowami 'poznajcie się...', nie czekając na oficjalną prezentację chwyciliśmy go pod pachę i ruszyliśmy do Lapello.

A Lapello to już zupełnie inna bajka. Wystrój godzien klubu nocnego, coś co z braku lepszego określenia nazwałbym sceną w kształcie mini wybiegu dla modelek, z dwiema rurami, które nie stygły nawet na moment, bowiem pracujące w Lapello urocze damy nie siedziały i dłubały w nosie, tylko działały. I to jak działały! Aż mi się gorąco robi jak to piszę. Momentalnie zostaliśmy namierzeni przez ... hmm ... obsługę. Nie zdążyłem się dobrze na stołku pokręcić, już siedziała obok mnie śliczna, piegowata Czeszka. Nie była nachalna jak panie w Angels: wanna dance? - maybe later - ok, see ya! Posiedzieliśmy, pogadaliśmy o polityce, literaturze i ogólnie rozumianej sytuacji na świecie, po czym nachyliła się do mnie i szepnęła:

- Zatańczyć dla ciebie?

Przeprosiłem Czeszkę na chwilkę i obejrzałem się na Urbasia. Siedział sam. Kostek już zwiedzał lokal.

- Jak tam - zagadnąłem.

Urbaś wzruszył w odpowiedzi ramionami.

- Znalazłeś swoją wybrankę?
- Nie - Urbaś pokręcił głową - Żadna mi się nie podoba.
- A ta z która ja rozmawiam?

Urbaś bez zbędnej krępacji obrzucił Czeszkę taksującym spojrzeniem. Nie odrywając od niej oczu skinął głową. Westchnąłem i odwróciłem się z powrotem do Czeszki.

- Taniec brzmi świetnie, ale ten koleżka obok mnie za tydzień się żeni i szuka idealnej dziewczyny na dziś.
- Ideały nie istnieją.
- Najwyraźniej jesteś wystarczająco blisko.

Gdy odprowadzałem wzrokiem Urbasia i Łandę, kątem oka uchwyciłem błysk czerwonej sukienki.

- Jak masz na imię? - ...

CDnN

Bo jestem z krwi i kości dżentelmenem.
-------------------------------------
*) Z ang. to paint the town red. Tak tylko mówię...
**) Nie, mądralo, komplet opon zimowych nie kosztuje 80 euro. Dobry to jednak początek.
***) Zgodnie z przewidzianym przez producenta zastosowanie, no no!

Yoda na łopatkach

Pięć lat temu poszedłem z Kumplem na siłownię. W roli tłumacza jeno, ale pod wpływem impulsu i wobec korzystnej oferty dla 'par', z kartą członkowską wyszliśmy obaj. Nie bez znaczenia był tu fakt, że Anieśka od pewnego czasu coraz śmielej pokpiwała z moich 'boczków', a ojciec lubił mą klatę nazywać lejem po bombie.

Kumpel, z siłownią dobrze obyty, przez dwa lata był mi mentorem. Taktownie i ostrożnie wprowadził mnie w świat hantli, ciężarów, białka serwatkowego i metaanabolików. Cierpliwie tłumaczył wszelkie do's & dont's, korygował technikę, motywował do zwiększania obciążeń. Wreszcie uznawszy, że niczego nowego nauczyć mnie już nie może ... odszedł. Wrócił do Polski twierdząc, że jego ponadprzeciętny potencjał marnuje się wśród mało szczupłych i średnio urodziwych Irlandek, stanowiących niemal zerowe wyzwanie, mimo jego mizernej znajomości języka. Na zawsze pozostał moim niedoścignionym wzorem. W sprawach związanych z siłownią, bo tak po za tym zryty miał baniak jak mało kto.

Najbardziej w pamięci utkwiła mi lekcja dotycząca siłowania się na rękę, a dokładnie ta jej część, która mówiła, by absolutnie tego nie robić. W połączeniu z obciążeniami siłowni siłowanie się na rękę prostą i krótką drogą prowadziło do kontuzji. I nie jest to gadanie w stylu "nie rób min, bo ci tak zostanie", co Kumpel potwierdził w praktyce. Na którejś imprezie dał się podpuścić, dzięki czemu kilka dni później zbierał pierwsze podpisy na gipsie.

W weekend wrócił. Po trzech latach. Zamiast dzień dobry obrzucił mnie od dołu do góry spojrzeniem, jakim kupiec ocenia konia.

- Ćwiczyłeś - mruknął z uznaniem, po czym oparł łokieć o blat kuchenny i skinął jak Morfeusz na Neo. 

Walka była krótka, ale zażarta. Kumpel szarpał, gryzł blat i drapał paznokciami panele, ale poszedł na dno. Tego dnia oficjalnie narodziłem się na nowo.

Ramię boli mnie już trzeci dzień.

Szczęście, że lewe...

Uliczkę znam w Barcelonie

Wyprawa do Barcelony rozpoczęła się dość niefortunnie. W przeddzień wyjazdu grzmiałem na Dżaska, co by swoim zwyczajem wiochy nie narobił i zwarty oraz gotowy był, gdy przed świtaniem zajadę pod jego dom. Tymczasem sam haniebnie zaspałem i już na wstępie kwadrans byliśmy w plecy. Nic czego stu sześćdziesięcio konny silnik nie byłby w stanie odrobić, szybko jednak okazało się, że na nic zda się gniecenie pedału gazu. Nim na dobre opuściliśmy Naas Aer Lingus smsowo obwieścił, że ze względu na warunki pogodowe lot do Barcelony w dniu dzisiejszym się nie odbędzie. Za powstałe niedogodności... nie przeprosili. Nie zdążyliśmy się więc dobrze ogarnąć, a już mieliśmy dwadzieścia cztery godziny opóźnienia, a jak czas miał pokazać w mniejszym bądź większym stopniu tak już miało do końca wyjazdu pozostać.

Cztery minuty spóźniliśmy się, by wjechać na wieżę słynnej katedry Sagrada Familia, dwanaście, by wejść do barcelońskiego akwarium, dwadzieścia dwie, by przefrunąć nad miastem w wagoniku kolejki linowej, szesnaście godzin, by wziąć udział w wielkim show wody, światła i muzyki pod Magiczną Fontanną Montjuic, dwadzieścia cztery, by podziwiać oświetloną Sagrada Familia na tle nocnego nieba, prawdopodobnie tyleż samo, by zobaczyć podświetlony dwoma i pół tysiącami świateł LED budynek Torre Agbar. Jednego dnia zabrakło nam by odwiedzić park Guell.

Tyle po stronie minusów. Plusów jest znacznie więcej. Z pewnością ze wzruszeniem naszą wizytę wspominać będzie Lionel Messi, któremu dałem się namówić na wspólne zdjęcie. Oczami wyobraźni widzę jak za lat trzydzieści z nabożeństwem wyjmuje z kredensu pożółkłą fotografię, by pochwalić się wnukom. Tyle przynajmniej mogłem zrobić dla tego chłopaka w podzięce za gorące powitanie jakie zgotowało nam jego miasto. Pal licho fontanny i światełka. Barcelona jest wielką atrakcją sama w sobie. Setki wąskich uliczek, niepowtarzalna architektura, przyjaźni ludzie, kokosowe palmy, zaciszny port i tętniąca życiem La Rambla, a wszystko to skropione lutowym słońcem i owiane ciepłą, morską bryzą.

Nie sposób nie wspomnieć o doskonale zorganizowanej logistyce miasta. Nieważne czy ciemną nocą siedzimy w porcie na odbojnicy, machając nogami nad lustrem wody, czy dzielnie maszerujemy zatłoczonym mimo późnej pory deptakiem. Wystarczy w dowolnej chwili pomyśleć ‘piwo’, a jak za potarciem czarodziejskiej lampy znikąd materializuje się dżin oferujący - z dostawą pod nos - piwo, hot-dogi, krokiety, oregano i mąkę pszenną. Dwie urocze damy proponowały nam też blołdżoba, aleśmy nie byli do końca pewni co to takiego, więc grzecznie na wszelki wypadek podziękowaliśmy.  

I tylko tego dnia jednego, z którego Aer Lingus nas ograbił nieco szkoda. Jednego dnia zabrakło, by Barcelonę uznać za zaliczoną, a tak pełen architektonicznych cudów Gaudiego park Guell wciąż czeka na zdobycie,bośmy małemu Dżaskowi przed wyjazdem nieopatrznie obiecali trzy i pół metrowego rekina i trza było z dzieckiem wrócić do L`aquarium.

A skoro już w temacie dzieci jesteśmy, nie wypada pominąć zdarzenia, jakie miejsce miało pod świątynią fanów futbolu – Camp Nou. Wtedy to właśnie otoczeni zostaliśmy przez chmarę rozwrzeszczanej dzieciarni. Dzięki mojej odwadze i poświęceniu obaj koledzy zdołali wymknąć się z oblężenia, przez co uwaga tłumu natychmiast skupiła się na mnie. Napastnicy przyjęli pozycje bojowe celują do mnie z długopisów, a ciężkimi zeszytami zasłaniając się niczym tarczą. Rozdawszy dziesiątki autografów wróciłem do kolegów rzucając im zakłopotane i pytające spojrzenie. Dżask wzruszył ramionami: ‘w sumie to nieco Inieste przypominasz’.

Tyle.

A nie. Jeszcze to.

Ilelandia

Dla pracujących na drugą zmianę, a na domiar złego również w soboty i niedziele "piątek wieczór" to termin martwy. My postanowiliśmy go wskrzesić. We wtorek. Przewidując tego dnia wczesne zakończenie pracy Kostek wyszedł z pochwały godną inicjatywą i zaprosił wszystkich na Gorzką Żołądkową, co to z wesela brata jeszcze pozostała.

Wstępnie do Kostka udać się miałem z bucisza, ale wobec wyjątkowo nie sprzyjającej aury pogodowej zdanie zmieniłem i wystrojony zasiadłem za sterami samochodu z zamiarem pozostawienia go na noc pod kostkowymi drzwiami. W głębi duszy dobry ze mnie człowiek, więc wydziubałem numer Pana Szpili.

- Gotowy jesteś? - zagadnąłem.
- Prawie.
- Z Dżaskiem się dogadałeś?
- Mamy się spotkać na parkingu pod sklepem, skąd taksówka zabierze nas do Kostka.
- Zamówiłeś już taksówkę?
- Nie - Szpila doskonale radził sobie z ciągłym ogniem pytań.
- To nie zamawiaj. Jadę autem, zabiorę was z parkingu.

10 minut później, zgarnąwszy uprzednio Antonia, zajechałem na parking. Pan Szpila już czekał. Dwóch oficerów Gardy w nieoznakowanym samochodzie dołączyło po krótkiej chwili.

- Ty prowadzisz to auto? - zagadnął mnie gruby funkcjonariusz bez zbędnych wstępów.
- Ja - odparłem przeklinając się w myślach za przekroczenie skrzyżowania na ciemno żółtym.
- A to kto? - spytał wskazując Pana Szpilę.
- Mój nawigator - miałem powiedzieć, ale stwierdziłem, że żart jest zbyt słaby by ryzykować - Kolega, którego miałem zabrać na imprezę.
- A gdzie kolega mieszka?
- 3 minuty spacerkiem stąd - odparł 'kolega'.
- Czemuż w takim razie umówiliście się tutaj? - wrócił do mnie tonem detektywa, który właśnie odkrył nieścisłość w zeznaniu oskarżonego.
- Bo to w połowie drogi między nim, a drugim kolegą, którego mam zabrać na imprezę, a który jak zawsze się spóźnia.
- Hmmm - gruby funkcjonariusz trawił to przez moment - pozwolisz, że rozejrzę się w samochodzie.

Pozwoliłem.

Seacik trząsł się przez chwilę, aż martwić zacząłem się o Antonia, który wciąż siedział na przednim siedzeniu. W końcu zdyszany nieco gardziarz skończył buszować we wnętrzu, obszedł samochód dokoła i poprosił o otwarcie bagażnika. Na widok proszku w czarnym, plastikowym worku spojrzał na mnie tryumfalnie. Spróbował odrobinę, a wyraźnie nie wiedząc co o tym sądzić kolejną porcję wtarł w dziąsło*.

- Zanęta na ryby - wyjaśniłem, gdy szykował się do wciągnięcia kolejnej porcji nosem.
- Yhhm, rozumiem - chrząknął lekko zażenowany -  Zatrzymaliśmy was, gdyż wydało nam się podejrzane, że spotykacie się na sklepowym parkingu, po jego zamknięciu. Wszystko jednak wydaje się w porządku. Dobranoc.

Ktoś mógłby powiedzieć, że nie miał prawa przeszukać samochodu, a powody do zatrzymania były absurdalne, ale mnie wydało się to urocze. Wątpię czy w Polsce chciałoby się władzy wyjść na deszcz z radiolki, bo jakiś samochód wjechał właśnie na parking zamkniętego sklepu.

Sama impreza się nieco international okazała, ze względu na obecność takiej słowackiej parki. W pierwszej chwili mieliśmy ich złomotać, w odwecie za ostatnie dwa sobotnie mecze, ale ostatecznie odpuściliśmy temat. I tu ciekawostka. O tym jak Polaków widzą miejscowi, epopeję możnaby napisać. Jak nas postrzegają inni emigranci, uświadomił nam Mucha. I trafił w sedno.

Otóż Mucha był kiedyś świadkiem spotkania dwóch Polaków. Rok się chłopaki nie widzieli, więc było co nadrabiać.

- Co słychać? - zaczął wg relacji Muchy Polak nr 1.
- A pracę zmieniłem - odparl Polak nr 2.
- Taak? - Polak nr 1 natychmiast się ożywił - A ile masz teraz na godzinę?

To jest to, co zdaniem Muchy odróżnia Polaków od dzielnego narodu słowackiego. "ILE?". I nie sposób nie przyznać mu racji. Gdy zmieniliśmy mieszkanie, mało kogo interesowała lokalizacja, liczba pokoi, rodzaj ogrzewania. Nawet ślusarz podczas wymiany zamka w drzwiach balkonowych, czuł się w obowiązku spytać ile płacimy za mieszkanie. Ostatecznie musieliśmy stworzyć z Anieśką wyimaginowaną klauzulę w umowie wynajmu, obejmującą wysokość czynszu tajemnicą handlową.  

"Ile" działa w każdą stronę. Zmienisz samochód - ile dałeś? Zmienisz pracę - ile ci płacą?. Zapiszesz się na salsę** - ile bulisz? Znajomy Który Wolałby Pewnie Pozostać Anonimowym (Śledzik) opowiadał, że się koleżance kiedyś pochwalił zakupem nowego sprzętu do ogrodu. "Ile dałeś?" było natychmiastowym odruchem bezwarunkowym. A przecież sprzęt do ogrodu może oznaczać grilla, kosiarkę, plastikowe meble, bądź środek do walki ze ślimakami. Tylko kogo obchodzi co to za sprzęt?

I jeszcze do tego wygrywają z nami w gałę. Wkurzają mnie Ci Słowacy.

*) Istnieje niewielka szansa, że na skutek znacznych ilości Gorzkiej Żołądkowej pomieszałem niektóre fakty.
**) Wydarzenia są fikcyjne, o ewentualnej zbieżności mowy być nie może...

Między Marsem a Wenus

Janas jest kierowcą ciężarówki. Do Irlandii przybył kilka lat temu z Łotwy. Szybko zaczepił się w jednej z wielu firm przewozowych i od tamtej pory zaopatruje Aldika w owoce i warzywka. To dzięki niemu młodzież ucząca się wcina banany na przerwach, kobiety kładą plasterki ogórka na oczach, a mężczyźni... no właśnie. Co z mężczyznami? Janas zadał sobie to samo pytanie, a że człowiekiem dobrym jest z natury i pomocnym zajął się dealerką. W branży spirytusowej. W związku ze specyfiką swojego zawodu, Janas niejednokrotnie bywał za granicą, skąd wracał w towarzystwie kilkunastu brzęczących buteleczek.

W ramach wspierania raczkującego biznesu Janasa, a także kładzenia podwalin pod nową unię handlową łączącą nasze kraje, nabyłem sobie byłem dwu litrowego łiskacza. Ot, żeby po pracy, dla relaksu lodem podsypać, kolą podlać i przegonić trudy ciężkiego dnia. Gdyby kogoś interesowało gdzie mam to, że jak niektórzy twierdzą, mieszanie łiski z kolą jest profanacją, zapraszam na maila. Na łamach bloga staram się nie być wulgarny.

Jak się miało okazać proces opróżniania butelczyny miał dwóch wyjątkowo niezadowolonych obserwatorów, odmiennie zapatrujących się na czynione postępy.

10 dni później

Anieśka: Ile Ty już tej łiski wypiłeś!? Przyhamuj może trochę.

* * *

Janas: Ty chaczesz łiski?
Mła: Dzięki Janas, mam jeszcze poprzednie.
Janas: Jeszczo!?

20 dni później

Anieśka: Boże, wychlałeś już połowę butelki. Ty masz problemy z alkoholem.

* * *

Janas: Tiebia nada łiski?
Mła: Dzięki Janas, jeszcze nie wypiłem tej ostatniej.
Janas: Jeszczo niet? Eta nada pić, nie niuchać.

30 dni później

Anieśka: Jeśli zaraz nie uspokoisz się z tym łiskaczem wyprowadzę się do matki, zobaczysz!!!

* * *

Janas: Łiski?
Mła: Dzięki jeszcze mam.
Janas: To wylej. Eta niedobrij już.

40 później

Anieśka: Żul jesteś i alkoholik. Miesiąc ledwo minął, a Ty całą butlę łiski wychlałeś!!!

* * *

Mła: Janas, masz łiski?
Janas: Mam, ale Tiebia nie przedaje. Ty charoszyje łiski marnujesz!

I wszystko jasne

Janek Wiśniewski padł

W każdej komedii najwięcej śmiechu jest, gdy bohater pozytywny fizycznie cierpi. A to się poślizgnie i przyrżnie czerepem o posadzkę, a to zjedzie na tyłku po schodach, a to wywinie efektowne salto potrącony przez rozpędzonego cyklistę. Im więcej krwi i fruwających w powietrzu zębów tym zabawniej. Myślę więc sobie, że sobotnie wydarzenia mogą okazać się interesujące.

Mimo, że polskie boiska pogrążone są w śnie zimowym, wśród polskiej emigracji w Irlandii sezon piłkarski trwa w najlepsze... i to powinno w zasadzie wystarczyć, ale ponieważ niektórzy mogą nie być zaznajomieni z moim ponadprzeciętnym talentem, będę kontynuował. 

Bohater Pozytywny (dalej zwany BP) padł w 105 minucie meczu. W starciu z rosłym napastnikiem gospodarzy drobny pomocnik robił co mógł, by wyłuskać piłkę, aż w końcu z grymasem bólu na twarzy uwiesił się na szyi rywala, by zaraz osunąć się w szorstkie objęcia sztucznej trawy.

- Skurcz! - zawyrokowała z daleka specjalista od ciężkich kontuzji i dolegliwości wszelakich: Dżask.

Na te słowa w kierunku leżącego na murawie BP ruszyła żwawo ekipa ratunkowa. Naciąganie splątanych włókien mięśniowych boli jak jasna cholera, a do przełożonego każdy zawsze ma mniejsze, bądź większe, skrywane urazy. Tymczasem Dżask, który zdążył już zaliczyć połowę dolegliwości wymienionych w Małej Encyklopedii Medycyny, łącznie ze zdiagnozowaniem u samego siebie raka, tryumfował.

- Haha, i co? Ze mnie to się śmiałeś, że w kolejce do przeszczepu organów powinienem się już ustawiać. A sam co? Dopiero co z boiska Cię znosili po starciu z Klarkiem, później też do końca meczu nie dotrwałeś z powodu stawu skokowego, a teraz to. Haha. A mnie nic nie jest. Oprócz tego uczulenia. No i brzuch mnie trochę boli - Dżask powoli wytracał niedawny entuzjazm - I gardło w sumie też. Ale po za tym nic mi nie jest - dokończył tryumfalnie.

Tego samego dnia w pracy BP, miast jak to zwykle bywało skakać jak rącza, górska kozica po magazynie, zręcznie unikając osuwających się buraków (nawet jeśli to rzepa) i lawirując między rozpędzonymi wózkami widłowymi, snuł się jak z przeproszeniem wenezuelska telenowela. Wydawałoby się, że jeśli człowiek stawia prawą nogą kroki znacznie krótsze niż lewą, kręcić zacznie się w kółko, ale nie. Porusza się ruchem prostoliniowym, ale wyglądał trochę jak Benjamin Button w wieku lat siedmiu.

Poniżające to było. 

Stereotypy

Irlandzcy lekarze mogliby się swobodnie zamienić z mechanikami samochodowymi, a znaczącego spadku jakości wykonywanych usług nie odnotowanoby w żadnej z tych profesji. To powszechnie podzielana opinia. O ile w kwestii służby zdrowa, jako zadeklarowany wyznawca homeopatii, nie mam prawa się wypowiadać, o tyle jako szczęśliwy posiadacz ferrari pośród seatów, a zarazem naczelny tłumacz emigracji w Naas, miałem okazję kilka warsztatów samochodowych odwiedzić, więc to i owo mógłbym w temacie powiedzieć.

Akcją numer jeden wciąż pozostaje wizyta w autoryzowanym serwisie opla, gdzieśmy z Kumplem w zamierzchłej przeszłości doholowali jego odmawiające współpracy auto. Panowie fachowcy po kilku dniach zwrócili wciąż niesprawny samochód, zaznaczając, że wiedzą już co się zepsuło (za co trzeba będzie beknąć trzy stówki), natomiast odkrycie dlaczego, będzie bardzo pracochłonne i kosztować może nawet okrągłego tysiaka. Na takie diktum Kumpel poczerwieniał, zażądał zwrotu kluczyków i wsiadł do samochodu. Raczej wsiadłby, gdyby panowie fachowcy nie zepsuli zamka w drzwiach.

Cała historia zakończyła się pod domem polskiego mechanika-hobbysty, który za dwie bodaj stówki naprawił auto włącznie z uszkodzonym zamkiem.

Tymczasem niedawno nadarzyła się okazja zweryfikowania w całości powszechnie podzielanej opinii. Jeleń bowiem zadzwonił i łamiącym się głosem jął opowiadać, jak podle został zeszłej nocy potraktowany w szpitalu, kiedy krwawiący i połamany dotarł na ostry dyżur. Panowie fachowcy osłuchali go, opukali, po czym odesłali do domu twierdząc, że zdrów jest jak ryba, a gdy mdleć zaczął i majaczyć o światełku na końcu tunelu, zawezwali na pomoc radiolki. Sztuk dwie.

Gdy ranek nastał, obudził się Jeleń i z miejsca wyć począł z bólu, by w końcu chwycić za słuchawkę i poprosić mnie o pomoc w zakresie przekonania szpitalnego personelu, że obojczyk jego jest wybity i nie ma co do tego żadnych wątpliwości.

Zagotowało się we mnie. Opowieści o fantazji tutejszej służby zdrowia słyszałem z bardziej, bądź mniej wiarygodnych źródeł wiele, ale żeby tak odmówić cierpiącemu pomocy i jeszcze go policją poszczuć!? No nie, tego to bym nawet wyborcom PISu nie życzył. Pod szpital zajechaliśmy więc w mocno bojowych nastrojach. Jeleń, absolwent AWFu, "wiedzący o ludzkim ciele wszystko", odgrażał się, że jeśli mu nie pomogą to obojczyk nastawię mu ja. Własną osobą. W szpitalnej poczekalni, a niech się wstydu najedzą.

Tymczasem dzięki zeznaniom naocznych świadków w osobach lekarzy oraz kolegów, którzy eskortowali Jelenia do szpitala, możliwa była rekonstrukcja prawdziwej wersji wydarzeń. Jak się okazało Jeleń wpadł na ostry dyżur nawalony jak Messersschmitt Me 262 i już na starcie począł czynić oborę (po angielsku wilidż) niczym docent Lepper za swych najlepszych lat. Gdy już przy pomocy kolegów udało się utrzymać dwu metrowego chłopa  nieruchomo przed aparatem rentgenowskim, jasnym okazało się, że jeleni obojczyk trzasnął jak ołówek. Z tą diagnozą pacjent odesłany został na kwaterę, odmówiwszy wcześniej przyjęcia środków przeciwbólowych. Ponoć ze względów ideologicznych.

Na kwaterę Jeleń jednak nie dotarł. W poszukiwaniu zaginionego portfela dotarł za to z powrotem do szpitala. Z chwilą przekroczenia progu zapomniał jednak o portfelu, a przypomniał sobie, że niecni lekarza odmówili udzielenia mu pomocy i tak przeszedł do ponownie do czynienia obory (po angielsku wilidż II), z dzwonieniem do ambasady włącznie. W ten sposób docieramy do wspomnianych już radiolek.

Ostatecznie do zakończenia trzeciej już w ciągu ostatnich dwunastu godzin wizyty w szpitalu przekonało Jelenia zdjęcie rentgenowskie, jasno dowodzące, że obojczyk nie jest wybity, a złamany jak obietnice premiera Kaczyńskiego. I opinia lekarza, że obojczyk jest jedyną kością, która zrasta się bez usztywnienia i nastawiania. Poparta opinią drugiego lekarza. Potwierdzona przez matkę Jelenia. Wspominałem, że matka Jelenia jest pielęgniarką?

O Polakach też krąży pewna powszechnie podzielana opinia. Jasnym jest chyba kto tamtej nocy zdobył trzy cenne punkty...

Na doktora Hiszpana

- Haha. Majk, spóźniłeś się. Jedziesz karniaczka - powitał mnie Kostek, stawiając przede mną dwa kielichy i pół szklanki okowitki.
- Nie wygłupiaj się. We wtorek mam obronę. Jutro przed pracą chcę się jeszcze pouczyć - próbowałem przyhamować niecne próby spicia mnie do nieprzytomności.
- Jak nie będziesz czegoś na obronie wiedział dzwoń do mnie - zaproponował Radża - panią z komisji zagadam, że niby jej perfumy pachną zjawiskowo, a w międzyczasie wszystko Ci wygoogluje.
- Nie sądzę, żeby w trakcie obrony przewidziano telefon do przyjaciela.
- Nie kombinuj - uciął Radża wznosząc kielich - pij.

* * *

Jechałem sobie do pracy rozmyślając, czy kiedykolwiek będzie mi dane odchorować kaca w domu jak biały człowiek, czy też już zawsze będę umierał we włościach pracodawcy. Dojeżdżałem już pod firmę, gdy zawibrował telefon.
- To jak? - zaczął Niziołek - Zabierzesz mnie spod Spara za dwadzieścia druga?
- Jakto za dwadzieścia druga? - spytałem wpatrując się tępo w zagarek samochodowy, aż dotarła do mnie bolesna prawda - k...a ja p....e z....a twoja mać!!!!!!!!!
- Aaa, zaspałeś. Spokojnie, masz jeszcze ponad 40 minut.
- Nie Niziołku, zapomniałem o zmianie czasu. Jestem już pod firmą.

Z dwojga złego lepiej zapomnieć w październiku niż w marcu.