Pielgrzym Drugi

W zamierzchłych czasach gdyśmy zameldowani byli w niedalekim sąsiedztwie Dublina, w Glendalough bywaliśmy w miarę regularnie. Okolice stolicy uchodzą nie bez przyczyny za bardziej cywilizowaną część Irlandii. Kaszlące spalinami skrzaty żebrzą pod McDonaldem, elfy pracują za minimalną stawkę w lokalnych multipleksach, a soczyście zielone wzgórza brzęczą automatycznymi dronami koszącymi trawę. Ilekroć więc stawiała się u nas hałastra znad Wisły, głośno domagająca się Irlandii jak z kolorowego przewodnika National Geographic, Dolina Dwóch Jezior okazywała się jedną z niewielu destynacji osiągalnych na jednym baku paliwa. 

Popularność Glendalough oznaczała rzecz jasna rzeszę turystów i flesze aparatów trzaskające jak stroboskop, głównie jednak w okolicach klasztornego kompleksu. Za Lower Lake tłum rzednie, a gdy strzelista wieża obronna zmienia się w majaczący za plecami falliczny kształt, na trasie pozostają tylko co bardziej wytrwali wędrowcy.

Nie tym razem jednak. 

Kwadrans po tym jak opuściliśmy bezpieczne schronienie w Larragh, dotarliśmy do pierwszych zabitych na głucho zabudowań Glendalough. Zatrzaśnięte okiennice i zaryglowane drzwi napastowały żółtymi covidowymi plakatami. Wokół żywego ducha. Po odwiedzanym przez przeszło milion turystów rocznie obiekcie kroczyliśmy jak po planie filmowym "I am legend". Na naszpikowanym celtyckimi krzyżami średniowiecznym cmentarzu, byliśmy jedynymi ludźmi mogącymi się pochwalić pulsem.

Nieco dalej wpadliśmy na dwóch robotników w odblaskowych kamizelkach, którzy w pierwszym odruchu na nasz widok chwycili w panice za narzędzia, ale zorientowawszy się kto zacz wrócili natychmiast do nawet nie udawania, że pracują. 

Po wczorajszej ulewie nie było śladu, acz z niepokojem zerkaliśmy to w górę na ołowiane niebo, to w dół na ekrany telefonów. Aplikacja pogodowa lojalnie uprzedzała, że dziś jeszcze może udać się dotrzeć do obozu suchą stopą, ale jutro raz na zawsze odechce nam się prysznica. Wykombinowaliśmy więc, że miast dyrdać do samego Glenmalure, jak pierwotnie zamierzaliśmy, i rankiem pakować w deszczu mokre manele do plecaków, zakończymy dzisiejszy odcinek trzy kilometry wcześniej i kimniemy się pod wiatką Mullacore Hut.

Czas pokazał, że plan był znakomity. Drewniane schronienie okazało się doskonale wyposażone. W rogu stało składane krzesło turystyczne, na ścianie wisiała szczota do zamiatania i ... patelnia, pod sufitem pięciolitrowy baniak na wodę. Kilka kroków wcześniej minęliśmy elegancki strumyk, a jeśli nadal rozmyślaliśmy nad losem fińsko-chorwackiego zespołu, nad ogniskiem buty na patyku suszyła poznana wczoraj koleżanka z Finlandii.

Podczas, gdy ulewa zaskoczyła nas poprzedniego popołudnia zanurzonych w wiklinowych fotelach z kieliszkiem mołdawskiego wina w ręku, nasi nowi przyjaciele byli wówczas dwie godziny drogi od Mullacor Hut. Do wiaty dotarli więc dzwoniąc zębami jak cymbałki, a dotarłszy zamieścili dziękczynny wpis w Księdze Wejścia, nieco tylko nadużywając słowa hipotermia.

Streściwszy nam dramatyczne wydarzenie poprzedniego wieczora wsadzili nogi w wilgotne jeszcze buty, zarzucili plecaki na garby i ruszyli w kierunku szosy, skąd zabrać ich mieli znajomi. Tym samym wiatka została wyłącznie do naszej dyspozycji, a wraz z nią cały inwentarz, który przy odrobinie inwencji wystarczył, by zmajstrować gorący prysznic i ciepłą strawę.

Początkowo miarkowaliśmy spać ino tylko w śpiworach, lecz wraz z zapadnięciem zmroku i dogasającym ogniskiem, jedna po drugiej zlatywać zaczęły się skrzydlate piranie, rozłożyliśmy więc moskitierę pod zadaszeniem i zanuciwszy kilka chantów w intencji dobrej pogody zamknęliśmy oczy.

Obóz zwinęliśmy skoro świt, by jak największy dystans pokonać przed deszczem. Ledwie jednak weszliśmy w zasięg sieci komórkowej, okazało się, że wczorajsze chanty nie padły na jałowy grunt, a początek żabobicia przesunięty został z godziny 9 na 12. W świetle tych rewelacji znaleźliśmy moment, by przystanąć pod zamkniętym schroniskiem Glenmalure Lodge i odpalić kawiarkę, którą nie na darmo wszak taszczyłem w plecaku.

Wzmocnieni czarną materią wznowiliśmy marsz. To był piąty dzień dreptania. Całą trasę planowaliśmy zamknąć w tydzień, także ten słupek, który informował kpiąco, żeśmy są ledwie w połowie drogi, był zupełnie niepotrzebną prowokacją.

Szczęśliwie mieliśmy doskonałą motywację, by nie zaprzestawać marszu. Te meszki to bowiem ciut ofermy były i ewidentnie nie opanowały lądowania na ruchomym obiekcie. Starczyło jednak przystanąć, by stracić pół litra krwi w trakcie konsumpcji jednego batonika. W umiarkowanym tempie, acz z żelazną konsekwencją pokonywaliśmy więc kolejne kilometry, chantując dla odmiany o deszcz w nadziei, że lecące z nieba wielkie kule wody, skutecznie odbiorą pijawkom apetyt. I po raz kolejny chanty zostały wysłuchane - kilkaset metrów przed Mucklagh Hut zaczęło siąpić. I przez następne 24 godziny miało nie przestać.

Ostatnia na trasie wiata nie miała na stanie krzesełek, ni patelni, ale wyposażona była w zmyślny system zbierania deszczówki, wody więc mieliśmy pod dostatkiem. Ktoś nawet zostawił kartusz z gazem, acz paliwa pozostało tak mało, że sklasyfikowaliśmy to raczej jako zaśmiecanie, niż samarytański uczynek.

Raz dwa zmontowaliśmy po misce wegetariańskiego orzo bolognese i kubku malinowej herbaty. Ponoć nie ma takiego problemu, którego nie rozwiąże kubek herbaty. Badania na losowo wybranej grupie stu osób dowiodły wprawdzie większą skuteczność szklaneczki whiskey, a jeszcze większą dwóch, jednak kawiarka była jedyną fanaberią, na jaką pozwoliłem sobie w bagażu.

Nasz problem można było rozwiązać na dwa sposoby:

a) mimo deszczu iść dalej do Moyne zgodnie z planem, znaleźć miejsce na namiot, którego nie udało nam się zawczasu wypatrzeć na zdjęciach satelitarnych, rozbić się, wtaszczyć mokre bagaże do nylonowego igloo, a rankiem mokre igloo do bagażu.

be) zostać na noc pod zadaszeniem, za cenę wydłużenia kolejnego odcinka do przeszło 30 km; w deszczu, za to z finałem pod dachem i w suchej pościeli.

Uradziliśmy zostać w Mucklagh Hut, więc popołudnie upłynęło nam leniwie na lekturze i pochłanianiu kolejnych kubków malinowej herbaty. 

Z nadejściem szarówki przenieśliśmy się do rozłożonego pod wiatą namiotu. Styrane drogą buty zostawiłem na zewnątrz w charakterze odstraszacza na słynące z doskonałego węchu niedźwiedzie. Upchnąłem spodnie w kieszeni namiotu, zmieniłem koszulkę na czystą, telefon podłączyłem do powerbanka, nakryłem się śpiworem i otworzyłem ponownie kindle`a. Wątek Leo Manheimmera nabierał rozpędu na oświetlonym diodami ekranie czytnika, gdy przypomniały o sobie hektolitry wypitej herbaty. Tonem nie znoszącym sprzeciwu.

Wybiegłem na bosaka na mokrą trawę i ... nie zna życia, kto nie próbował sikać skacząc na jednej nodze, drugą odganiając się od krwiożerczych meszek...

Rankiem trzęsło mnie na samo wspomnienie. Było wszawo i siąpił deszcz. Naciągnęliśmy nylonowe kondomy na plecaki i skrywszy się pod warstwą gore-texu ruszyliśmy do Shillelagh. Szliśmy na przemian leśnym traktem i asfaltową drogą. Górski krajobraz Wicklow powoli ustępował pola pastwiskom i gospodarstwom rolnym. Deszcz przeszedł w maleńkie kropelki wody fruwające na wietrze we wszystkich kierunkach jak iskry z ogniska. Mijaliśmy porzucone w wysokiej trawie wraki samochodów, pogonił nas pies, o mały włos nie stratowało nas stado koni, przez kilkaset metrów śledziła nas podejrzanie wyglądająca grupa owiec.

Na wysokości Tinahely przecięliśmy drogę regionalną R747, obeszliśmy w koło rozległy pagórek i wyszliśmy na asfalt, którym maszerować mieliśmy już do samego celu. Nie było elegancji, ni godności w tych ostatnich kilometrach. Twarda nawierzchnia rezonowała nieprzyjemnie w stawach, brakowało wynagradzających wędrówkę widoków. Marzyło mi się piwo i pizza, na które w maleńkiej Shillelagh nie miałem wielkich nadziei. 

Jeszcze kilka godzin temu Anieśka podskakiwała wesoło w rzęsistym deszczu, nucąc autorską piosenkę o mokrych majtkach. Odkąd mój zegarek radośnie obwieścił przełamanie bariery trzydziestu kilometrów, patrzyła na mnie, jak kobiety patrzą na swoich mężów podczas porodu. Gdy zza kolejnego pagórka wyłoniła się wieża kościoła w Shillelagh, niewiele brakowało, a bym się przeżegnał. Gdy po przekroczeniu bram wioski z zaskoczeniem poczułem zapach pizzy, nie mogłem zapanować nad drżeniem podbródka. A gdy Sean, właściciel pokoju, który wynajęliśmy, będący jednocześnie właścicielem znajdującego się piętro niżej pubu, wytoczył z piwniczki cztery zimne piwa, pękła ostatnia bariera i gwiżdżąc na dwa metry dystansu zaszlochałem głośno, kryjąc twarz w jego koszuli.

Chciałbym powiedzieć, że objedliśmy się nieśmiertelną klasyką włoskiej kuchni, prawda jest jednak taka, że wciągnąłem swoją dwunastocalową pizze i połowę Anieśki, a efekt był taki, jakby wrzucić słomkę do pieca hutniczego. Znacznie lepszy rezultat osiągnąłem przytuliwszy dwa piwa na sfatygowany organizm. Zapewne dlatego na miękkie boki przyjąłem telefon od koleżki, który gościć miał nas kolejnego dnia. Po ukończeniu Wicklow Way planowaliśmy przespacerować się do Bunclody, zostać tam na noc, a rankiem złapać autobus do Dublina. Nasz niedoszły gospodarz przypomniał jednak sobie, że w okolicy jakiś wirus panuje i postanowił anulować naszą rezerwację.    

Wicklow Way mogłoby się w zasadzie skończyć w Shillelagh. Niektórzy sugerują, że nawet jeszcze w Tinehely, ale o tych osobach oraz o sposobie prowadzenia się ich matek Sean ma bardzo niskie mniemanie. W każdym razie dreptanie asfaltem celem nastukania kilometrów się nie broni, a zamykającego trasę odcinka do Clonegall nie sposób rozpatrywać w innych kategoriach. Bez historii, bez widoków, bez sensu. Weszliśmy do wioski w glorii zwycięzców i po klepnięciu słupka znaczącego koniec trasy przystąpiliśmy bez dalszej zwłoki do martwienia się, co dalej.

Ostatni tego dnia autobus do Dublina odjechał z samego rana. Anieśka w końcu wyczarowała nam koleżkę, który za garść dukatów zgodził się nas zawieźć do Carlow. Stamtąd mieliśmy złapać autobus do stolicy, gdy jednak dyliżans zajechał na przystanek i przyszła nasz kolej wejścia na pokład, kierowca przeliczył załogę i oznajmił, że zgodnie z covidowymi restrykcjami może zabrać jeszcze tylko jedną osobę.

- Pociąg! - zawołała Anieśka, przypomniawszy sobie, że z Carlow do Dublina można dojechać również po szynach. - Którędy na stację kolejową! - krzyknęła w kierunku przechodzącej bebeczki.

Oszołomiona niewiasta wyciągnęła niepewnie rękę w tym samym kierunku, który wskazywał drogowskaz z napisem "Train Station" nad jej głową. Z podskakującymi plecakami na plecach pognaliśmy w stronę dworca. Na peron wpadliśmy kilka minut przed odjazdem pociągu. W sam czas by nabyć bilet i uspokoić oddech przed nałożeniem maseczki. Niespełna godzinę później byliśmy na Heuston Station, skąd Luasem dostaliśmy się do centrum miasta, a następnie autobusem do Marlay Park, gdzie wszystko się przed tygodniem zaczęło. Do odbębnienia został nam jedynie odcinek, który wówczas pokonaliśmy autem z racji braku stosownych miejsc parkingowych.

Przed domem ludzi, którzy uprzejmie zgodzili się przechować Princessę na swojej posesji, stanęliśmy po zmroku i w strugach deszczu.  Kudos, że otworzyli drzwi przed dwiema zakapturzonymi postaciami, zważywszy, że spodziewali się nas dopiero nazajutrz.

Tyle w temacie. Piękna przygoda, która zapewne nigdy by się nie wydarzyła, gdyby nie import chińskiego badziewia i zamknięcie kraju na głucho. W ciągu siedmiu dni zrobiliśmy 254 338 kroków. Straciłem 3 kilo wagi i 0,7% tkanki tłuszczowej, ale nabyłem dwa okazałe, zaskakująco symetryczne odciski. 

Za rok Camino de Santiago...

Pielgrzym

W czasach gdy wszelkie społeczne interakcje zabronione są dekretem rządowym może to zapachnieć paradoksem, ale miałem dosyć ludzi. Nie żeby robili coś niewłaściwego. Po prostu byli. Za dużo i za często.

W zarzewiu pandemii otrzymałem w hucie własne biuro, na wypadek by jedno kichnięcie nie wyeliminowało całej kadry myślącej. Przyklasnąłem z radości na ten pomysł, bowiem raz, że klawo mieć własne biuro i wiadomo - mamusia będzie dumna. A dwa, że choć darzę kolegów, z którymi dzieliłem do tej pory obszar roboczy niekłamaną i w pełni zasłużoną sympatią, mają oni tą zasadniczą wadę, że nie potrafią wytrzymać piętnastu minut bez otwierania jadaczki. Ja z natury jestem rozmownym i szalenie przystępnym człowiekiem, ale w pracy chciałbym zrobić swoje i iść do domu, zająć się dalece ciekawszymi rzeczami, miast asystować kolegom w podejmowaniu kluczowych decyzji w kategorii czy tyłek wytrzeć ręką lewą czy prawą. Ot taki niekoleżeński jestem.

Także wielkie nadzieje wiązałem z własnymi czterema ścianami. Szybko przeorganizowałem pomieszczenie, które do tej pory służyło za pokój spotkań. Przesunąłem krzesła pod ścianę, stół pod okno, obok monitora postawiłem kubek na długopisy z nieco wytartym herbem Legii i zdjęcie Anieśki. Rozsiadłem się w fotelu, z niejakim wysiłkiem zwalczyłem chęć położenia butów na blacie i wtedy pukanie rozległo się po raz pierwszy. Od tamtej pory zawiasy drzwi mojego nowego biura stały się najciężej pracującym elementem w całym budynku. Ostatecznie zostawiłem je otwarte na oścież w obawie, że jeśli jeszcze jedna osoba wparuje do środka z impetem jak przeciąg, gdy właśnie wcinam batonika proteinowego, moja przyszłość będzie w dużej mierze zależeć od tego, czy ktoś pamięta chwyt Heimlicha z kursu pierwszej pomocy. 

Na domiar złego za ścianę wprowadził się Kamiński, w związku z czym ciągłe "Majkel?" słyszałem z lewej, z prawej, przez telefon i zza kartongipsowego przedzielenia...

Potrzebowałem wakacji. Z dala od ludzi. W dziczy, wśród śpiewu ptaków i szumu drzew. Potrzebowałem, żeby przez kilka godzin nikt nic do mnie nie mówił, żeby świat ... na moment ... zamknął ... japę. Nie czekając na lipcowy urlop wlepiłem więc sobie w grafiku holideja w najbliższym możliwym terminie, a dzielące mnie trzy tygodnie spędziłem na obserwowaniu prognozy pogody w Górach Wicklow. A ta rodziła serię etapów żałoby. Od euforii, przez niedowierzanie, gniew, nadzieję i w końcu akceptację. 

Wicklow Way ciągnie się przez 130 kilometrów od Marlay Park na południu Dublina, przez Góry Wicklow po niewielką wioskę Clonegall w hrabstwie Wexford. Zwyczajowo dzieli się ją na siedem odcinków, z których każdy kończy się kilkoma zwykle opcjami noclegu. Nie w czasach pandemii jednak, gdy zgodnie z rządowym edyktem wszelkie hotele, hostele i B&B zabite mają pozostać do 29 czerwca dechami i otoczone ostrokołem. Nam to jednak LOTTO było, bośmy w plecakach nieśli sprzęt kempingowy, a dwa noclegi celem naładowania telefonów i opłukania się pod skrzydłem zarezerwowaliśmy za pośrednictwem Airbnb.

Ponieważ pod Marlay Park nie było możliwości beztroskiego pozostawienia auta na tydzień, pierwsze trzy kilometry trasy pokonaliśmy samochodem do wypatrzonego na Google Maps leśnego parkingu. Dlaczego zdawało nam się, że w słoneczne niedzielne popołudnie znajdziemy choć jedno zakichane miejsce na polanie na skraju lasu oddalonego od stolicy o strzał z haclówy, bogowie naiwności tylko raczą wiedzieć. Na taką jednak właśnie ewentualność mam w zespole Anieśkę, która raz dwa zagadała lokalną babeczkę na okoliczność pozostawienie auta na jej posesji i po chwili taszczyliśmy plecaki pod górę spokojni o Princessę, która najbliższy tydzień miała spędzić bezpiecznie za solidnym ogrodzeniem.

Z racji bliskości Dublina pierwszy odcinek trasy naszpikowany był pielgrzymami, wśród których niemałe zainteresowanie wzbudzały nasze plecaki.

- WOW, you're camping. I've always wanted to do that. Dokąd zamierzacie dzisiaj dojść?

Zamierzaliśmy dojść do Knockree 18 kilometrów dalej, gdzie w czasach bardziej normalnych można się zatrzymać w imponująco prezentującym się z zewnątrz schronisku młodzieżowym. My zamierzaliśmy się rozbić kilka kroków dalej nad rzeką, blisko źródła wody, jednak plan się posypał gdyśmy wpadli na znak "NO CAMPING" poparty dla wzmocnienia przekazu nie pozostawiającym wątpliwości rysunkiem przekreślonego namiotu. Na domiar złego zaczerpnięta z rzeki woda okazała się mieć kolor zdrowej uryny. Na nic zdały się głosy, że to skutek prozdrowotnego filtrowania przez torf. Trzeba mieć zasady, nie jem żółtego śniegu - nie piję żółtej wody. Rozbiliśmy się więc na zapuszczonym polu, gdzie trawa po kolana sugerowała brak rogacizny, dwa kroki od zdezelowanego baraku pełnego szrotu wszelakiego. W środku znaleźliśmy suszarkę do ubrań, która rankiem idealnie nadała się do suszenie wilgotnych od kondensacji śpiworów.

Kolejny dzień przyniósł najpiękniejsze widoki i takąż pogodę. Sugarloaf niepodzielnie zawładnął horyzontem, a malownicza trasa poprowadziła nas górą wokół wodospadu Powerscourt do podnóża Djouce, gdzie natrafiliśmy na miejsce kempingowe niczym z podręcznika do biwakowania - płaska jak miesiąc wieczorem polana rozciągała się na brzegu szerokiego potoku, niewielki krąg z kamieni znaczył miejsce na obozowe ognisko, na skraju samotne drzewko, w tle zielone wzgórza. Nawet owce uznały, że tak krasnego pleneru nie wypada obfajdać. Gdyby nie to, że pokonaliśmy mniej jak połowę zakładanego na ten dzień dystansu, już wbijałbym śledzie w miękki torf, a tak korzystając z tego, że pielgrzymów w zasięgu wzroku niet, wygrzebaliśmy z plecaka maleńką kostkę mydła 100% organic, co to nam je Kowal przed wyprawą własnoręcznie wykonał i wskoczyliśmy do lodowatej wody.

Lżejsi o dwa kilo brudu, kurzu i potu podreptaliśmy zboczem Djouce, aż po ciągnący się przez wrzosowiska kilkukilometrowy pomost z podkładów kolejowych i w końcu Lough Dan - jezioro, które ze względu na kształt, czarne wody i jasną plażę na jednym z brzegów do złudzenia przypominało kufel guinnessa. Na tym etapie nogi powchodziły nam już w doopska po kolana, do celu pozostawał wciąż szmat drogi, a Lough Dan odbiło mi się na siatkówce i nie mogłem przestać myśleć o zimnym piwie. 

Im bliżej byliśmy celu, tym bardziej przypominaliśmy niedobitków wracających z wojny. Stopy składały mi się już wyłącznie z odcisków, a Anieśka klęła tak, że się muchy zlatywały. Po krótkim asfaltowym odcinku weszliśmy znów w las, gdzieśmy poważnie rozważali robicie namiotu - napotykane co kilka kroków ślady ogniska świadczyły, że nie bylibyśmy pierwsi. Za każdym razem powtarzaliśmy jednak sobie, chodźmy jeszcze kawałek. W końcu znów wyszliśmy na szosę, gęsto obsadzoną po obu stronach domostwami, także o biwakowaniu nie mogło być mowy. 

W okolicach godziny 21 dotarliśmy do Oldbridge. W tym miejscu mieliśmy zboczyć z trasy, by rozbić się nad jeziorem, zagadnąłem jednak miejscowego gospodarza, czy bardzo by protestował, gdybyśmy rozstawili namiot na polu za jego płotem. Odparł, że zupełnie by nie protestował, nie jego to bowiem było pole. Poradził jednak nieodległy skrawek ziemi należącej do lokalnych skautów. 

Skrawek okazał się faktycznie nieodległy, a przy tym płaski, z elegancko wystrzyżonym poletkiem idealnym pod namiot. Wyszczerzyliśmy się od siebie na ten widok z ulgą, ale długośmy zębów nie suszyli, wnet bowiem ptaki ucichły, niebo pociemniało i runęła na nas chmara maleńkich skrzydlatych piranii. Nigdy w życiu tak prędko nie rozłożyłem namiotu. To musiał być światowy rekord. Wrzuciłem do środka Anieśkę, za nią oba plecaki i w końcu sam schroniłem się pod warstwą nylonu. Natychmiast przystąpiliśmy do masakry meszek, które wnieśliśmy do środka na plecach, podczas, gdy 3 kilo pobratymców przyglądało się bezsilnie szczelnie pokrywając zewnętrzną stronę moskitiery.

Rankiem krwiopijców było niewiele mniej, więc namiot zwinąłem niemal tak szybko, jak go rozłożyłem poprzedniego wieczora i z owsianym batonikiem w zębach czym prędzej czmychnęliśmy za ogrodzenie i w dalszą trasę. 

Do przejścia mieliśmy ledwie osiem kilometrów, a na dodatek w Larragh, gdzie zmierzaliśmy, czekał na nas pierwszy nocleg pod dachem, z czystą pościelą, gorącą wodą i zimnym piwem (... jak naiwnie wówczas myślałem). 

Po dwóch godzinach marszu dotarliśmy do Brusher Hut, jednej z trzech rozlokowanych na trasie drewnianych wiat. Gdybym nie miał skrzywionej dzieciństwem potrzeby udowodnienia czegoś (to fachowa diagnoza Anieśki), wczorajszy odcinek podzielilibyśmy na dwa, zakończone właśnie pod deskami pociągniętego zieloną farbą daszku. Na naszą korzyść się to jednak obróciło, bowiem raz, że jak się okazało pod wiatką poprzedniej nocy urzędował zespół fińsko-chorwacki, który właśnie nieśpiesznie zbierał się do dalszej drogi, a dwa, że gdyśmy dotarli to Larragh, ledwie przestałem się mazać, że żaden z dwóch lokalnych sklepów nie posiada koncesji na sprzedaż piwa, niebo pękło jak stare hajdawery. Ktoś na górze wściekł się nie na żarty - siekło żabami, rybami i elektryką. 

Hektolitrom lejącej się z nieba wody przyglądaliśmy się zza przestronnego okna ciepłego pokoju sącząc mołdawskie wino i z niejakim niepokojem myśląc o fińsko-chorwackim zespole, który jak nic mierzył się wówczas z żywiołem na otwartym terenie. 

Następnego popołudnia mieliśmy się przekonać, jak im poszło...

Królewna Śnieżka

Jak dotąd Wirus kosztował nas narty w Austrii, plażę nudystów na Teneryfie, Wielkanoc w Dingle, urodziny w Polsce i wakacje w Indonezji. A także osiemnaste urodziny Princessy, które planowaliśmy wyprawić z wielką pompą, tortem i prezentami. Na to co spotkało plany wyjazdu w góry Kazachstanu, obrońcy życia poczętego zastrzygliby uszami. Czyli w ogólnym rozrachunku, do przeżycia. Zwłaszcza zważywszy, że dla niektórych okazało się ... nie.

Rzutem na taśmę udało nam się wymyślić wypad do Czech, gdy Wirus dopiero nieśmiało się Europie przedstawiał, bo choć narty przepadły, bilety lotnicze do Monachium nie. Na prędce zorganizowaliśmy więc kompaktowego SUVa na niemieckim lotnisku i ruszyliśmy w pięciogodzinną podróż do Pec pod Sněžkou.

Zwykle nie przywiązujemy wielkiej wagi do standardu hotelu, skoro planujemy w nim spędzić góra osiem godzin i to w znakomitej większości z zamkniętymi oczami. Przyzwoite noty na booking.com, prywatna łazienka i śniadanie przeważnie załatwiają sprawę. Tym razem jednak uznaliśmy, że jak już ryzykować kwarantanną, to chociaż otoczeni luksusem.

Na miejsce dotarliśmy wieczorem, bagaże zostawiliśmy w progu hotelowego pokoju i bez zwłoki ruszyliśmy na poszukiwanie czeskiego piwa i knedli. To ja, bo Anieśka gwiżdżąc na rarytasy lokalnej kuchni, rzuciła się z zapałem na michę żeberek.

Wróciwszy do hotelu wygrzebaliśmy z torby klapki i podreptaliśmy na najwyższe piętro budynku do sauny. Na recepcji pani Czeszka uczuliła nas, że po godzinie 20 stroje kąpielowe nie są dozwolone.  Początkowo myślałem, żem się tylko pogubił w zawiłościach czeskiego języka, ale nic z tych rzeczy. Nim jednak zdążyłem zapytać, czy mam się w związku z tym stawić w fińskiej łaźni pod krawatem, znająca mój brak obycia Anieśka wbiła mi boleśnie łokieć w żebro.

SPA pepiki odstawili palce lizać. Kafelki równe, fugi proste, stonowane kolory skąpane w miękkim półmroku i dyskretna muzyka - niby żadna rewolucja w branży, ale poczułem jak napięcie opuszcza mięśnie, nim jeszcze zamoczyłem kuper w jacuzzi po drodze do jednej z czterech saun suchych o szerokim spektrum temperatur. Od przyjemnego ciepełka po piec hutniczy z ostrzeżeniem na drzwiach, by nie wiercić się na rozgrzanych deskach, co by ognia nie zaprószyć.

Pod krawatem nikogo nie było, ale nie tak, że nikomu nic nie dyndało. Pepiki mocno są w temacie nagości wyluzowani, niebezpiecznie wręcz ocierając się o ekshibicjonizm. Panowie bezwstydnie paradowali z ręcznikiem na ramieniu, panie niestety desperacko starały się naciągnąć go na nos jednocześnie nie odsłaniając kolan.  Pomiędzy sesjami w piecu hutniczym taka parka wylegiwała się na obszernej leżance, siorbiąc wodę z cytryną. W nogach leżanki ułożył się kolega parki w pozycji Rzymianina skubiącego winogrona. Ręcznik zostawił na wieszaku...

Zupełnie to nie irlandzkie. Gdy swego czasu wspomniałem Dżejsonowi, że na Lanzarocie wylądowaliśmy niechcący na plaży nudystów, a wylądowawszy uradziliśmy bez zbędnych ceregieli wtopić się w tłum, obrzucił mnie spojrzeniem tak zniesmaczonym, jakbym 36-letniego Macallana zmieszał z colą.

- There is no need for that - stęknął z wyrzutem.

- Oczywiście, że jest need for that - odparłem wówczas rozbawiony - jeśli chcesz uniknąć tyłka jak aspiryna. 

Tymczasem w czeskiej saunie Anieśka po raz kolejny postanowiła wtopić się w tłum. Bez krępacji zawiesiła bawełniany ręcznik na wieszaku, wparowała do najcieplejszej sauny i od progu zawołała do spoconej gawiedzi: suńcie wory panowie, dama przyszła!

Wypociwszy toksyny z organizmu na miękkich nogach wróciliśmy na kwaterę, zgarnęliśmy porzucone w holu bagaże,  po raz pierwszy zapuściliśmy głębiej na pokoje i witki nam opadły oraz równocześnie jęknęliśmy: .... ej!

Niby poszczególne elementy naszego luksusowego apartamentu się zgadzały, całość już jednak nie. Jak kobieta z pięknym oczami, kształtnym nosem, ponętnymi ustami, ale brzydką twarzą. Pokój był klaustrofobiczny, łóżko sięgało od ściany do ściany, ogrzewanie nie działało, okno wychodziło na dudniący przesterowanym basem klub muzyczny, a w mikroskopijnej łazience zamknięcie za sobą uchylanych do środka drzwi wymagało wykonania manewru zawracania na trzy.

Przywołałem na ekran telefonu zdjęcie pokoju z potwierdzenia rezerwacji. Anieśka zerknęła mi przez ramię, zawyła żądzą mordu i ruszyła stanowczym krokiem w kierunku recepcji. Aż mi się szkoda recepcjonisty zrobiło. Prawie.

Po chwili Anieśka wróciła oznajmiając, że recepcja jest zamknięta, a pozostawiony na biurku numer telefonu kontaktowego nie odpowiada. Uradziliśmy więc, że mord przełożymy na rano, a póki co podejmiemy uczciwą próbę zmrużenia oka, mimo mózgu pulsującego bezwarunkowo w rytmie dobiegającego z zewnątrz dubstepu. 

Rankiem zmarznięci, z przekrwionymi oczami i dzwonami anielskimi w wersji elektronicznej wciąż dudniącymi w głowie zeszliśmy do lobby i dawaj grzecznie tłumaczyć szczypiorowi na recepcji, że coś chyba nie teges. Szczypior wysłuchał cierpliwie, z uprzejmym zainteresowaniem przyjrzał się zdjęciom pokoju na potwierdzeniu rezerwacji, po czym z pełną powagą oświadczył, że pokój jest w porządku, to zdjęcia na booking.com są niewłaściwe, a muzyka na żywo w klubie po drugiej stronie ulicy gra co sobotę, na co nie mają wpływu.

- A nie można było nas zakwaterować w pokoju wychodzącym na przeciwną stronę hotelu? 

- Przykro mi madame, ale jesteśmy w pełni zarezerwowani - Szczypior z przepraszającym uśmiechem wyrecytował fundamentalną formułkę branży hotelarskiej.

- Dobrze - westchnęła Anieśka zrezygnowana. -  Poprosimy w takim razie zwrot należności za drugą noc i będziemy się, prawda, zbierać.

Szczypiorowi kąciki ust się nieco obsunęły, coś bąknął o telefonie do menedżera, a kwadrans później przenosiliśmy bagaże do pięknego, przestronnego pokoju z maleńkim balkonikiem wychodzącym na drugą stronę hotelu i malowniczy zimowy krajobraz z wartkim strumykiem i obficie przyprószonym śniegiem zagajnikiem w rolach głównych.

Ukontentowani założyliśmy czapki z pomponem i zanurzyliśmy się w przykryte białą pierzyną regle. 

Jest taka scena w Ratatuj, gdy pełen gorzkiego sceptycyzmu Ego próbuje przygotowanego przez Remy'ego ratatouille, a pierwszy kęs przenosi go do czasów dzieciństwa, pogiętego roweru, zbitego kolana i mamy, która posyła to wszystko w niepamięć porcją duszonych warzyw po nicejsku.

My sceptyczni nie byliśmy, niepodobna być bowiem sceptycznym, gdy wkoło las, biało, pod butami skrzypi gruba warstwa śniegu, nad głowami strzeliste świerki pukają do nieba, a zasp po obu stronach drogi ledwie kominy drewnianych chat wyzierają. Cała reszta się zgadzała. Winter Wonderland jak w poprzednim życiu, bowiem w Irlandii... wiadomo, śnieg występuje niemal wyłącznie w postaci płynnej. Patryk zdaje się nie tylko węże z Wyspy pogonił.

Plan uknuliśmy arcyznakomity. Wejście na Śnieżkę nie przedstawia większych trudności, także na czeski wierzchołek ciągną pielgrzymki jak do Woodiesa w ostatni poniedziałek. Uznaliśmy więc, że zimą, w czasach zarazy szansa na uniknięcie tłumów będzie większa. I nie przeliczyliśmy się. Gdy tylko szeroki leśny trakt przeszedł w wąską, pnącą się ścieżkę, ruch na trasie drastycznie zmalał. Do samej polskiej granicy trafiliśmy jedynie na grupkę pensjonariuszy Domu Wypoczynkowego "Złota Jesień", zmierzających w przeciwnym zresztą kierunku, po tym jak roztropnie uznali, że Śnieżka Śnieżką, ale w miastowych kozaczkach no pasaran!

Kudos za dobrą decyzję, bowiem za górną linią lasu czekała na nas taka zawierucha, że nasikochaniseniorzy rozjechaliby się po zamarzniętym wypłaszczeniu, jak krążki do cymbergaja. A my wraz z nimi, gdyby nie buty uzbrojone w raczki.

W okolicy Domu Śląskiego arcyznakomity plan ciut nam się posypał, od strony polskiej ciągnęła bowiem nie tylko zawierucha, ale i tabuny ludzi. Szczęśliwie wobec gęstej mgły na szczycie wykonanie zdjęcia pozbawionego bohaterów drugiego planu nie nastręczało większych trudności. Acz po wszystkim chwilę kręciliśmy się w kółko nim odnaleźliśmy statyw z aparatem.

W drogę powrotną ruszyliśmy w doskonałych humorach. Nie dość, że ledwie zaczął się marzec, a my już wznowiliśmy projekt Korony Europy, to jeszcze na dole czekało piwo w góralskiej chacie z ogromnym paleniskiem.

Żebyśmy my wówczas wiedzieli, jak to się wszystko lada moment spektakularnie pop...

Excalibur

Gdyby w Familiadzie, po szlagierowym sucharze Strasburgera, padło pytanie o najsłynniejszego Walijczyka, jak bum cyk kucyk okazałoby się, że ankietowani - bez względu na płeć oraz stosunek do piłki kopanej - przerzucali się na przemian Ryanem Giggsem i Garethem Balem. Ewentualnie jakiś dobrze poinformowany fan Muzy No 10 błysnąłby Anthony Hopkinsem. Mało prawdopodobne, by ktoś pomyślał o człowieku, który jako pierwszy powstrzymał najazd Germanów na Wielką Brytanię. I to w czasach, gdy praprzodek Churchilla mieszkał jeszcze na drzewie i modlił się do własnego stolca. O gościu, który zjednoczył Brytów, wyciągnął miecz z kamienia i zrewolucjonizował stolarkę. Kto wie, jakby się potoczyły losy świata, gdyby lepiej dobierał ludzi, którymi się otaczał. Gdyby nie zdradziła go żona, syn i najlepszy kumpel, być może David Beckham grałby dla reprezentacji Niemiec.

Historia Artura Pendragona ma wszystko, co dobra historia mieć powinna. Rozsądną dawkę heroizmu, garść wizjonerstwa, dużo perfekcyjnie niedoskonałego człowieczeństwa, ciut romantyzmu, nieprzesadnie doprawiona dramatyzmem i odrobiną magii, na którą swobodnie można przymknąć oko przyjmując, że to ludowa naleciałość, a cała reszta mogła wydarzyć się naprawdę. I nikt nie zaserwował jej tak doskonale, jak Bernard Cornwell.

Więc gdy okazało się, że nie polecimy na Święta do kraju (bo nie da rady), ani do Reykjaviku (bo za zimno), ani do Alicante (bo za drogo), pojechaliśmy do Walii szukać Excalibura. Ktoś powie, że to tylko legenda, ale inna legenda po dwóch tysiącach lat co niedziela zagania miliony ludzi do budynku ze skrzyżowanymi deskami na dachu, więc Walia nie wydała się takim złym kierunkiem.

W kwestii kultywowania mitu Artura Walijczycy nie mają łatwo - wynalazca okrągłego stołu operował na terenach, z których przeszło tysiąc lat temu zostali wyparci. Także wszelkie historie, że Excalibur spoczywa na dnie jeziora Ogwen, a sam Artur pochowany został o stóp Snowdon można raczej między bajki włożyć.

Ale też nie tak, że nie warto tego sprawdzić, więc w wigilijny poranek zaparkowaliśmy Princessę na poboczu szosy pomiędzy jeziorami Idwal i Ogwen. Planowaliśmy obejść to pierwsze, a może nawet przełęczą zwaną Kuchnią Diabła przedostać się na drugą stronę gór pod maleńki akwen Llyn y Cwn, nim wrócimy na wigilijną kolację do Llandudno.

Ktokolwiek jednak strzeże arturiańskich artefaktów uznał, że Idwal jeszcze OK, ale dalej już no pasaran! Gdy podeszliśmy pod przełęcz deszcz z lekkiej mgiełki przeszedł w prestissimo, więc wykonaliśmy honorowy odwrót w kierunku okrążającej jezioro ścieżki.

W Pierwszy Dzień Świąt Park Narodowy Snowdonia przywitał nas już znacznie cieplej - bezchmurnym niebem, grudniowym słońcem i stojącym powietrzem. 

Na najwyższy szczyt Walii prowadzi kilka tras, z czego dwie najbardziej popularne to Miners' i PYG Track, biegnące z Pen-y-Pass. Naiwnie myśleliśmy, że okres świąteczny to najlepszy moment, by zdobyć Snowdon jedną z nich, a do bazy zjechać drugą, nie grzęznąc przy tym w tłumie turystów. Zajechawszy jednak na szczelnie obsadzony parking, musieliśmy pomyśleć raz jeszcze. Ostatecznie zostawiliśmy auto półtora kilometra dalej, wydłużając tym samym trekking o 40 minut.

Z Pen-y-Pass szybkim krokiem na szczyt dostać można się w dwie godziny. Chyba, że się ma w ekipie zapalonego fotografa z nieodpartym ciągiem na spust migawki ("WOW, zobacz, mewa", "Podoba mi się ten głaz, to bardzo ładny głaz"). Wtedy trasa wydłuża się niemal dwukrotnie.

W fotograficznym szale Anieśka ustrzeliła rykoszetem parę z Belgii. A że kompozycja zdjęcia oraz światło wyszły lepiej, niż gdyby ujęcie było zamierzone, dziewczę Belgów zagadało, zademonstrowało dzieło, wymieniło się namiarami i obiecało rychło fotkę wysłać. Na tych samych ludzi wpadnę kilka godzin później, gdy będę szukał po ciemku dobrego samarytanina wyposażonego w przewody rozruchowe, gdyż azaliż albowiem w swej bezwzględnej inteligencji zostawiłem zapalone światła w samochodzie. Żeby łatwiej go po zmroku znaleźć...

Gdy stanęliśmy na szczycie słońce było już na ostatniej prostej, by skryć się za poszarpany górami horyzont, acz wyposażeni w dwie czołówki szanowanej firmy Petzl nie spieszyliśmy się z powrotem chłonąc panoramę Snowdonii, która w gasnącym świetle co wrażliwszą duszę z pewnością skłoniłaby do skreślenia kilku rymów, bądź nut w notesie. 

Podstawowym błędem, który popełniliśmy było zdobycie Snowdon drogą Miners' Track z zamiarem zejścia po ciemku PYG. Trasa górników od połowy biegłaby szerokim, wyraźnym,  udeptanym traktem. PYG wije się cienką ścieżką wśród kamieni, po czym z hukiem wpada w dość nierozstrzygające rozdroże, które wyprowadziło nas na szczyt kilkumetrowego klifu. 

W rezultacie byliśmy w stanie z całą pewnością rozstrzygnąć, że Artur Pendragon nie śpi u stóp Snowdon. Bluzgi, które Anieśka rzucała pokonując średnio wymagającą ścianę podniosłyby z ziemi umarłego. Mógłbym przysiąc, że jedna zmieniła się w coś kosmatego i odleciała w mrok.

A miecz? Wbrew legendzie nie spoczywa na dnie jeziora. Wciąż tkwi w kamieniu, ale już kumam, czemu tak ciężko to żelastwo wyciągnąć.

Heroes

Jak bohater poczułem się już rankiem. Był Pierwszy Dzień Świąt, za oknem siąpiło niemiłosiernie. W lodówce oraz barku zapasy na trzy dni. Idealne warunki by poddać się oblężeniu, zalec na kanapie, odpalić szkiełko, a ślad cieplny zostawiać wyłącznie na trasie salon - kuchnia. Cały rok na taki jeden dzień pracowałem.

Miast jednak oddać się słodkiemu nicnierobieniu, spakowałem do plecaka trzy komplety suchych ciuchów na zmianę i za stanowczą namową Anieśki, w hołdzie chłopakom co za moment ruszali odczarować K2, pomknęliśmy w kierunku Killarney z zamiarem zimowego wejścia na Carrantuohill. A prawdziwy heroizm miał dopiero nadejść.

Mnie zwykle na wypad w góry namawiać dwa razy nie trzeba, ta wyprawa uśmiechała mi się jednak średnio, bowiem prognoza pogody stanowczo zapewniała, że zmokniemy jak dwie filiżanki w zmywarce. Anieśka jednak umyśliła, że na krzyżu zdobiącym najwyższy szczyt Irlandii zawiesimy nepalskie flagi modlitewne, co to je z Himalajów przytargała i kozackim pomysłem mi się to zdało. Dorzućmy do tego możliwość zmontowania autentycznego zimowego bałwana i nagle perspektywa trekkingu w deszczu przestała być taka odpychająca.

Na miejsce dotarliśmy w mgnieniu oka, niewiarygodne jak Irlandczycy potrafią usprawnić ruch drogowy zwyczajnie zostając w domu. Wycieraczki całą drogę pracowały niestrudzenie, gdy jednak zgasiłem silnik u podnóża Macgillycuddy's Reeks, bębniący o przednią szybę deszcz przeszedł w larghetto, aż w końcu ustał zupełnie.

Pod górę ruszyliśmy żwawym krokiem, w regularnych odstępach nadając mu sprężystości kubeczkiem kawy z Baileysem. Gdy półtorej godziny później stanęliśmy na ostatnim szczeblu Drabiny Diabła, uznaliśmy, że gorącą zawartością termosu raczyliśmy się zbyt często, bowiem ze strony skrytego w chmurach szczytu dobiegły nas głosy. To nie okowitka nam jednak figle płatała, bowiem po chwili zza mlecznej zasłony wynurzyli się dwaj rozgadani wędrowcy.

- Na szczycie nikogo nie ma - zapewnili po zwyczajowej wymianie uprzejmości.

- Żadna to niespodzianka - odparłem. - Dziwi mnie, że kogokolwiek na trasie spotkaliśmy.

- Yeah, just another two fools - podsumowali.

Irlandczycy ruszyli na zasłużony świąteczny obiad, my tymczasem kontynuowaliśmy wędrówkę na na szczyt. Mniej więcej w połowie wzniesienia obejrzałem się za siebie. Droga powrotna ginęła we mgle. Spojrzałem w górę. Widoczność sięgała może dwudziestu metrów. Nasze ślady wyraźnie odbijały się na śniegu, a do zmroku pozostawały wciąż trzy godziny, na wszelki wypadek skontrolowałem jednak poziom baterii w telefonie, powerbanku i górniczej lampce. Siara by to była, gdybyśmy musieli w Irlandzkie pagórki helikopter wzywać.

Dziesięć minut później zamajaczył przed nami krzyż znaczący wierzchołek.

Tą akcję z flagami modlitewnymi to myśmy sobie nie do końca przemyśleli. Oba ramiona krzyża zakończone były metalowymi ogniwami, które idealnie do celu się nadawały, tyle że znajdowały się kilka dobrych metrów nad ziemią, a warunki pogodowe na szczycie do akrobacji raczej nie zachęcały. Uznaliśmy więc, że tym razem zadowolimy się bałwanem, na tym obszarze również jednak ponieśliśmy druzgocącą porażkę, bowiem wobec niskiej temperatury śnieg nie lepił się zupełnie i równie dobrze mogliśmy montować bałwana z mąki.

Jak niepyszni ruszyliśmy więc w drogę powrotną. Po wciąż doskonale widocznych śladach dotarliśmy do Drabiny Diabła. Dziesięć może minut dzieliło nas od samochodu, gdy zaczął kropić deszcz. Piątkę śmy na taki obrót sprawy entuzjastycznie przybili, bowiem w okienko pogodowe wstrzeliliśmy się perfekcyjnie. Istnieje pewna grupa ludzi, o której mówi się, że ma zawsze szczęście.

Tymczasem w ciągu kolejnych dwóch dni Górskie Pogotowie Ratunkowe czterokrotnie ruszało z akcją w okolicy Carrantuohill w poszukiwaniu zbłąkanych wędrowców. W jednym przypadku, wobec pogarszających się warunków pogodowych i mimo zaangażowania w misję helikoptera, zagubiony górołaz zmuszony był czekać na ratunek do rana.

Także śmy się ciut jak bohaterowie poczuli, a nawet zorganizowaliśmy kameralną ceremonię, podczas której wręczyliśmy sobie medale za niebywałe osiągnięcia w dziedzinie irlandzkiego górołażenia zimowego.

O wszystkie pieniądze jednak pójdę, że Irlandczycy, których na trasie wówczas napotkaliśmy, z pełnym przekonaniem opowiadają teraz znajomym, że nadziali się na tą parę, która później zgubiła drogę we mgle i wysikiwała SOS na śniegu.

Musała

Nie mogłem oddychać. Tak mocno się śmiałem, że nie mogłem oddychać. Bo śmy się na cruising po Grecji i Bułgarii pakowali, ledwie sierpień minął, a Anieśka właśnie upychała do walizki kurtkę puchową.

Gdy śmy jednak późnym popołudniem zajechali do Borowca, już się tak ze śmiechu nie pokładałem. W zasadzie to do pomniejszych bóstw składałem modły dziękczynne, że Anieśka presji nie uległa, bo powietrze było przenikliwie zimne, a wokół unosił się zapach deszczu. A zmarznięta Anieśka to zła Anieśka.

Wygłodniali po kilkugodzinnej drodze rzuciliśmy plecakami o podłogę hotelowego pokoju i natychmiast wyruszyliśmy na poszukiwanie ciepłej strawy.

W sezonie zimowym Borowec naszpikowany jest czubkami nart. Latem podobnież też bywa oblegany, z pewnością jednak nie w ten weekend. Po pustych ulicach przetaczała się jedynie mgła, większość knajp pozbawiała wszelkich złudzeń wielgachnym napisem CLOSED na drzwiach. Nawet sklep ometkowany rażącym w oczy neonem 24H był zamknięty. Natknąwszy się na pierwszy otwarty szynk, postanowiliśmy więc dalej nie szukać.

Lokal zwał się - dość ironicznie jak na ówczesną aurę pogodową - Sunny Bar. Z zewnątrz przypominał nadbałtycką smażalnie ryb z końca lat 90tych, w środku miejsce zjazdów tifosi z całego świata, bowiem z sufitu zwisała mnogość kibicowskich szalików.

Obco brzmiąca nazwa dawała nadzieję, że z obsługą pogadamy po angielsku, nic jednak bardziej błędnego, a i podstawowe różnice kulturalne nie ułatwiały komunikacji.

- Can I pay with a card? - zagadnąłem pulchną kelnerkę w wieku - na oko - szkolnym.

- No - odparła, kiwając (sic!) głową.

Spojrzeliśmy po sobie nieco zagubieni.

- So can I or can I not? - powtórzyłem pytanie, według słynnej hipotezy Einstaina wychodząc na szaleńca.

- No - pokiwała ponownie głową.

Dla bezpieczeństwa założyliśmy, że nie można. Wskazując paluchem pozycje na anglojęzycznym menu złożyliśmy zamówienie, po czym kelnerka zniknęła na zapleczu, pozostawiając nas zupełnie samych w części jadalnej.

Za oknem czwórka Czechów objuczonych ciężkimi plecakami wysypała się z autobusu. Rozłożyli się na tarasie lokalu, chwilę coś między sobą dyskutowali, po czym wysłany w poselstwie rozczochrany blondyn wkroczył do środka. Rozejrzał się po lokalu, aż jego spojrzenie spoczęło na nas.

- Four beers! - zawołał w kierunku Anieśki wzmacniając przekaz czterema wyprostowanymi palcami.

- Coming right up - odparła Anieśka, zrywając się z ławy.

Blondyn zatarł w zadowoleniu ręce.

- I don`t work here - wyjaśniła moja kobieta ze śmiechem, siadając ponownie za stołem.

Czech zapłonął rumieńcem jak neon na sklepie całodobowym.

- Idziecie na Musałę - Anieśka rzuciła Blondynowi linę ratunkową.

- Idziemy.

- My też. Może spotkamy się na szlaku.

- O której wychodzicie?

- O szóstej.

- To się nie spotkamy - Blondyn zaniósł się śmiechem. - Całą noc i dzień jesteśmy w podróży. Musimy odespać.

- Może w drodze powrotnej... - zasugerowała Anieśka.

- Four beers! - zakrzyknął Czech na widok wracającej z zaplecza kelnerki. Ale tym razem mniej zdecydowanie.

Słowo się rzekło. O szóstej ruszyliśmy w trasę. Połowę dystansu na najwyższy szczyt Bułgarii pokonać można kolejką, bojowo uznaliśmy jednak, że kolejką się nie liczy i pod górę pięliśmy się na dwie godziny nim pierwszy wagonik zaterkotał na stalowej linie.

Na Musałę wejść łatwiej, niż ukraść pierwszoklasiście lizaka. W lecie w każdym razie, bowiem zimą Kowal z Lisicą brnęli w śniegu sięgającym rejonów osobistych i ostatecznie zawrócili w obawie przed dość kłopotliwym odmrożeniem części ciała, które godzi się traktować wyłącznie z czułością.

Leśnym traktem dotarliśmy do wyciągów narciarskich skąd nieco podmokła ścieżka pośród kosodrzewiny (to ponoć nie była kosodrzewina, ale sorewicz - ja botaniki nie studiowałem) doprowadziła nas do malowniczego schroniska na brzegu polodowcowego jeziora.

W tym miejscu trasa łączyła się ze szlakiem prowadzącym z Jastrebca, dokąd z Borowca dociera kolejka. Do schronisko zbliżać już zaczęły pierwsze ekipy z wagoników, więc uznaliśmy, że malowniczą scenerią napawać będziemy się w drodze powrotnej, tymczasem, by uniknąć tłumów na szczycie, ruszyliśmy w dalszą drogę. 

Na wierzchołku stanęliśmy półtorej godziny później. Ledwie udokumentowaliśmy sukces na karcie SD, a w cokolik znaczący najwyższy punkt Bułgarii uderzyła fala lemingów. Borowiec dzieli od Sofii godzina jazdy. Była niedziela, pogoda jak drut. Doprawdy trudno było się nie spodziewać, że szczyt, do którego zdobycia wystarczy para nóg uzbrojonych w niemal dowolne obuwie, zaroi się od ludzi jak Gubałówka.

Następnego dnia sączyć będziemy orzeźwiająca drinki w lokalu o nieco tropikalnym wystroju w centrum Sofii. Kelnerka zapyta nas o nasze wrażenia z Bułgarii, a gdy rozmowa zejdzie na temat Musały, zakrzyknie, że ona również cykała sobie wczoraj selfie na tle zgrabnego cokoliku.

Póki co jednak staliśmy na wierzchołku i ze zgrozą obserwowaliśmy nadciągające tabuny jak Jon Snow przed Bitwą Bękartów. Nim stanęliśmy ponownie przed schroniskiem, nieomal ochrypliśmy od wymiany uprzejmości.

O ile wcześniej rozważaliśmy powrót kolejką, by zaoszczędzić nieco czasu, tak teraz wolny od inteligentnych form życia trakt, był pokusą nie do odparcia. No może niezupełnie wolny, bowiem wśród niekosodrzewiny natknęliśmy się na poznanych w Sunny Bar Czechów. Wymieniliśmy kilka zdań, nim Anieśka zakomunikowała, że musimy się spieszyć, gdyż za moment zaczyna swoją zmianę w jadłodajni, przez co twarz Rozczochranego Blondyna ponownie przyjęła odcień karmazynu.

Z prawdą Anieśka minęła się tylko częściowo, bowiem pierwsze kroki w istocie skierowaliśmy ku Sunny Bar, by zimnym bułgarskim piwem uczcić kolejny opędzlowany szczyt na liście Korony Europy. Gdybyśmy ze Szwajcarii nie wrócili na tarczy, z pierwszej dziesiątki pozostałby nam do odhaczenia tylko włoski wierzchołek Mont Blanc.

Za rok jednak też jest sezon i będziemy mierzyć wysoko...

Mytikas

Nic nie jest zapisane w gwiazdach. Nasze życie nie jest z góry zaplanowane. To ciąg decyzji, każdy wybór kieruje je na inne tory. A tego dnia wybraliśmy dobrze.

Dżery, koleżka co nas swego czasu na Kilimandżaro wprowadził, radził mityczny Olimp zdobywać na dwa. Wcisnąć namiot oraz dwa śpiwory do plecaka, rozbić się pod schroniskiem, a do szturmowania szczytu przystąpić skoro świt. Z takim autorytetem nierozsądnie jest debatować, więc wstępnie faktycznie miarkowaliśmy biwakować pod schroniskiem Spilios Aghapitos.

Anieśka jednak w międzyczasie nieco przewartościowała priorytety zakosztowawszy słodkiego nicnierobienia pośród złotych piasków greckiej plaży i wykoncypowała sobie, że jeśli opędzlujemy Mytikas w jeden dzień, punktualnie następnego ranka zameldujemy się na nagrzanych słońcem leżakach. Nie w smak mi była początkowo taka dewiacja do pierwotnych ustaleń, po wyczerpującym trekkingu w Szwajcarii liczyłem bowiem na zdobywanie Olimpu w stylu rekreacyjnym oraz bez napinki. Ostatecznie jednak Anieśka ujęła mnie krótkim WIEDZIAŁAM, ŻE NIE DASZ RADY.

Z wybiciem piątej nad ranem wygrzebaliśmy się więc ze śpiworów, zwinęliśmy namiot w świetle czołówek, cały dobytek załadowaliśmy do samochodu i ruszyliśmy w trasę. Po półgodzinnej jeździe z Litochoro dotarliśmy do parkingu w Prioni na wysokości 1 100 m n.p.m. Jaśniało już wkoło, gdy zarzuciliśmy leciutkie plecaki na barki i ruszyliśmy leśną ścieżką na spotkanie z górą.

Trasę do schroniska łyknęliśmy w niespełna dwie godziny, jednak żeby nikogo skromnością w błąd nie wprowadzić zaznaczę, że my deczko fit jesteśmy, a i tempo mieliśmy imponujące, wyprzedzając po drodze dwa wraże komanda.

Pod schroniskiem zamarudziliśmy nieco, bowiem uznałem za stosowne paść na kolana przed moją kobietą i bić pokłony dziękczynne nad jej niezgłębioną mądrością. Wszak gdybyśmy zdecydowali się na dwudniowy trekking, by trasę na szczyt obciąć o - jak się okazało - niecałe dwie godziny, stłukłbym się zapewne do nieprzytomności własnym kijkiem trekkingowym.

Od Spilios Aghapitos trasa jeszcze przez chwilę pruje lasem, by po chwili przejść w doskonale widoczną ścieżkę pośród skał i szutru. Technicznie trudność zerowa, jednak droga jest stroma i żmudna, a na jej złamania potrzebowaliśmy przeszło półtorej godziny, nim stanęliśmy na pierwszym wierzchołku masywu Olimpu, Skali 2 866 m n.p.m.

Do tego punktu wejście na Olimp jest jak support przed koncertem Coldplay - fajnie brzdękają, nie po to jednak kupiliśmy bilet. Ze Skali trasa na Mytikas jawi się jako intensywna wspinaczka przy momentami pionowym nachyleniu. W rzeczywistości jednak w korzystnych warunkach pogodowych nie przedstawia większych trudności, a wejście na szczyt dostarcza tego kapitalnego, wypełniającego płuca uczucia, które pcha nas w góry. Uczucia, że dokonało się CZEGOŚ. Niczego, co może równać się z wynalezieniem lekarstwa na raka, przepłynięciem Atlantyku na desce do krojenie chleba, czy zimowym wejściem na Nanga Parbat.

Takie małe zwycięstwo, które sprawia, że zasłużone piwo po zejściu ma ten niepowtarzalny smak.

Retsina

Hipoteza, jakobym był ostatnim członkiem mojej rodziny, który nie był jeszcze w Grecji, nie byłaby trudna do obronienia. W czasach, gdy ja jeździłem rokrocznie do Chałup pod namioty, Gruby śmigał z koleżkami na Korfu i inne Krety, jak Irlandczyk do pubu. Żaden rodzic nigdy głośno nie powie, które dziecko jest jego ulubionym, w naszym jednak wypadku wszelkie słowa są, prawda, zbyteczne.

Matka niczego bardziej nie pragnie, niż w kolejnym życiu być Grekiem z bujnie owłosionymi plecami, a ojciec ostatnio oświadczył, że w żadnym obcym kraju nie było mu tak fajnie jak w Grecji. Ciut śmy tą deklarację z konsternacją przyjęli, bowiem raptem pół roku temu rodzice bawili u nas z gościną, no ale nie żebyśmy nie byli otwarci na krytykę.

Będąc teraz jedynym członkiem mojej rodziny, który tylko raz był w Grecji, dostęp mam do szeregu praktycznych informacji z pierwszej ręki.

- Koniecznie spróbuj Retsinę - poleciła Anieśce Pani Matka, gdyśmy za pośrednictwem komunikatora internetowego oświadczyli, iż ruszamy na miasto. - To takie pyszne wino z żywicą. Troszkę gorzkie, ale orzeźwiające.

Niespieszny spacer zatłoczonymi uliczkami nadmorskiej miejscowości zaprowadził nas pod elegancką knajpkę zdobioną kolumnami jońskimi oraz antycznymi posągami w barwie kości słoniowej. Ku uciesze Anieśki jedna z marmurowych figur przedstawiała młodzieńca bezwstydnie eksponującego nagie pośladki, wobec czego natychmiast wylądowaliśmy przy stoliku, gdzie pośladki owe pozostawały w zasięgu dłoni.

Z Anieśką zajętą uważnym studiowaniem struktury geologocznej zimnego marmuru kontaktu chwilowo nie było, toteż chwyciłem w ręce menu i zamówiłem butelkę Retsiny oraz kufelek przedniego piwa.

- Rybka? - zagadnąłem Anieśkę, tęsknym okiem zerkając na sznycel wiedeński z sosem grzybowym. Urlop urlopem, ale spodnie coś mi się kurczyć w pasie zaczęły pod wpływem kilku gyrosów z frytkami, więc pora była się nieco opamiętać.

- Rybką się nie najem. Weź mi coś treściwszego.

- Sznycel wiedeński? - rzuciłem cierpko.

Anieśka wciąż z rękoma na twardych pośladkach kiwnęła tylko przyzwalająco głową.

Po chwili garson powrócił do stolika, a twarz natychmiast mi się rozjaśniła na widok oszronionego, ciężkiego kufla. Napełniłem szklaneczkę Retsiną, Anieśka niechętnie oderwała jedną rękę od posągu, upiła łyczek, a błogi wyraz natychmiast zniknął z jej twarzy. Przez chwilę jakby walczyła ze sobą z szacunku dla Pani Matki. Anieśka ugina się jednak jak snop światła ksenonowego. Wykrzywiła usta i jęknęła jak ośmiolatek nad talerzem brokuł "niedobre", zerkając jednocześnie pytająco w kierunku mojego piwa. Z westchnieniem przesunąłem lśniącego w świetle lamp bursztyna na jej stronę stołu, przejmując butelkę Retsiny. Bardzo niezłej, mającej jednak tą zasadniczą wadę, że nie była piwem.

Gdy na stół wjechało danie główne, sztućce chwyciliśmy w dłonie, nim przebrzmiał dźwięk stawianych na blacie talerzy. Ostatnim, co mieliśmy w ustach była bułka z serem i szynką na górskim szlaku kilka godzin wcześniej. Między jednym kęsem grillowanej dorady, a drugim, kątem oka uchwyciłem rozbawione spojrzenia rzucane nam znad sąsiednich stolików. Spojrzałem na Anieśkę. Właśnie pakowała do ust kawałek sznycla nieco tylko większy od najszerszego z jej zestawu uśmiechów. Przetarła usta wierzchem dłoni i nie skończywszy jeszcze przeżuwać, sięgnęła po ciężki kufel, pociągając solidny łyk, którego część spłynęła po jej brodzie.

Po drugiej stronie stołu ja, wyprostowany na krześle, elegancko skubiący rybkę zgodnie z najsurowszymi zasadami savoir vivre, popijąc niewielkie kęsy białego mięsa szklaneczką wina.

Dla dopełnienia groteskowego obrazu Anieśka mogła jeszcze beknąć i z głośnym śmiechem zakrzyknąć, że jem, jak pedał...

Klątwa filipińska

Stałem przed tablicą odlotów na dublińskim lotnisku nie czując ani złości, ani zaskoczenia. Nawet Anieśka na miękkie boki przyjęła informacje o czterogodzinnej obsuwie samolotu do Sofii, a Anieśce pulsująca żyła wychodzi na skroni, a oczy zachodzą czerwoną mgiełką, gdy wtyczki USB nie włoży właściwą stroną już za pierwszym podejściem*.

To chyba kwestia przystosowania. Jeszcze jakiś czas temu opóźnione loty**, zaginione bagaże, awaryjne lądowania to rzeczy, które przytrafiały się innym, ale wyjazd na Filipiny zaburzył nam, zdaje się, jakieś wewnętrzne, lotnicze feng shui. Na  Filipinach według odlotów samolotów nie ma sensu ustawiać nie tylko zegarków, ale i kalendarzy. A że zwykle podróżowaliśmy z przesiadkami, sprawy nam się mocno wobec tego, prawda, komplikowały. W okolicy filipińskiej infrastruktury lotniczej albo dreptaiśmy nerwowo w kółko, raz po raz zerkając wyczekująco na czerwony napis "delayed", albo wierciliśmy się niecierpliwie na siedzeniach w oczekiwaniu na opóźniający się start, bądź cwałowaliśmy jak antylopy przez lotnisko na kolejny lot. Rozstroju żołądka można się nabawić.

Rok później nie było lepiej. Najpierw opóźniony lot z Corku, potem galop przez czternaście terminali w Londynie, znów godzinne opóźnienie do Kuala Lumpur, które wciąż dawało nam dwie godziny na przesiadkę, póki jeden z pasażerów nie zaniemógł i śmy musieli w Dubaju na ostatnie namaszczenie lądować, w skutek czego na samolot do Hanoi już nie zdążyliśmy. I tak dotarliśmy dalej, niż nasz bagaż, który na tym etapie wciąż przebywał w Londynie.

Staliśmy więc przed tablicą odlotów na dublińskim lotnisku, nie czując ani zlości, ani zdumienia. Cztery godziny opóźnienia oznaczały tylko tyle, że do hotelu w greckiej Macedonii dotrzemy cztery godziny później. A tymczasem pojawiła się okazja na nieśpieszny kufel guinnessa i rzetelne zapoznanie się z ofertą dublińskiej bezcłówki.

O omówionej porze zameldowaliśmy się pod wskazaną bramką. W międzyczasie czterogodzinne opoźnienie przepoczwarzyło się w pięciogodzinne. Wokół bramki w większości zmierzający do domu Bułgarzy plus solidna, trzypokoleniowa grupa o trudnej do określenia narodowości. Śniadzi, o tureckej urodzie i na tą modłę poubierani poubierani w przykuse, przylegające do ciała koszulki odsłaniające pępek na imponującym brzuszysku lub dwa numery za małe spodnie o geometrii kalesonów. Chyba kompresyjne, bo wyciskające całą masę ciała ku górze, jak pastę do zębów w tubce, przez co właściciel przypominał nieco galaretowatego bociana.

Wraz z otwarciem bramek grupa bocianów dzięki przewadze liczebnej jak i solidnej pracy łokci oraz tobołków przesiedleńczych przeciskać poczęła się w kierunku czoła kolejki. Dotarli niemal do frontu, gdy zorientowali się, że kolejka po prawej idzie znacznie szybciej. Heroicznym manewrem oskrzydlającym przesadzili rozpiętą między słupkami taśmę i z dumą poczęli podtykać stewardowi pod nos stosowne kwity. Ten zlustrowawszy papiery poinformował grupę, iż nie kwalifikują się do wejścia priorytetowego i odesłał na koniec kolejki.

W międzyczasie na lewej flance Anieśka bohatersko broniła swojej pozycji odpierając napór dżentelmena, który najwyraźniej uważał, że kolejka to coś z nim na przodzie i próbował działań dywersyjnych, by sytuację stosownie skorygować.

Mi przypadła obrona centrum, gdziem poległ sromotnie, bowiem wyłomem, który powstał między mną, a zaangażowaną w działania na skrzydle Anieśką, przecisnął się elegancki jegomość z równiótko przyciętą, siwiejącą brodą. Po chwili babeczka w jarmarcznej w chuście stuknęła mnie w ramie, na migi pokazując, że ów jegomość podróżuje z nią oraz młodzieńcem z powoli kiełkującym meszkiem pod nosem, a rodziny przecież nie podobna rozdzielić, także ona by wspomnianym wyłomem też chciała. Wojna wymaga ofiar, pomyślałem, zerkając na koleżkę, który zostawił za sobą żone z synem, byle tylko znaleźć się krok bliżej wejścia do samolotu.

Dwadzieścia minut później z ulgą osunęliśmy się na nasze miejsca. Po chwili na siedzeniu od strony przejścia zameldował się jeden z bocianów. Gdy opóźnienie sięgnęło pięć i pół godziny, spojrzał na nas, z niedowierzaniem kręcąc głową i postukał wymownie w tarczę zegarka na nadgarstku. Gdy kapitan przedstawił nam się przez radiowęzęł i nieśmiało poinformował, że wraz z załogą potrzebują jeszcze dwadzieścia minut, by ogarnąć temat startu i takich tam, zerwał się z miejsca i niczego dobrego nie wróżącym krokiem ruszył w kierunku czoła samolotu. Odcisk jego tyłka nie zniknął jeszcze z siedzenia, gdy blaszak drgnął i ruszył w kierunku pasa startowego.

Bocian na swoje miejsce już nie wrócił.

Może w wojsku był pilotem...

––––––––––––––––

*) W najnowszym badaniu naukowców przeprowadzonym na losowej grupie 100 osób 63% uczestników potrzebowało trzech prób by umieścić poprawnie wtyczkę w gnieździe USB.

**) Opóźniony nie o bedące drobną niedogodnością 20 minut, a w sposób taki, że rozsądnie jest się po wylądowaniu udać bezpośrednio do bramki na lot powrotny.

Once you win, once you learn

Brak snu nas wykończył. Brak snu i właściwej regeneracji. Marudna para za ścianą dopiero pochrapywać cichutko zaczynała, sąsiad spod czwórki chwiejnym krokiem wracał z pubu, a światła uliczne na wiosce mrugały jeszcze na żółto, gdy śmy zaspanymi ruchami pakowali się do samochodu, który zawieźć miał nas na lotnisko. Stamtąd zielonym Airbusem do Amsterdamu, a następnie najstarszymi liniami lotniczymi na świecie do Genewy. W Szwajcarii poszarpaliśmy się jeszcze z uprzejmą, acz nieprzejednaną panią w punkcie wypożyczania samochodów, a po chwili mknęliśmy już na południe kraju, do Tasch.

Na tym samym kempingu, na którym pięć lat temu wyczytaliśmy, że paskudne jak pedofilia warunki pogodowe kres kładą naszym marzeniom o zdobyciu Dufourspitze (4 634), sprawnie rozbiliśmy namioty i poczęliśmy się ciut bliżej zapoznawać z towarzyszącym nam od irlandzkiej strefy wolnocłowej Kapitanem Morganem.

Snu wiele tej nocy nie zaznaliśmy, bowiem ciut przed szóstą do Zermatt ruszała pierwsza kolejka. Wobec nie zaleczonej kontuzji kostki do ostatniej chwili zastanawiałem się, czy zarzucać na garba trzy tonowy plecak, czy też w miękkich adidaskach towarzyszyć Anieśce i Kowalowi jedynie do kolejki zębatej. Każda wolna chwila spędzona na ćwiczeniach rehabilitacyjnych i elektryzujący strumień adrenaliny, płynący w żyłach, przyniosły jednak efekt i uznałem, że dam radę chociaż do schroniska Monte Rosa.

Zermatt objęte jest zakazem ruchu samochodowego, więc pozostawiwszy auto na najtańszym parkingu, jaki udało nam się poprzedniego wieczora znaleźć, kilka kilometrów dzielące górski resort od Tasch zmuszeni byliśmy pokonać po szynach.

O siódmej, posileni kawą i pączkiem, pięliśmy się już zębatką na Gornegrat. Z wagonika wyskoczyliśmy na przedostatniej stacji, Rotenboden i zgodnie westchnęliśmy w zachwycie, gdy oczom naszym ukazał się widok ten:

[slideshow id=4]

Do schroniska droga wiedzie doskonale widoczną ścieżką, trawersującą Gornegrat, następnie stalowymi drabinami kilkanaście metrów w dół granitowego wzniesienia, niewielkim językiem lodowca, marsjańskim krajobrazem skalnego usypiska, znów króciutkim lodowcem o fakturze papieru ściernego ze względu na miliony uwięzionych w lodzie kamyczków i na koniec stromą, niknącą nieraz wśród głazów ścieżką pod błyszczący stalą i szkłem budynek Monte Rosy. Wszystkiego 3 godziny oraz 20 minut (wg drogowskazu z Rotenboden) żwawego marszu wzdłuż elegancko oznakowanej czerwonymi tyczkami trasy o bilansie wysokości ... niemal zero.

[singlepic id=43 w=540 h=360 float=center]

Zeszło nam się godzin siedem. Po części z powodu ciężkich jak filmy Larsa von Triera plecaków, po części z powodu dwóch dłuższych postojów, a po części dlatego, że na nierównym terenie mocno opóźniałem, poddając wnikliwej analizie geologicznej każdy zakichany kamyczek, nim odważyłem się postawić na nim stopę.

[singlepic id=46 w=540 h=360 float=center]

Po godzinnej odzipce w Monte Rosie ruszyliśmy w dalszą drogę. Te słoniowe plecuny to my targaliśmy bynajmniej nie po to, żeby głębsze ślady na ścieżce zostawić, a by rozbić się obozem na wyższym niż schronisko pułapie, a przez to skrócić kolejnego dnia trasę na szczyt. Wprawdzie ziomuś z Monte Rosy ostrzegał, że spanie pod brezentem zabronione jest nie tylko w bezpośrednim sąsiedztwie futurystycznego blaszaka, ale również w miejscach, gdzie zapach gotowanych w kuchni frankfurterek nie sięga, a policja regularnie patroluje teren helikopterem i konfiskuje nielegalnie rozstawione wigwamy, ale śmy wiary tym słowom nie dali. Mało prawdopodobnym zdało nam się, by oddział powietrznej Gwardii Szwajcarskiej pogonił nas w samych majtkach na lodowiec, a namioty zabezpieczył w charakterze dowodów w sprawie.

Gdy dwie godziny później stanęliśmy u brzegu lodowca, ledwo trzymaliśmy się na nogach. Jeszcze kilka minut wcześniej gotowi byliśmy rozwinąć śpiwory pod jednym z zapewniających jako takie schronienie głazów. Teraz staliśmy opodal czterech starannie przygotowanych stanowisk pod namioty, klepiąc się z uznaniem po plecach, jak byśmy właśnie dotarli na szczyt.

Gdy woda zabulgotała w turystycznym kocherku, słońce kryło się już za spiczastym kapeluszem Matterhorna.

Rankiem ruchy mieliśmy stanowczo za wolne. Wstaliśmy za późno, zbyt leniwie wiosłowaliśmy łyżką w misce owsianki. Gdy, stojąc już w pełnym rynsztunku, skontrolowałem czas operacyjny, jęknąłem ze zgrozy na widok wskazówek bezczelnie oznajmiających piątą rano.

Raźnym krokiem ruszyliśmy w górę lodowca, mając nadzieję nadrobić stracony czas, po chwili jednak wdepnęliśmy w labirynt seraków i dobra godzina minęła, nim wyszliśmy na otwartą przestrzeń. Dalej jednak poszło - wyłącznie metaforycznie - z górki. Miękki śnieg zapewniał doskonałą amortyzację dla dokuczającej mi kostki, pogoda była wyśmienita - powietrze ani drgnęło, kilka raptem chmurek przysłaniało błękit nieba. Krok za krokiem zostawialiśmy za sobą kolejne wertykalne metry i już powoli układałem w myślach treść tryumfalnego komunikatu na fejsbuczka. "A week ago on crutches, today on the top of Switzerland. Impossible is nothing". Tak miało to brzmieć.

[singlepic id=44 w=540 h=360 float=center]

Szkoda, że taki dobry tekst się zmarnował. Stromizna pierwszego przedwierzchołka niepokoiła mnie od momentu, gdy po raz pierwszy zamajaczył na horyzoncie. Bliższe oględziny bynajmniej nastroju mi nie poprawiły, bowiem oblodzona grań oznaczała ostrą pracę rakami i niejednokrotnie opierania całego ciężaru ciała na dwóch stalowych zębach.

Ale weszliśmy.

Na przedwierzchołek.

Pierwszy!

Ze skalistego szczytu ukazał nam się drugi i coś we mnie z miękkim, wilgotnym pac klapnęło. Obejrzałem się na Anieśkę i Kowala, nie wierząc w to, co za chwilę powiem. Nie było szans, żebym pokonał takie nachylenie w lodzie bez żadnej asekuracji, nie potrafiąc utrzymać sztywno kostki. Nie mówiąc o ryzyku odnowienia kontuzji w połowie pokonywania stromej ściany. Dalej musieli iść sami.

[singlepic id=45 w=540 h=360 float=center]

Nim cokolwiek powiedziałem, Kowal spojrzał na zegarek. Szliśmy od przeszło siedmiu godzin. O tej porze powinniśmy być w połowie drogi powrotnej. Tymczasem na szczyt zostały pewnie dwie godziny technicznego podejścia. Warunki pogodowe były wymarzone, ale zmęczenie już dawało się we znaki. Kowal pokręcił głową. Nie tym razem. Raz wygrywasz, a raz się uczysz.

Jak to zwykle bywa w drodze powrotnej ktoś raz po raz przebąkiwał, że mogliśmy iść. Gdy jednak, na którymś postoju klapnąłem ciężko na śnieg, a po chwili odgłosy rozmowy dochodzić zaczęły do mnie, niczym przez grube szkło i poczułem jak odpływam, wiedziałem, że to była jedyna słuszna decyzja.

Do namiotów dotarliśmy o 19. Po czternastu godzinach trekkingu. Jak się okazało, nieopodal  rozbiła się trójka górołazów z nad Wisły. Za kubek żurawinowej herbaty zażądali relacji z wyprawy. Dla nich była to druga próba zdobycia Dufora, zapewne również nieudana, bowiem wobec prognozy pogody na kolejny dzień nawet pierwszy przedwierzchołek wydawał się być poza zasięgiem.

Rankiem zerwał się silny wiatr, a wraz z ulewnym deszczem od strony lodowca spłynęły strugi wody kompletnie zalewając nasze namioty, przez co plecaki lżejsze się raczej nie zrobiły. Do schroniska dotarliśmy przemoczeni. Posiliwszy się gorącą zupą z frankfurterkami bez zwłoki ruszyliśmy dalej. Tym razem nie mitrężyliśmy, żwawe tempo, krótkie postoje na dwa łyki wody. Deszcz nie ustawał nawet na moment, a od chwili, gdy dotarliśmy do znaku "Rotenboden 1h" siekł już poziomo. Na nic Gore-Tex, gdy woda ścieka po twarzy pod ubranie. Na ostatniej prostej kląłem już na wszystko. Na deszcz, na góry, na wiatr. Ścieżkę przeciął nam przeuroczy, puchaty świstak. Na niego też kląłem.

Droga do Rotenboden zajęła nam od schroniska cztery godziny. Ręce trzęsły mi się z zimna tak, że ze względu na rozrzut nie byłem w stanie wklepać pinu do karty, gdy płaciłem za bilety na kolejkę.

Za dwa tygodnie zamykamy sezon górski w Grecji i Bułgarii. A w zasadzie ja zamykam, bo Anieśka ma jeszcze taką jedną epicką wyprawę w kalendarzyk wpisaną, ale to już projekt solowy. Nie dzielę skóry na niedźwiedziu, bowiem na Olimp wbrew obiegowej opinii w klapkach i z ręcznikiem na ramieniu się nie wchodzi, ale jeśli wrócimy z tarczą, gdyby Dufora się opędzlować udało, do zamknięcie pierwszej dziesiątki Korony Europy zostałby nam tylko włoski wierzchołek Mont Blanca. A tak z dorobkiem kończyć będziemy i najlepszym wypadku znacznie mniej imponującym.

Ale to jeszcze nie koniec. Póki góra stoi, mamy rachunki do wyrównania.

Virgin Island

Nad Virigin Island unosi się gęsta mgła dezinformacji. Gdyby nie zdjęcia w Sieci, wszelkie wzmianki o wyspie włożylibyśmy między Atlas Atlantydy i Historię Powszechną Avalonu. Pokaźna kolekcja wzajemnie wykluczających się informacji zwolennikom teorii spiskowych wydać mogłaby się działaniem wręcz zamierzonym, tym bardziej jednak zawzięliśmy się, by białą plamę na mapie wypełnić.

Wyjeżdżając o drugiej w nocy na dublińskie lotnisko, o Virgin Island wiedzieliśmy tyle, że to łacha piachu w pobliżu wybrzeża Panglao. Nawet Google Maps na temat dokładnej lokalizacji wyspy było wyjątkowo powściągliwe. Ktoś w Sieci sugerował, że na ostrów w czasie odpływu dostać można się suchą stopą, jednak Weena – urocza Filipinka doglądająca naszego kompleksu bambusowych chatek, na te rewelacje wytrzeszczyła tylko z niedowierzaniem oczy. Nie żebyśmy to zaraz za wyrok Sądu Najwyższego wzięli, bowiem Filipino podobnie reagują na pytanie o drogę, bądź aktualne wskazanie zegarka, niemniej wobec braku jakiegokolwiek punktu zaczepienia, ten jeden raz – nie patrząc sobie w oczy – zdecydowaliśmy się na wycieczkę zorganizowaną.

Skoro świt rozklekotana furgonetka wysadziła nas na maleńkim nabrzeżu, gdzie na końcu bambusowego pomostu czekała smukła łódeczka na płozach, dowodzona przez kapitana Ricardo przy wsparciu nawigatora Raula w wysłużonych spodenkach Los Angeles Lakers.

U wejścia do prowizorycznej przystani powitała nas podejrzanie rześka jak na tą porę dnia Filipinka, która okazała się naszą łączniczką ze słabiutko radzącą sobie po angielsku załogą. Ledwie doszło między nami do tradycyjnej wymiany uprzejmości, a w pierwszych promieniach wschodzącego słońca Anieśce kopcić zaczęły się plecy. WIEDZIAŁEM!, zakrzyknąłem od dawna podejrzewając małżonkę o dalekie koneksje z transylwańską arystokracją. HABEMUS PAPAM, jęknęła Łączniczka z namaszczeniem.

Anieśka jednak dymiła jak Batory, bowiem poprzedniego dnia zjarała plecy. Wodoodporny olejek okazał się mniej wodoodporny, niż producent na etykietce zapewniał.

Troszku nam się wobec tego plany komplikowały, bowiem Anieśka nie dysponowała żadnym wariantem odzieżowym nie eksponującym poparzonych pleców. Zagadnęliśmy Łączniczkę, czy gdzieś na szybko zdołamy nabyć jakiś modny element garderoby, na co ta w odpowiedzi zsunęła z ramion przewiewną koszulę i wręczyła ją kobiecie-pochodni.

Wyjątkowo chrześcijański gest.

Wypłynąwszy na płytkie wody Morza Boholskiego czuliśmy się jak odkrywcy, zmierzający w kierunku nieznanego lądu. Chwila była niejako wiekopomna, bowiem wszelkie mity i podania odnośnie Virgin Island miały się właśnie raz na zawsze wyjaśnić. Tym bardziej więc poczuliśmy się zrobieni w trąbę, gdyśmy przybili do wyspy rajskiej, otoczonej przejrzystą, turkusową wodą, z pierścieniem pięknej plaży i gęsto porośniętym palmami centrum – krótko mówiąc, nie mającej nic wspólnego ze spodziewaną kupką piachu pośrodku morza.

Z jednej ze skrytych wśród palm chatek wypadł potargany brzdąc w niestabilnym stanie jednego pociągnięcia nosem od płaczu, taszcząc za sobą po piasku zepsuty – najwyraźniej – rowerek. Ricardo pobłażliwie zmierzwił czuprynę małolata i bez dalszej zwłoki przystąpił do reanimacji jednośladu.

Raul wyciągnął się na rozpiętym między palmami hamaku i każdą komórką ciała począł emanować poczuciem dobrze spełnionego obowiązku.

My tymczasem staliśmy jak kołki na parzącym w stopy piasku, nie rozumiejąc absolutnie, gdzie jesteśmy i co tu robimy. Miny musieliśmy mieć bezcenne.

Z braku lepszych pomysłów ruszyliśmy w głąb wyspy, gdzie maleńka wioseczka funkcjonowała sobie codziennym życiem. Mieszkańcy – za wyjątkiem przywiązanej do palmy świni – patrzyli na nas z zaciekawieniem, ale i zażenowaniem, jakbyśmy przyłapali ich na jakiejś wstydliwej czynności. W końcu zainteresowała się nami pulchna Filipinka, całkiem nieźle władająca angielskim. Jak się okazało, troszku się miejscowym wpakowaliśmy w butach do sypialni, a Virgin Island nie wyglądało jak na zdjęciach, bo to nie było Virgin Island, a Balicasag, gdzieśmy zacumowali po drodze, by endżojować się kapitalnymi warunkami do nurkowania oraz snorklingu. Skoro tak, to ja postanowiłem skorzystać, acz Anieśka nie hmmm… paliła się, by eksponować poparzone plecy na otwartym morzu.

Wraz z wysuszonym Filipińczykiem o doskonale oddającym charakter imieniu Nut Nut zasiedliśmy więc w maleńkim canoe i ruszyliśmy na otwarte morze.

Okrąglutkiej wysepki nie straciliśmy jeszcze z oczu, gdy mój kompan zakomunikował uroczyście, że oto znaleźliśmy się nad sanktuarium ryb i dał sygnał do opuszczenia łodzi.

Dzięki skalistemu dnu i krystalicznie przejrzystej wodzie, widoczność sięgała dobrych kilku metrów. Próbowałem zejść głębiej w kierunku okrążających korale ryb, ale tony spożytych na Alonie lodów najwyraźniej nadały mi wyporność ORP Błyskawicy. Z podobnym skutkiem mogłem starać się nurkować w nabrzeżnym piasku. Położyłem się więc na powierzchni wody, dryfując swobodnie mimo braku najmniejszego ruchu. Zaprawdę nie lada determinacji trzeba, by utonąć w Morzu Boholskim.

Com się kolorowych ubotów naoglądał to moje. Com na klatę przyjął od przepływającej przeźroczystej galarety też.

Gdy śmy się na powrót wdrapali do czółna Nut Nut zagadnął, szczerząc się w obłąkanym uśmiechu:

- You like it? Yes? You like it?

- I liked it – odparłem strząsając słone krople z wodoszczelnego aparatu.

- Give me my money then – zarządał bezceremonialnie, nie przestając się uśmiechać.

- Nut Nut, czy ty poważnie myślisz, że poszedłem nurkować z portfelem? – spytałem, a widząc jak mój przewodnik zmarkotniał i oceniwszy dystans do brzegu na w najlepszym razie ryzykowny, dodałem – Spokojna twoja rozczochrana, kasa jest w plecaku na brzegu.

Gdy śmy wrócili na plażę, Ricardo zdążył już doprowadzić do użytku rowerek, a Anieśka posiadała w gronie fejsbukowych znajomych połowę mieszkańców wyspy oraz dysponowała szeregiem ofert zakwaterowania w prowizorycznych chatkach krytych palmowymi liśćmi, acz liczba ta zmalała znacznie, gdy okazało się, że w pakiecie idę również ja. Ku rozpaczy miejscowych załadowałem jednak niewiastę na pokład łódki i ruszylim w kierunku – tym razem ponad wszelką wątpliwość – Virgin Island.

Gdy postawiliśmy stopy na piaskach wyspy, słońce stało w zenicie. Wokół żadnego drzewa, żadnego skrawka cienia. Opuszczając świtem naszą chatkę na Panglao, na śniadanie chwyciliśmy w pośpiechu jedynie paczkę suszonego mango. Gdy więc u brzegów wyspy dostrzegliśmy stąpającego po powierzchni wody Jezusa oraz przyglądających mu się z pokładu niewielkiej krypki apostołów, uznaliśmy, że butelka chłodnej wody dobrze nam w zaistniałych okolicznościach zrobi.

Choćbyśmy jednak wyżłopali całą deltę Amazonki, Jezus zniknąć nie ciał. Ruszyliśmy więc w kierunku trzonu mierzei, gdzie z oddali majaczył pokaźnych rozmiarów posąg, który okazał się statuą Francesco Forgione, szerszej publiczności znanego jako Ojciec Pio. Pomnik strzegł wejścia do gaju oliwnego, gdzie zalegliśmy w upragnionym cieniu niewielkich drzewek, by uporządkować fakty. A te były następujące:

- Virgin Island to nazwa nadana wyspie nieoficjalnie przez miejscowych.

- Faktycznie wyspa zwie się Puntod Island.

- A w zasadzie zwała się, nim nabył ją ściśle związany z kościołem jegomość tajemniczo określany jako Mr. Rodriguez, a następnie przechrzcił na Isola de Francesco i uczynił rezerwatem figurek świętych (stąd Jezus i chłopaki z kółka rybackiego).

- Na wyspę nie sposób dotrzeć suchą stopą, natomiast dzięki uprzejmości Mr. Rodrigueza załapać można się na jeden z regularnie kursujących, darmowych tramwajów  wodnych z Panglao.

Tyle z rejsu na Virgin Island Puntod Island Isola de Francosco.

Panglao od kuchni

Filipińczycy są mali. Bardzo mali. Ja głowy raczej nie noszę w rejonach rozrzedzonego powietrza, ale po trzech dniach pobytu na maleńkiej wysepce Panglao miałem na czole odbitą słuchawkę prysznicową, żarówkę marki OSRAM i tabliczkę ‘Uwaga niski strop’.

Zakwaterowaliśmy się w uroczym kompleksie kilku chatek otaczających zadbany basen, w samym sercu autentycznej filipińskiej wioski, gdzie la petit Filipino spędzają czas na przesiadywaniu na werandzie i machaniu do przechodzących turystów.

Samo Panglao pozornie niewiele ma do zaoferowania. Wyspa słynie głównie z dwóch plaż – Alona i Danao. Już pierwszego dnia zawitaliśmy na tą pierwszą, która funkcjonuje jako piaszczysty deptak z jednej strony zalewany przez morskie fale, a z drugiej zabudowany szeregiem knajpek i szkółek nurkowania. Po pierwszej wizycie pewnie byśmy nawet nie wrócili, gdyby nie lody serwowane w The Bee Farm, za które Anieśka gotowa była zrobić rzeczy, o które nawet nie śmiałbym jej prosić. Jak umyć patelnie.

Lody podawane były w rożku przypominającym wymięty kapelusz czarodzieja o strukturze prażynki. Głównym – jeśli nie jedynym – składnikiem był cavasan, rodzaj słodkiego ziemniaka. Serwowane smaki również odbiegały od tego, do czego przywykł statystyczny fan Zielonej Budki. Wodorosty, pitaya i oczywiście absolutny faworyt Anieśki, różowe ube – znów słodki ziemniak.

W efekcie na Alonie bywaliśmy każdego wieczora zajadając się czerwoną rybką Lapu Lapu, sącząc rum z colą i wciągając lody w ilościach przemysłowych – tu absolutny prym wiodła Anieśka, która tak pracowicie językiem jeszcze w życiu nie operowała.

Kuchnia filipińska raczej furory w świecie nie robi, choć po kilku dniach stołowania się głównie na Alonie, nie mogliśmy mieć jeszcze pojęcia, jakie rarytasy czekają nas w rejonach znacznie mniej zorientowanych na turystów.

Niemniej Anieśka przeprowadziła przed wyjazdem solidny researching i wynotowała kilka pozycji, które będąc na Filipinach wstyd nie odhaczyć. Toteż gdy przechadzając się po plaży, wpadliśmy na siedzącą na piasku Filipinkę, trzymającą między nogami styropianowe pudło przyozdobione wykonanym czarnym markerem napisem BALUT, Anieśka aż pisnęła i jęła przetrzepywać kieszenie kusych spodenek w poszukiwaniu drobnych.

W kwestiach kulinarnych raczej trzymam się ubitych traktów i nie gonię za przygodą, więc w przypadku jajka w tak zaawansowanym stadium rozwoju, że dzióbek i łapki chrzęszczą między zębami, powiedziałem stanowcze jak śmierć NIE, choć Anieśka z pełnymi ustami wtórowała Filipince, że deliszjus.

Co innego halo halo. Jeśli ktoś liczy kalorię, przed podejściem do popularnego filipińskiego deseru sięgnąć będzie musiał po kalkulator. Marząca o wielkiej karierze modelka nie powinna się nawet znaleźć w tej samej trefie czasowej co pucharek halo halo.  Mieszanka owoców, słodkiej fasoli (sic!) i kostek bardzo sztywnej galaretki czai się tu pod warstwą kruszonego lodu, cukru i zagęszczonego mleka, a całość wieńczy gałka (w wersji de Lux trzy) lodów. Przy spożyciu trzeba ciut zagęścić ruchy, bowiem na gorącym filipińskim powietrzu lód prędziutko zmienia się w wodę, a deser przypominać zaczyna nieapetyczną breję.

Oprócz Alony i Danao Panglao dysponuje szeregiem zamkniętych plaż hotelowych, na których obsługa każdego ranka mieli piasek na drobno. Dla bardziej autentycznych wrażeń warto jednak wypożyczyć skuter i zboczyć nieco z utartego szlaku. Kilkadziesiąt minut turlania po opustoszałym asfalcie w niejasnym poczuciu kierunku, wyrzuciło nas na plażę Doljo, gdzie w cieniu porastających brzeg palm kokosowych tubylcy nieśpiesznie montowali te swoje śmieszna łódeczki na płozach, a w turkusowej wodzie chlapała się jedynie garstka lokalnych smarków. Żadnych turystów, żadnych straganów, choć szybko namierzeni zostaliśmy przed wodny oddział Cepelii, który powiosłował do Anieśki otoczonej zafascynowaną dzieciarnią z nadzieją na lukratywne transakcje handlowe.

Tyle z Panglao. Zdjęć będzie więcej, jak się wspomnienie Filipin nieco w pamięci zamaże. Póki co po przejrzeniu kilku fotografii łapie się na tym, że za oknem ciemno, a ja kolejną godzinę ślęczę nad stroną googleflights...