MI-6

W austriackim oddziale naszej Huty od 8 do 16 zajmuję się pisaniem przyszłości. W zasadzie na razie tylko pomagam, ale z wielkim zaangażowaniem oraz gorliwością. Ze względu na futurystyczny charakter efektów naszej pracy, każde zapisane zdanie, każde wypowiedziane słowo, każda myśl objęte są klauzula bezwzględnej poufności. Nawet jak pytam o lokalizacje wyjść przeciwpożarowych, ludzie stają się dziwnie nierozmowni. Czemu trudno się dziwić, bowiem dla kogoś kto nadto dziobem kłapie, firma przewidziała konsekwencje w wysokości półrocznych apanaży. To również wyjaśnia popłoch oraz nabieranie wody w usta, gdy na rozmowie kwalifikacyjnej pytałem na czym właściwie polega praca, o którą się staram. Połowa rocznej pensji to suma znaczna, z którą mało kto skłonny jest się rozstać, nie dostając nic w zamian, także czasem lepiej powiedzieć jedno słowo za mało, niż za dużo. Acz w efekcie w samolot do Austrii wsiadałem nie wiedząc w zasadzie czym będę się tam między kolejnymi akcjami górskimi zajmował... 

By więc nie stanąć któregoś dnia przed koniecznością zakopywania dziury budżetowej w finansach osobistych, postanowiłem na blogasku zatrzasnąć i zabić dechami temat "W hucie". Lepiej dmuchać na zimne, a Bóg mi świadkiem, że ja sobie czasem lubię ozorem pomielić.

Nim jednak przystąpię do operacji na otwartym kodzie źródłowym pozwól Wielki Manitou cyberprzestrzeni na ostatnie słowo o Firmie, ostatni raz po przełożonym się przejechać i na pracę poutyskiwać. Choć na wszelki wypadek tą byłą.

Kaminsky lubił się wyrażać o mnie i Witoldzie "my children". Podążając ścieżką tej analogii, bez ryzyka narażenia się na śmieszność stwierdzić można, że pochodzę z rodziny patologicznej, gdzie nękanie psychiczne było na porządku dziennym. Na swoją pracę jako taką nigdy nie narzekałem, choć w czterdziestoosobowej ekipie, którą sterowałem, musiał znaleźć się statystycznie model, którego chciałoby się wywabić poza zasięg kamer, by wyciągnąć mu język przed doopę i przybić gwoździami do palety. Służyłem jednak z masą fantastycznych ludzi, którzy takie egzemplarze rekompensowali z nawiązką. Kaminskyego jednak legion anielski przy wsparciu króliczków Playboya by nie zrekompensował. Skazany wyrokiem sądowym pedofil otrzymuje dożywotni zakaz pracy z dziećmi i na tej samej zasadzie mojego niedawnego przełożonego należałoby objąć dożywotnim zakazem pracy z ludźmi. Nie wiem, niech siedzi w polu i pilnuje, by marchewki prosto rosły. Albo alpaki dogląda. Od naczelnych jednak wara.

Na trzy dni przed moim odejściem Kaminsky zapadł się pod ziemię. Rzecz absolutnie bez precedensu. Ostatniego dnia opróżniłem szafkę, broń i odznakę zostawiłem na jego biurku. Po powrocie do domu wysłałem mu wiadomość. Dyplomatyczną, stonowaną i profesjonalną. Nie odpowiedział.

Być może obawiał się, że mu wyżygam na biurko wszystkie żale, które się przez siedem lat nazbierały. Ha, nie powiem, żebym na ten temat raz czy dwa przed pójściem spać nie fantazjował. Tak mi banie zrył - ponętna kobieta zasypia u mego boku, a moje myśli wędrują ku wysokiemu brunetowi z brzuszkiem. 

Ludowe przysłowie głosi "Szanuj szefa swego, możesz mieć gorszego". Nie będę ukrywał, blady zdjął mnie strach na tą myśl, bo sam bies musiałby się chyba na górę pofatygować. Stąd gdy przybyłem do Naas na trzymiesięczny obóz przygotowawczy, odpaliłem laptopa i z duszą na ramieniu oczekiwałem, kto pojawi się po drugiej stronie MS Teams. Poprzeczka wisi naprawdę nisko, pomyślałem, gdy na ekranie zamigotał szpakowaty jegomość, nie spapraj tego. 

O Wielki Manitou Normalności, gdzieś ty był przez minione siedem lat? Nie mogłeś tego faceta postawić na mojej drodze wcześniej? Ileż siwych włosów, by mi to oszczędziło, ile zmarszczek, tików nerwowych i rozczarowań w sypialni. Prawdziwy artysta musi być świadom właściwości materiału, z którym pracuje. Może go wyginać i obrabiać wedle swego wyobrażenia, ale gdy przyłoży zbyt dużą siłę, to strzelił piorun w rabarbar. Kaminsky próbował zrobić bombki świąteczne przy pomocy kafara. Tymczasem jedyne, co mogę mieć za złe Szpakowskyemu, to że nagle zarządził, bym do Naas już nie jeździł, a ostatni miesiąc pracował wyłącznie z domu, co mi szereg planów towarzyskich pokrzyżowało, acz dało więcej czasu na pakowanie dobytku, także urazę chowam trochę na siłę i ciut z obowiązku.

W MI-6 rozkazy przyjmuję od tajnego agenta o kryptonimie Mały Smok. Na dzień dobry wyłożył mi swoją filozofię życiową, która w Polsce funkcjonuje jako anegdota o profesorze akademickim, który wkładając do pustego słoika najpierw kamienie, potem żwir, a na koniec piasek, tłumaczył studentom, że w życiu trzeba mieć właściwe priorytety. W anegdocie po wykładzie jeden ze studentów wlał do słoika puszkę piwa, dowodząc, że nieważne jak zapełnione jest twoje życie, zawsze znajdzie się miejsce na zimnego bursztyna. Miałem nawet w ten sposób filozofię Małego Smoka podsumować, ostatecznie jednak uznałem, że może chociaż pierwszego dnia powstrzymam się od dowcipkowania.

Mały Smok ewidentnie - w odróżnieniu od Kaminskyego - nie przeczytał tuzina konfliktujących ze sobą poradników na temat zarządzania ludźmi

(Poniedziałek: "Ludzie nie pracują dla swojej firmy, pracują dla swojego menedżera" 😎

Wtorek: "Nie obchodzi mnie, co myślą o mnie moi podwładni, obchodzi mnie, co myśli o mnie moja córka" 😨).

Urodził się pod znakiem koziorożca, ma raczkującą córkę, jest zapalonym przeciwnikiem micromanagement, a w wolnym czasie ćwiczy tabatę i eksperymentuje w kuchni. 

Z winy Szpakowskyego poprzeczka wisi wyżej, ale chyba damy radę...

Pepe

Jeśli kiedykolwiek zapragnę ogromnych pieniędzy i światowego uznania, założę nowego blogaska, będącego swoistą kroniką rozmów z moimi pracownikami z naciskiem na problemy, z którymi do mnie przychodzą. Od łepka, który pytał dlaczego nie otrzymał wynagrodzenia za bezpłatny dzień wolny, przez koleżkę co zarzucił mi, że w moim zespole faworyzowani są ludzie osiągający wyniki, po gościa narzekającego, że fotoradar wyświetlający prędkość na korporacyjnym parkingu ma za mały zasięg, przez co przez większość czasu nie świadom jest, jak szybko jedzie.

Wzorem Wawrzyńca Pruskyego w krótkim czasie wydałbym niechybnie książkę podsumowującą całokształt twórczości, która bez wątpienia przetłumaczona by została na kilkanaście języków i na długo zdominowała światowe listy przebojów. Parafrazując nieco Jana Pietrzaka, świat lepszy by się w efekcie nie stał, na pewno jednak weselszy.

Czas temu niedługi mnożyć się w naszej dzielnej drużynie poczęły skargi, iż jeden z najnowszych nabytków rozsiewa wokół woń, która przeczyszcza zatoki z siłą wodospadu. Poruszyłem więc ten problem na kolejnym zebraniu zespołu objaśniając w przystępny sposób zasady działania antyperspirantu oraz przy pomocy kolorowych wykresów przedstawiając akceptowalną częstotliwość kąpieli. Po cichu liczyłem, że ogólna pogadanka skierowana do świata jako takiego wzbudzi jakąś refleksje i pozwoli uniknąć niezręcznej dla obu stron rozmowy oko w oko. Na wdechu.

W międzyczasie seria niewybrednych żartów oraz anegdot poczęła po hucie krążyć, skala problemu sugerowała bowiem, że to nie tak, że ktoś zapomniał rankiem Lynxem pod skrzydło psiknąć, a raczej konsekwentnie unika ablucji przez szereg dni. Mając na uwadze, że bohater tej historii sam nie sypia, dziwnym się zdało, że nikt go o jego destrukcyjnym wpływie na środowisko dotąd nie poinformował. Pojawiły się wręcz podejrzenia, że był to efekt zamierzony...  Wszak różne rzeczy ludzi kręcą, a Witold twierdzi, że myją się tylko ci, którzy są zbyt leniwi, by się drapać. 

W każdym razie pogadanka moja nie przyniosła żadnego efektu, prócz wzbudzenia ogólnej wesołości. Kilka dni później dwóch jegomości zaszło do biura i trąc zaczerwienione oczy oświadczyło, że jeśli ktoś czegoś nie zrobi, oni wnoszą o dodatek do pensji tytułem pracy w toksycznych warunkach. A że u nas w hucie każdego wydanego jurka ogląda się trzy razy, konfrontacja bezpośrednia okazała się nieunikniona.

Usiedliśmy więc z koleżką po dwóch stronach stołu w dobrze wentylowanym pomieszczeniu przy okazji zwyczajowego, kwartalnego One To One. Rozmawialiśmy o wynikach, celach, planach na przyszłość. Ja pytałem, Pepe odpowiadał, ale tych odpowiedzi to ja niezupełnie słuchałem, patrząc na leżącą przede mną listę, a na myśl, że nieuchronnie zbliżamy się do ostatniego punktu programu, w którym proszę go, by łaskawie przestał śmierdzieć, zaschło mi wręcz w gardle.

- OK Pepe - zacząłem. - To co teraz powiem, jest dla mnie tak samo niezręczne, jak dla ciebie. Nie będziemy się więc w temacie rozwodzić. Oczekuję tylko, że kiwniesz głową na znak, że przyjąłeś i temat ogarniesz.

Powiedziałem.

Pepe zapłonął czerwienią jak latarnia w słynnym amsterdamskim dystrykcie.  

Kiwnął głową. 

W poniedziałek trzeba będzie komisję weryfikacyjną wysłać, co by wokół niego powęszyła.

Marchewka

Najwyższe kierownictwo naszej huty sumiennie dba o  szeroko rozumiany rozwój swojej kadry oficerskiej. A jeśli ktoś myśli, że to ironiczny wstęp do kpiącego tekstu szkalującego dobre imię naszej Firmy, to zapewniam, że ja zupełnie na poważnie.

Zarządzam ekipą trzydziestu oszołomów, z których 37% to zacietrzewieni farmerzy, 29% mentalnie niestabilne prima baleriny, 18% cierpi na syndrom jedynaka, a 6% procent nie używa dezodorantu. 11% procent wydaje się w porządku, ale ci są najgorsi, bo z całą pewnością coś skrycie kombinują.

Jeśli ktoś zadał sobie trud zliczenia tego, by mi wytknąć, że to zusammen do kupy 101% procent, zapraszam na priva, będę miał ofertę pracy.

Dowodzenie takim regimentem bywa, ... hmm ... wymagające. Oddajmy jednak królowi, co królewskie - Firma robi wszystko, by wyposażyć nas we właściwe ku temu narzędzia. Z całej krainy regularnie zjeżdżają do nas wszelakiej maści fachowcy od zarządzania zasobami ludzkimi, którzy następnie przy kubku parującej kawy i niezliczonej liczbie wykresów radzą nam, jak radzić sobie ze stresem, niesfornymi podopiecznymi, jak prowadzić efektywne spotkania i rozwiązywać problemy personalne, jak motywować ludzi i przewidywać nadchodzącą nawałnicę.

Najnowszym pomysłem działu rozwoju, nazywanego u nas frywolnie Akademią, było stworzenie naszych profili motywacyjnych drogą podstępnego kwestionariusza dostępnego online. Każdy z nas ma swoją marchewkę - cel do którego dąży i którego osiągnięciu podporządkowuje swoje działania oraz decyzje. Póki marchewka pozostaje widoczna na horyzoncie, jest cacy. Gdy jednak znika z pola widzenia, gdy staje się nierealna lub nieosiągalna, robi się słabo. Bo nagle to co robimy, traci głębszy sens i kroczymy drogą donikąd. A takie łażenie bez celu na dłuższą metę może zaowocować najwyżej odciskami.

Celem testu jest określenie, co jest naszą marchewką i jak ją utrzymać w polu widzenia. A opcji jest dziewięć: władza, dobra materialne, wiedza, stabilizacja, przyjaźń, uznanie, niezależność, innowacja oraz chęć czynienia czegoś wartościowego jak zaprowadzenie pokoju na świecie, leczenie chorób śmiertelnych czy zlikwidowanie przymrozków.

Do testu podszedłem bardzo sceptycznie, gdy jednak następnego dnia ekspert przeanalizował moje odpowiedzi - najpewniej w gwarnym mieszkaniu na przedmieściach Bombaju - i odesłał wyniki, poczułem się jakby mi ktoś pamiętnik przewertował.

Dukat błyszczący kieruje mną w pierwszej kolejności oraz chęć osiągnięcia wysokiego standardu życia. Nie wiem czy przykro mi się zrobiło, bo okazałem się pieprzonym materialistą, czy po prostu nudnie przeciętny. Nikt bowiem, kto uczciwie na pytania odpowiadał, nie mógł uzyskać innego wyniku. Po rozczarowaniu i wyparciu przyszła jednak akceptacja, bowiem test ściśle odnosił się do gruntu służbowego, a ja do huty chadzam bynajmniej nie po to, by zmieniać świat, a dlatego, że nawet przyzwoicie płacą. Ha, tu nadrobię w departamencie oryginalności, kto bowiem głośno powie, że zadowolony jest ze swoich zarobków.

Raz po raz wracam do domu, trzaskam drzwiami i nie ściągnąwszy nawet butów włączam laptopa z zamiarem znalezienia nowej pracy. Gotów jestem dojeżdżać,  pastować buty na połysk, wcisnąć się w  garnitur, nawet mniej zarabiać. Po przejrzeniu ofert pracy dochodzą jednak do wniosku, że nie aż tyle mniej, zamykam laptopa i idę prasować służbową koszulę.

Finansowa motywacja nie może być więc żadnym zaskoczeniem, z zainteresowaniem jednak przeczytałem, za czym zacznę się rozglądać, gdy już napcham kieszenie. Zdaniem koleżki z Bombaju w dalszej kolejności kieruje mną poszukiwanie niezależności. Cytując podesłany raport:

Twoją potrzebą jest wolność i autonomia. To oznacza, że szukasz niezależności i możliwości podejmowanie kluczowych decyzji samodzielnie. Restrykcje i procedury irytują cię. Jeśli odebrać ci możliwość podejmowania decyzji na dowolny okres czasu, będziesz zestresowany. W związku z tym autonomia musi być wpisana wielkimi literami w twoje modus operandi. Micro-management poważnie cię demotywuje.  Możliwość postępowania tak, jak uważasz za słuszne jest dla ciebie najlepszą motywacją. Nie znosisz biurokracji i szufladkowania. Zwykle najlepiej pracujesz samodzielnie. Wysoka pozycja nie jest dla ciebie tak ważna, jak własny kierunek. Często jesteś przedsiębiorczy i wyzwolony.

Z tym gościem z Bombaju to ja się chyba na curry umówię, nawet moi rodzice nie scharakteryzowaliby mnie bowiem lepiej. Nie znoszę, gdy mi ktoś w gary zagląda lub narzuca swoje rozwiązania w moim obszarze kompetencji. Na urlop zabieram tylko książkę i Anieśkę - więcej osób to konieczność zawierania kompromisów i dostosowania planów do grupy, kosztem moich własnych preferencji. Nie znoszę reguł i przepisów w myśl zasłyszanego w serialu dla młodzieży hasła: nie przestrzegam zasad, ja ja tworzę, a gdy trzeba łamię. Przepisy są dla tych, którzy nie potrafią we własnym zakresie ocenić, co jest właściwe, a co nie. Zabijają kreatywność, promują bezmyślność i znoszą odpowiedzialność. To taki trochę dziedziczny syndrom Raskolnikowa. Bo Ojciec Dyrektor mawiał, że Kodeks Drogowy jest dla tych, którzy nie potrafią jeździć. Z genami nie wygrasz.

Niejako przy okazji ekspert z Bombaju odkrył przyczynę moich nieszczęść i frustracji na płaszczyźnie służbowej. Bo Kaminsky micro-management ma na drugie, a gdyby ktoś spisał procedurę uwzględniającą sieknięcie sobie baranka o drzwi wejściowe co dziennie przed rozpoczęcie pracy, dla pewności czyniłby to dwukrotnie. Na niedawnej ocenie okresowej Kaminsky podzielił się przemyśleniem, jakobym był jak George Best - niezwykle utalentowany, ale mam problem z przestrzeganie reguł i jak coś odpierdzielę, to tylko twarz w dłoniach schować.

Podobnież kiedyś chłopak hotelowy zapukał do pokoju Besta z zamówionym szampanem. Gdy drzwi się otworzyły ujrzał furę banknotów porozrzucanych po łóżku oraz półnagą, świeżo upieczoną Miss Świata rozczesującą włosy. Best przejął butelkę najdroższego szampana, wręczając chłopakowi banknot pięćdziesięciofuntowy. Na ówczesnym etapie Irlandczyk - delikatnie ujmując - najlepsze lata kariery miał już za sobą, więc małolat rozejrzał się znacząco po pokoju i zapytał: Panie Best, co poszło nie tak?

Teraz sobie myślę, że to Kaminsky mógł być tym chłopakiem.

Nie gęsi II

Jak co dzień po zakończonej orce wpadliśmy z Witoldem do zakładowej kantyny na papierosa i kawę. Sprawnie nadusiłem znajomą kombinację przycisków na pulpicie maszyny sikające paskudną lurą, podczas gdy mój znakomity kolega wydobył zza pazuchy zapas fajkowego ziela i zasiadł za stołem, przystępując do kręcenia.

- W taką grę zacząłem grać na telefonie - zwierzył się, śliniąc całkiem zgrabnego skręta. - Samoloty, bitwy powietrzne i takie tam...

- Mylisz się, jeśli myślisz, że zaimponujesz latającymi blaszakami komuś, kto stworzył świetnie prosperujące imperium, zaczynając od glinianej lepianki z epoki brązu - przerwałem.

- Cała międzynarodowa społeczność bierze w tym udział - ciągnął Witold, ignorując moją zaczepkę. - Mamy nawet forum, na którym możemy sobie pogadać. Zgadałem się ostatnio z takimi Polakami. Najpierw mi do szkoły kazali wracać, ale jak ich Polaczkami nazwałem to się straszny rwetes* podniósł.

- "Polaczek" to brzydko? - zapytał, otwierając drzwi do palarni.

- Brzydko - potwierdziłem.

- Ale ty tak ciągle mówisz - zdziwił się.

- Bo to trochę tak, jak murzyn może powiedzieć "czarnuch", ale białemu to już politycznie niepoprawnie.

- Wy Polacy jesteście dziwnym narodem - odparł wypuszczając z ust pierwszy kłąb dymu. - We własnym języku macie obraźliwe określenie na samych siebie...

Propozycje riposty...?

____________________                                                                          *) Witold nie powiedział "rwetes". Witold jest Litwinem i choć po polsku śmiga jak ta lala, pewne słowa nadal pozostają poza jego zasięgiem.

Amisz

- Co ty tam tak skręcasz? Nie za duży jesteś, by sobie lunetę z papieru robić? - zagadnąłem Witolda, gdy śmy po sumienny spełnieniu obowiązków służbowych opuszczali biuro.

- Grafik sobie wydrukowałem, żeby na lodówce powiesić - wyjaśnił mój znakomity kolega, z dumą spinając skomplikowaną konstrukcję spinaczem do papieru.

- A nie możesz amiszu wysłać sobie grafiku mailem?

- A maila sobie na lodówce powieszę? - odparł pytaniem na pytanie, choć wobec szaleńczej ekspansji technologii Smart sprawdzanie poczty przy użyciu lodówki wydaje się tylko kwestią czasu.

- Nie będziesz musiał, bo telefon masz zawsze przy sobie.

- Teraz nie mam - Witold poklepał się po kieszeniach.

- A lodówkę masz? - zagadnąłem retorycznie. - W pracy telefonu nie nosisz, bo to niezgodne z regulaminem, ale w domu ci chyba wolno...

- Nie wolno! Żona zabroniła wnosić telefon do kuchni. Mówi, że przy obiedzie należy rozmawiać, a nie wgapiać się w komórkę.

- Bardzo dobrze - pochwaliłem. - U mnie w domu też powinny takie zasady obowiązywać.

- Dla mnie niedobrze.

- Dlaczego niedobrze?

- Bo ja nie mam z nią o czym rozmawiać!

Kurtyna...

Pitbull

Dramatyczne wydarzenia wstrząsnęły niedawno niewielką społecznością naszej wioski. Pod naszą hutę zawitał dyliżans stróżów prawa i porządku, domagających się wydania jednego z moich podwładnych. W pierwszym odruchu mieliśmy się zabarykadować i dać odpór władzy, bowiem lojalność cenię sobie bardzo wysoko i pewne wartości staram się wpoić mojej ekipie od pierwszego dnia, gdy zasupłałem krawat wokół szyi. Ponadto w magazynie wypełnionym po sufit pożywieniem, alkoholem i wybranym sprzętem elektronicznym, w razie oblężenia stalibyśmy w bardzo korzystnej pozycji.

Rychło jednak okazało się, że gwardziści pod naszą twierdzę zajechali w celach pokojowych.

Leonidas przybył na Zieloną Wyspę kilka miesięcy wcześniej z jednego z krajów bałkańskich. Zaczepiwszy się w naszej hucie sprowadził ze słonecznych Bałkanów narzeczoną  – którą nie możemy na potrzeby opowieści nazwać inaczej niż Gorgo – a kilka dni przed opisywanymi wydarzeniami również psa, owoc namiętnego związku mastiffa z pit bulterierem.

Psa, jeszcze w powijakach, znaleźli na ulicy cztery lata wcześniej. Przygarnęli i traktowali jak członka rodziny do tego stopnia, że Leonidas zlecił utalentowanemu bałkańskiemu artyście wykonanie na udzie tatuażu (na Leonidasa udzie, nie artysty), wiernie odwzorowujący zapchlonego przybłędę.

Zwierzak w podróży do Irlandii spędził cztery dni, najpewniej zamknięty w klatce w wagonie kolejowym i w tym właśnie weterynarz dopatrywał się źródła nieszczęścia. Zbyt traumatyczne było to przeżycie dla niestabilnej psychiki czworonoga i – gdy Leonidas ciężko pracował ku chwale naszej huty – spięcie nastąpiło między obiema szarymi komórkami a pies zwrócił się przeciwko właścicielce. I nie zamierzał brać jeńców, bo połamał Gorgo obie ręce, lewą w czterech miejscach, nieodwracalnie niszcząc skórę i mięśnie przedramienia. Nie wiadomo, jak by się to wszystko skończyło, gdyby zaalarmowana krzykami sąsiadka nie wezwała policji. Funkcjonariusze wdarli się do zamkniętego mieszkania przez okno i dopiero wielokrotne użycie środków przymusu bezpośredniego, skłoniło psa do porzucenia morderczych zamiarów i wycofania się po za zasięg policyjnych pałek.

Gorgo trafiła do szpitala, a lekarze obawiali się, że lewą rękę amputować będzie trzeba powyżej łokcia. Szczęśliwie obyło się bez tak drastycznych rozwiązań. Pies miał mniej szczęścia, bowiem w myśl irlandzkiego prawa musiał zostać uśpiony.

Bardzo ładnie w tych okolicznościach zachował się Kamiński, który wyraził zgodę na zorganizowanie w hucie eventu trykocikowego. Znaczy każdy mógł zjawić się w pracy w koszulce ulubionej drużyny sportowej uregulowawszy wcześniej podatek odzieżowy, a dochód z akcji przekazany został na ręce Leonidasa. Zacny gest zważywszy na to, że Kamiński z empatii raczej w kręgach służbowych nie słynie i ma już na koncie takie zagrywki, jak zmuszenie mnie bym odmówił pracownikowi dwóch dodatkowych dni wolnego na ogarnięcie pogrzebu babci.

Incydent szerokim echem odbił się w lokalnych gazetach, portalach społecznościowych, a nawet trafił na warsztat ogólnokrajowej stacji radiowej, dając szeroko pole do popisu ludziom, co w dupie byli i gówno widzieli, wytykających błędy w tresurze tak niebezpiecznej rasy, choć pies Leonidasa padłby z głodu obok miski karmy, gdyby nie otrzymał wyraźnego pozwolenia na przystąpienie do konsumpcji.

Może Kamiński też liczył na dobrą prasę...

Jersey Day

Przystąpili my we hucie do zacnej inicjatywy GOAL Jersey Day, co w błyskawicznym skrócie oznacza, że na jeden dzień Firma wprowadziła do korporacyjnego dress code`u koszulkę ulubionej drużyny sportowej.

W życiu za darmo można co najwyżej w mazak zarobić, a w Irlandii i na to trzeba solidnie zapracować. Za przywdzianie klubowych barw w godzinach pracy też trzeba dukata do puszeczki wrzucić, najlepiej szeleszczącego, choć generalnie obowiązuje zasada co łaska. Gdy już każdy ze szlachetnych organizatorów inicjatywy małe co nieco z puszeczki dla siebie uszczknie trafia ona do krajów popularnie określanych rozwijającymi się.

W biurze na górnym piętrze, administrowanym w znakomitej większości przez płeć piękną, natychmiast zamieniło się wszystkimi kolorami koszulek rugby i hurlingu. Na dole, gdzie na co dzień prężą muskuły fani Liverpoolu i Manchesteru United, słychać było tylko klepanie się po czołach. "To dzisiaj?", pytali z niedowierzaniem.

Michaś oczywiście pamiętał i spośród ośmiu trykotów wiszących w szafie nad maszyną utrzymującą właściwą wilgotność powietrza postawił na tą, która sercu najbliższa, choć współpracownikom nieuchronnie wyda się hipsterska.

Liga Mistrzów, Celtic, walkower zwykle wystarczyły za odpowiedź na pytanie, co to za koszulka. Ktoś zapytał czy L stands for loosers, ale przez najbliższe tygodnie będzie tylko pytał: "szy mosze mi to pani splentowac?"

Siedzi i gra!

Mój domniemany romans korporacyjny kwitnie, a koksu pod płomienną relację ze współpracowniczką dorzucamy z Anieśką sami.

W związku z futbolowymi zmaganiami na zachodniej półkuli, stworzyliśmy we hucie taką inicjatywę, na mocy której przytulić można nieco gotówki, nie najgorzej się przy tym bawiąc. Inicjatywa wymagała, by na tablicy ogłoszeń w zakładowej kantynie wywiesić listę uczestników i tu byłem nieco w kropce. Tracy bowiem na formularzu zgłoszeniowym przeliterowała swoje imię w sposób dość zaskakujący, toteż o pomoc zwróciłem się do eksperta w studio pytając, czy "Tracy" pisze się TAK, czy też TAK - tu obie wersje naskrobałem w takim brulionie, gdzie sobie różne ważkie sprawy zapisuje. Brulion następnie wpadł we ręce koleżanki z pracy, która z zaskoczeniem odkryła, że Michał smaruje imię dziewczyny w zeszycie. Plotka - jak wiadomo - żyje własnym życie, toteż nie zdziwię się, jeśli po chwili do zestawu dołączyły nanizane na strzały serca i inne WNM.

Sprawy nie polepszyła Anieśka, która kilka dni wcześniej wypuściła się na wschodnie wybrzeże, by pielęgnować zawierane przez ostatnie dziewięć lat znajomości. Zatęskniwszy za swoim misiem wykręciła mój numer służbowy, nie skojarzywszy jest to mój dzień wolny od pracy. Koledzy pomyśleli swoje, gdy mnie żona w dniu offa w hucie szukała. Niejako przy okazji wyszło, na kim mogę polegać. Zastępujący mnie kolega beztrosko bowiem zaśpiewał, że Michał ma przecież wolne.

W następstwie incydentu zwołałem w biurze zebranie kryzysowe, tłumacząc półgłówkom jak się zachować, gdy o mnie żona pod moją nieobecność pyta.

Słowo daję, będę musiał awansować kolegę, co go małżonka wraz z dwójką dzieci nakryła, gdy opuszczał szynk z bliżej niezidentyfikowaną pięknością, w konfiguracji nie pozostawiającej miejsca na dowolną interpretację.

Driving Miss Tracy

To było jakieś pół roku temu. Nieprzyzwoicie wczesną porą turlałem się do pracy. Pogoda jak to w Irlandii - nic tylko się powoli za długobrodym starcem z wielką łódką rozglądać. Na poboczu dostrzegłem przygarbioną postać drepczącą pod wiatr. Mimo twarzy ukrytej pod kapturem rozpoznałem w niej Tracy, która we hucie za powierzchnie płaskie oraz połysk odpowiada. Nie mogłem przemoczonej koleżanki nie zaprosić do ciepłego wnętrza samochodu, a dalszej kolejności nie zaproponować, byśmy w zaistniałych okolicznościach uczynili to zleceniem stałym.

Od tego deszczowego poranka jeździmy sobie wspólnie na naszą plantację bawełny, a razu pewnego natknęlim się na firmowym parkingu na delegacje powitalną. W związku z fałszywym, jak się miało okazać, alarmem pożarowym, cała brygada wyległa tłumnie przed budynek w samą porę, by świadkiem być, jak szarmancko otwieram przed Tracy drzwi samochodu. Jak w każdej emocjonalnie dojrzałej ekipie rozległo się zgodne 'uuuuuuuuu', na com zapłonął natychmiast intensywnym rumieńcem. Tracy nawet nie mrugnęła.

Jakiś czas później, siedziałem wraz ze skromną świtą współpracowników w lokalnym pubie, gdy między jednym guinnessem a drugim kolega zagadnął:

- Majkel, zapytam cię wprost, czy ty pukasz Tracy?

- Nic z tych rzeczy - zapewniłem.

- Haa, I don`t believe you! You`re riding her!

- I`m driving her - poprawiłem cierpliwie.

Koledzy wiary nie dali, a zaraz po powrocie do domu lojalnie streściłem ich podejrzenia Anieśce. Nie mówię, że po tylu latach współpracy liczyłem na jakiś wybuch zazdrości, ale jakiejś reakcji oczekiwałem. Anieśce puls nawet nie drgnął.

Wieczorem wsunęła się pod ciepłą kołdrę i szepnęła mi do ucha:

- Weź mnie tak, jak bierzesz Tracy...

To wsadziłem ją w samochód i wywiozłem pod Firmę...

Nie gęsi

Miesiąc czasu już mija odkąd przenieśliśmy się na Południe i choć telefon do Vodafonu wykonałem nim wystygł silnik użytego do przeprowadzki vana, pierwszy zaspany megabit wyfrunął z routera dopiero przed trzema dniami. Zamrugał, rozejrzał się z zaciekawieniem po okolicy i nim go zdążyliśmy uściskać, zniknął zassany przez kartę sieciową laptopa.

Życie na naszym zadoopiu od razu nabrało innych barw. Oddycha się inaczej odkąd w powietrzu fruwają  zera i jedynki. Oraz gołąb. Bo Anieśka pół-truchło do domu przytargała. Przy drodze ptaszynę po ciężkich przejściach wypatrzyła, wiele nie myśląc zawinęła poszkodowanego w mój polar firmowy, który natychmiast został w ramach wdzięczności elegancko obfajdany.

Kilka dni Anieśka gołębia poiła i karmiła oraz faszerowała witaminami od zwierzęcego znachora, nie szczędząc czułości i matczynej opieki. Pacjent rychło poczuł się lepiej i śmigać już zaczął po ogródku za domem, od czasu do czasu podejmując nieudane próby oderwania się od ziemi, także rokowania były pomyślne. Tymczasem zeszłego wieczora bez większych ceregieli ptaszyna, jak to kiedyś młodzież mawiała, odwinęła kitę i mimo natychmiastowej reanimacji odeszła do gołębiego nieba.

Z tragedią w tle życie toczy się jednak dalej. Wciąż głównie w pracy w moim przypadku, ale łódka powoli wypływa na spokojniejsze wody i lada moment odważę się przekazać ster i skupię się podziwianiu widoków. Póki co jednak okoliczności zmuszają mnie do postępowania wbrew sobie i choć donosicielstwem się brzydzę jak pedofilią, obowiązek przede wszystkim.

Już na starcie zwierzchnictwo zapowiedziało nam, że ponieważ proporcje narodowościowe, w porównaniu z poprzednim oddziałem, znacznie zmieniły się wśród załogi na korzyść tutejszej ludności, jedynym językiem dopuszczalnym na terenie huty, będzie miejscowe narzecze.

Kupy się to nawet trzymało, bowiem dobrze znana sytuacja, gdy dzicz wpada do biura i jazgocze po polsku wokół czerwieniejącego Donala, to brak klasy oraz właściwego wychowania. Tyle że ktoś poszedł o krok za daleko i nasz rodzimy język zakazany został nawet w kantynie, w czasie wolnym od obowiązków służbowych. Kamiński argumentował, że to z szacunku dla miejscowej młodzieży, co by nie pomyśleli, że im doopska obrabiamy. Idąc tym tropem należałoby więc nakazać, by rozmowy przy każdym stole toczyły wystarczająco głośno, by słyszalne były w najdalszym rogu stołówki, co by znów nie było wątpliwości, kto jest przedmiotem dyskusji i w jakim jest stawiany świetle.

Szczęśliwie kadra menedżerka w porę się opamiętała i kantyna ostatecznie została nieoficjalnym, lecz w pełni zalegalizownym ośrodkiem multikulturalnym naszej huty.

Kilka dni temu tymczasem szeleszcząca polska mowa dotarła do mych uszu i bynajmniej nie dobiegała z kantyny, wobec czego zmuszony byłem zgłosić incydent bezpośredniemu zwierzchnikowi.

Kamiński zatarł ręce z zadowoleniem, otworzył kajet, pióro poślinił i zastygł z dłonią nad białą kartką.

- Nazwiska! - zarządał.

- Shaun Kelly i Duncan Ferguson - odparłem posłusznie.

Kamiński patrzył przez chwilę na pustą stronę. Zamknął brulion i odłożył pióro.

- What?

- Shaun Kelly i Duncan Ferguson - powtórzyłem cierpliwie.

- Anglik Shaun i Szkot Duncan?

- W rzeczy samej. Duncan pozdrowił mnie staropolskim “siema”, po czym równie staropolskim “qrwa”, zareagował na moją uwagę, że polish not allowed.

Ja tak tylko dla zbytku. Ale ktoś kiedyś może na poważnie. Bo skoro Anglik bądź Szkot może po polsku szeleścić, a Wiślanom nie wolno, to jest to chyba trochę naciągana dyskryminacja....

Kuku

No proszę, dopiero com po pracodawcy pojechał jak po drodze gruntowej, a tymczasem zwierzchnictwo postanowiło najwyraźniej wyrównać bilans krzywd moralnych i w sytuacji, gdy ewidentnie zasłużyłem sobie na łomot z przekopką, otrzymałem jedynie symbolicznego klapsa. Bom nie przyuważył koleżki radośnie pomykającego po Firmie ze słuchawkami na uszach. W każdym razie do czasu, aż się delikwent pod wózek unoszący nie wpakował. A dokładniej, nieświadom zagrożenia dał krok do tyłu i przytarł plecami o przemieszczające się za nim skrzynki.

Krzywda duża się nie stała - lekkie zaczerwienienie jeno, ale koleżka wyczuł szanse i za firmowe pieniądze chodzi do znachora do znachora, promieniami rentgenowskimi się naświetla i bezskutecznie póki co poszukuje kogoś, kto się uszczerbku na zdrowiu dopatrzy.

W między czasie wpada okazyjnie do pracy, by przypomnieć o bólu, co to jest nie do zniesienia, widmie kalectwa i osieroceniu swego dziecka, choć jak przyznają świadkowie, dwumetrowy chłop w kontakcie ze skrzynkami nawet nie drgnął.

Atmosfera we Firmie zrobiła się cokolwiek nerwowa. Donal pluje sobie w brodę, że się z klientem już wcześniej nie pożegnał, mimo że jasnym było nie od dziś, że od pracy na chwałę naszej Huty, bardziej interesują go urlopu zdrowotne. Ja natomiast znalazłem się pod ostrzałem oraz pytania się pojawiły, czy aby na pewno cieszę się wystarczającym autorytetem wśród pracowników, skoro jeden z nich, wbrew regulaminowi, odsłuchiwał nielegalne empetrójki podczas pracy.

W zeszłym tygodniu zebranie kryzysowe miało miejsce i choć kilka cierpkich słów usłyszałem zarówno ja, jak i cała kadra zarządzająca zmianą, to motywem przewodnim spotkania było jednak hasło: 'nie kumpluj się z pracownikami, bo jak pokazuje omawiany przypadek, i tak sprzedadzą cię, byle chronić własny tyłek'.

Bo koleżka w dzień po incydencie popędził do zatrudniającej go agencji, gdzie zarzekał się, że gdy Majkel prowadzi zmianę, każdy nosi słuchawki.

Mąż jest z zawodu dyrektorem

Człowiek uczy się całe życie. Ot na przykład wczoraj dowiedziałem się, że opryszczką, popularnie zwaną 'zimnem', nie można się zarazić w wieku dorosłym. Jeśli ktoś nie odziedziczył wirusa w genach, bądź nie nabył go za pacholęcia w skutek chwilowego osłabienia układu immunologicznego, na opryszczkę może sobie gwizdać. Tymczasem Anieśka nie chce się całować jak mi facjatę obsypie.

A we Firmie wyjaśnili mi, że słowo 'ridiculous' obraźliwe jest bez względu na kontekst. Bom w codziennym raporcie zamieścił informację, że jeden z dostawców nam niedorzecznie niskie palety dostarcza, co w lokalnym narzeczu brzmi 'ridiculously low pallets'. Dyrektor - za kontakty z zaopatrzeniem odpowiedzialny - kiedyś już im uwagę na  to zwrócił, ale z czasem się chłopaki rozluźnili i pojawiła się potrzeba odświeżenia im podstawowych zasad kompletowania ładunku.

Tyle, że tym razem Dyrektor notkę przeczytał, spąsowiał i pomknął do zwierzchnictwa mego na skargę. Bo słowa 'ridiculously' to ja sobie mogę w rozmowie z kolegami używać.

Zwierzchnictwo z punktem widzenia urażonego Dyrektora się zgodziło i w kilku żołnierskich słowach przypomniano mi kim ja we Firmie jestem oraz jak do ludzi pod krawatem zwracać się należy, a jak nie.

Zbesztany udałem się do kilku znajomych autochtonów na lingwistyczne konsultacje. Zdało się mnie, że ktoś tu głupa rżnie, ale z drugiej strony angielski to mój język wyuczony, pewnych niuansów mogę nie ogarniać.

I się okazało, że ktoś tu może powinien nieco krawat poluzować, co by tlenu więcej do mózgu wpuścić...

Na wszelki wypadek postawię znak w powietrzu...

Nie będę ukrywał, że po niedawnym incydencie, który skończył się dla mnie miesiącem rehabilitacji, trawi mnie swego rodzaju trauma oraz napady lęku w bezpośrednim sąsiedztwie jednostek zmotoryzowanych. Po magazynie chodzę jak po polu minowym. Nie wychylę się zza palety bez uprzedniego rozpoznania terenu. Beztrosko pomykających alejkami kolegów traktuję z ograniczonym zaufaniem - nie wiadomo czy to wróg, czy przyjaciel. A nawet jeśli przyjaciel to cóż z tego, skoro - jak się okazuje - co trzeci wlepia ślepia w papiery i średnio jest zainteresowany drogą przed sobą.

To tak jakbym zyskał dar spoglądania w najbliższą przyszłość. Każdą zaobserwowaną scenkę jestem w stanie rozwinąć w krótkometrażowy scenariusz z tragicznym finałem. Włosy mi się na karku jeżą ilekroć stanąć muszę tyłem do głównych wydarzeń. Taki szósty zmysł oślepiony fleszem od aparatu.

I choć w ciągu sześciu lat pracy dla firmy uległem temu jednemu tylko wypadkowi, mimo wzmożonych środków ostrożności i wyższej świadomości, tydzień po powrocie na służbę, jeden z kierowców zdołał najechać mi wózkiem na stopę. Szczęśliwie widły miał lekko uniesione, wobec czego wślizgnął się na chronionego stalowym noskiem buta. Przycelowałby jednak mistrz kierownicy trzy palce w lewo, a kuśtykałbym na obie nogi. Donal by w życiu nie uwierzył, że to wypadek był. Zwłaszcza, że nie byłbym w stanie zaoferować mu żadnego logicznego wyjaśnienia. Ja stałem, doskonale widoczny, on trąbił i ... wjeżdżał mi na stopę.

Chyba pora się ubezpieczyć...

Lady on board

Kobieta nam się we firmie pojawiła. Jednorożca na wrotkach bym się prędzej spodziewał. Nawet uszczypnąć ją miałem, co by sprawdzić, czy aby na pewno prawdziwa, ale pomyślałem, że trochę siara. Chłopaki natychmiast podkręcili tempo, mięśnie błysnęły w świetle lamp gazowych, a produktywność otarła się o rekordowe wartości. Tylko Donal coś grymasił.

- Widziałeś? - zagadnął wyglądając z biura jak żołnierz pod ostrzałem.
- Widziałem.
- Co ona tu robi?
- Wygląda jakby pomagała jednemu z kierowców rozładować naczepę.
- Nie powinno jej tu być
- Nie?
- Nie, jedna naczepa, jedna osoba do rozładunku!
- Żartujesz? Przecież wielu kierowców przyjeżdża z kimś do pomocy.
- Od tego dostawcy też?
- Jak dotąd nie.
- No właśnie - wykrzyknął tryumfalnie - to czemu dziś?
- Zawsze musi być pierwszy raz - odparłem filozoficznie.

Temperatura w biurze spadła kilka oczek poniżej zera.

- Chcesz powiedzieć, że gdybyś Ty prowadził zmianę, wpuściłbyś ją bez słowa protestu? - wycedził Donal po efektownej pauzie.
- A dlaczego nie?
- Bo ona nie jest kierowcą!
- Tego nie wiemy.
- Gdyby była kierowcą przyjechałaby własną ciężarówką!
- A gdybyś Ty był pilotem myśliwca, na zakupy latałbyś Spitfire`em?
- Pewnie jest dziewczyną kierowcy, któremu pomaga - nawet lekkim uśmiechem nie docenił żartu.
- Może tak. A może też jest jego współpracownikiem. Może poznali się w pracy.
- Na pewno nie.
- Skąd ta pewność?
- Bo ona nie jest kierowcą!!
- Nawet jeśli nie jest, cóż z tego? Nie trzeba mieć prawa jazdy kat. C, by rozładować naczepę.
- A jeśli ona tu nogę złamię?
- Kategoria C nic jej wtedy nie pomoże.
- Ale jakby to w sądzie wyglądało?
- Ma buty z metalowym noskiem, kamizelkę odblaskową, została przeszkolona do obsługi wózka widłowego przez osobę do tego wykwalifikowaną, co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Wszystko zgodnie z regulaminem. Co mogłoby źle w sądzie wyglądać?
- To że nie jest kierowcą!!!
- Nie przypominam sobie, żebyś każdą nową osobę na magazynie legitymował z prawa jazdy.
- Bo to widać na pierwszy rzut oka!
- Tak? Po czym poznajesz?
- Widziałeś kiedyś kobietę-kierowcę. Nie ma kobiet-kierowców!
- Pomieszałeś Dons, nie ma kobiet-krasnoludków - miałem powiedzieć, ale istniała szansa, że Donal Kingsajzu nie widział, odrzekłem więc - Rose przywozi do nas chleb, może wygląda troszkę jak E.T., ale z pewnością jest kobietą.
- To co innego. Ta tutaj jest młoda i szczupła. Nie może być kierowcą, do tego trzeba siły.
- Ooo, jakby to w sądzie wyglądało, gdybym nie wpuścił babeczki na magazyn, bo jest młoda i szczupła?
- Nie dlatego, że jest młoda i szczupła, tylko dlatego, że nie jest kierowcą. Nie chciałbym się tłumaczyć Jaśkowi, co ona robiła na magazynie, gdyby przytrafił się jej wypadek.
- Możemy nikogo na magazyn nie wpuszczać. Wtedy prawdopodobieństwo wypadku będzie bliskie zeru.
- Ale to ona jest największym ryzykiem wypadku, bo jest kobietą. Kobiety nie potrafią obsługiwać urządzeń mechanicznych tak sprawnie jak mężczyźni.
- To stereotyp!
- Nieważne, że to stereotyp, skoro to prawda.
- Czyli teraz problemem nie jest to, że może nie być kierowcą, tylko to, że jest kobietą? Co gorsza młodą i szczupłą. Masz coś przeciwko młodym, szczupłym kobietom!?
- Nie mam nic przeciwko młodym, szczupłym kobietom, ale ona nie jest kierowcą!!!
- Ok Donal. Ta dyskusja do niczego nie prowadzi. Możemy się nie zgadzać, ale koniec końców Ty jesteś szefem. Zrobimy ja mówisz. Czyli od dziś jedna naczepa, jeden kierowca.
- Tak!
- Bene, a jak przyjedzie dwóch, z czego jeden pobierać nauki, jak często bywa? Mam go z prawka wylegitymować?
- Majkel, dobre zarządzanie zmianą, oparte jest na subiektywnej, poprawnej ocenie sytuacji. W takiej sytuacji to Ty musisz ocenić, czy on jest kierowcą, czy też nim nie jest.

...
..
.

On nigdy nie będzie ze mnie dumny...

Upadek zastępczych ideów

- Chcesz usłyszeć złą wiadomość? - zagadnął Donal.
- O niczym innym nie marzę - burknąłem.
- Wiesz kiedy jest finał Ligi Mistrzów?
- Nie wiem.
- W sobotę. 28 maja. Zgadnij kto wtedy będzie w pracy?
- Coś mi mówi, że ja...
- Kostek jest w Polsce, Sven dawno już poprosił o wolny weekend...
- Może Ty przyjdziesz do pracy?
- Not a chance!

Nie żebym się zaraz jakoś dramatycznie przejął. Nie znoszę wszystkich drużyn określanych mianem galacticos. Realów, napędzanych arabską ropą Manchesterów, czy rosyjskim gazem Chelsea. Wszystkich zespołów, które wykładają za co zdolniejszych piłkarzy polski Produkt Krajowy Brutto, którego tak naprawdę nie mają, a następnie co tydzień płacą im pieniądze jakich przeciętny europejski pracownik sprzedałby matkę, żonę, najmłodszą córkę i obie nerki. Jeszcze w tym całym towarzystwie łaskawszym okiem spoglądałem na Barcelonę. Bo niby inni, bo trzon drużyny stanowią wychowankowie, a nie zaciągnięci na kredyt najemnicy, bo trener sam swego czasu zostawił na ich boisku hektolitry potu, bo miejsce na koszulkach charytatywnie udostępniają UNICEF`owi i takie tam. Gdy jednak zobaczyłem niedawne występy absolwentów Wyższej Szkoły Teatralnej ze stolicy Katalonii, mit upadł. Teraz mam nadzieje, że im Man Utd skopie granatowo-bordowe dupska. Ale też jakoś bez przekonania.

I jeszcze pan premier. Gdy cztery lata temu jechał do konsulatu w Dublinie oddać głos na PO, szczerze wierzyłem, że naprawdę może być lepiej. Niby jasnym było, że każdy polityk, jak gorliwie by nie zapewniał o swej nowatorskiej wizji i zbawczym programie naprawy kraju, kolejne cztery lata po wygranych wyborach spędzi łapczywie napełniając sobie sakiewkę, bo wiadomo, że drugi raz wyborca się na wciskanie ciemnoty nabrać nie da. Mimo to, po ogłoszeniu wyników czułem się, jakbym tym jednym głosem dołożył cegiełkę do obalenia komunizmu. I naprawdę wierzyłem, że dnia następnego matka zadzwoni i powie: synu wracaj zanim Niemcy i Anglicy rozkradną najlepsze miejsca pracy.

Tymczasem siara niby mniejsza, ale jest jak było. Tamten kłamał i ten kłamie. A na dodatek premier za mój głos wymierzył mi siarczysty policzek i zamknął mi stadion w Warszawie uznając go za niewłaściwie zabezpieczony, skoro kibice zdołali wedrzeć się na płytę boiska i starli się z policją w ... Bydgoszczy.

W przyszły wtorek przyjeżdżam do Warszawy, w sobotę krakowska Wisła. Jak mi pan premier do tego czasu nie otworzy stadionu, to mu taki przewrót majowy urządzę, że sam poleci Krakusów z szalików kroić.

Szczęściem wciąż mam jednego bohatera, na którego liczyć mogę. Kapitana Morgana, co się z urodzinowej imprezy uchował. Początkowo myślałem, że to jakiś budżetowy łiskacz z LIDLA, alem spróbował, a następnie bez zwłoki przypadł czołem i kolanami do  podłogi, w hołdzie dla karaibskiego arcydzieła Henry`ego Morgana.

Salut.

Master of Puppets

Atmosfera nam się we Firmie jakby nieco zagęściła. Wszystko za sprawą Donala, który wprowadził w życie kolejny z serii swoich znakomitych pomysłów.

To już jest w pewnym sensie tradycja, że od czasu do czasu miłościwie nam panujący Donek wpada do Firmy z wypiekami na twarzy i dzieli się z grupą arcy znakomitym planem, mającym na celu podniesienie wydajności pracy, względem zepchnięcie części naszych obowiązków na kogoś innego. Co bardziej niedorzeczne pomysły udaje mu się zwykle wybić z głowy już na starcie, innym łeb ukręca firmowy trybunał konstytucyjny, część doczekuje się realizacji, by w krótkim czasie rozwiać wszelkie wątpliwości co ich użyteczności i umrzeć śmiercią naturalną w zapomnieniu. Zdarzają się również pomysły trafione, nie powiem, ale w tej chwili nie będziemy się nimi zajmować.

Najnowszy owoc swych intensywnych rozmyślań Szeryf nasz zaprezentował kilka dni temu. Chcąc zaszczepić w grupie element rywalizacji i podnieść umotywowanie zespołu zakomunikował, że w związku z poważnymi zmianami jakie przejdzie nasza Firma przyszłego lata, pojawią się opcje awansów i kontraktów bezterminowych, przy których rozdziale czynnikiem decydującym będzie nie staż pracy, a jej jakość. W skrócie: nadchodzący rok będzie decydujący, im szybciej będzie się dany pracownik uwijał, tym jaśniej będzie się jego przyszłość jawić. A żeby nie sprawiać wrażenia inwestycji długoterminowej, już teraz, każdego tygodnia pracownik, który osiągnie najlepszy wynik, nagrodzony zostanie okolicznościowym proporczykiem i dodatkowym dniem wolnym. Co więcej. Dla podtrzymania ducha fair play, pracownicy, którzy ze względu na swe długoletnie zasługi, otrzymali obowiązki ocierające się o pracę umysłową, rozdzielą je teraz równo na swoich kolegów.

No i zaczęło się ogólnokierunkowe patrzenie wilkiem. Każdego coś gryzie i uwiera.

Tosiek się wścieka, bo - jak uważa - swoje już w życiu przepakował, przydatność dla zespołu wielokrotnie udowodnił, z czasem coraz częściej zajmował się lżejszą pracą przy kontroli towaru, a że z pracowników zatrudnionych za pośrednictwem agencji staż ma największy, uważał się za naturalnego kandydata do podpisania kontraktu, jak tylko takowy się na horyzoncie pojawi. Tymczasem w myśl nowych zasad znów wraca do skrzynek.

Beton się ciska, bo miesiącami wyrabiał sto pięćdziesiąt procent normy, a jedyne czego się w efekcie doczekał, to ból w krzyżu. Opamiętał się więc nieco, wziął na wstrzymanie, by za chwilę się dowiedzieć, że od teraz duża efektywność zostanie nagrodzona.

Jelenia nosi, bo na ofercie Donala chciałby coś nie coś ugrać, a do niedawna sam naśmiewał się z Betona. Teraz sam stał się obiektem drwin i docinek. Cichych wprawdzie, bo Jeleń ma ze dwa metry wzrostu i łapy jak kowadła.

Cyc pomstuje i złorzeczy, ale tu ciężko dopatrzeć się związku z donalową rewolucją. Cyc zawsze pomstuje i złorzeczy.

Wszyscy przebąkują po cichu, czy to w porządku tak ludzi wyciskać jak cytryny, skoro i tak normę zakładową wyrabiają z nawiązką. A praca we Firmie lekka nie jest i przy braku umiarkowania bardzo kontuzjogenna, o czym kilka osób miało szansę się boleśnie przekonać. I jasne, jeśli ktoś nie chce, w wyścigu szczurów udziału brać nie musi, ale nikt nie chce przecież całe życie skrzynek z warzywami przerzucać.

Jedyną osobą usatysfakcjonowaną całą sytuacją wydaje się Donek, który niedawno otrzymał uścisk dłoni prezesa, pamiątkową tabliczkę i stosowny dyplomik w podziękowaniu za dziesięć lat w służbie i teraz to już niczego mu się nie da przetłumaczyć.

- Miło by Ci było - parafrazuje jego niedawne wypowiedzi - gdyby zszedł do Ciebie prezes ze słowami: wiem, że pracujesz dla nas dziesięć lat i wykonujesz kawał porządnej roboty, ale sam rozumiesz, że nie staż jest najważniejszy, tylko jakość pracy, trzeba każdemu dać szansę się wykazać, więc dziś Ty pakujesz skrzynki, a ktoś inny poprowadzi zmianę.

- We`ll see how it goes - wzrusza tylko ramionami.

It goes tak, że go chłopcy lada moment spętają i czubkiem szabli poprowadzą po przerzuconej przez burtę statku desce...

Aufwiedersehen

Wszystko zaczęło się od plotki. Do huty nam kierowca z miną marsową zajechał i bez zbędnych wstępów rzekł w te słowy:

- Słyszałem, że godziny pracy wam zmieniają. Będziecie o siedemnastej zaczynać?

Serdecznym śmiechem śmy się zgodnie na te rewelacje zanieśli. Nie po to wszak dwa lata wcześniej mądre głowy przeniosły naszą zmianę z godziny osiemnastej na czternastą, by teraz wykonywać ruch zupełnie odwrotny. Zwłaszcza, że w oczach wszystkich zainteresowanych nowe godziny pracy natychmiast znalazły wówczas same zalety. Z nagle możliwym, tradycyjnym, irlandzkim kufelkiem po pracy na czele.

Nie było nam już jednak do śmiechu, gdy podobne wieści przyniósł kolejny kierowca. Zapytane wprost kierownictwo z jednej strony zaprzeczało doniesieniom, z drugiej jednak przyznając, że zapytanie do dostawców faktycznie zostało skierowane, bardziej jednak jako próba wybadania terenu, niż rozpoczęcie działań ofensywnych.

A wszystko z powodu zmian na szczycie piramidy kadrowej naszej firmy. Próby przeciwdziałania skutkom recesji podjęte przez naszego Naczelnego Wodza nie znalazły ponoć uznania w oczach Rodziny. W betonowych butach powędrował więc do Liffey, a na jego miejsce ściągnięto zaufanego człowieka z Niemiec, który, nie chcąc podzielić losu poprzednika, natychmiast przystąpił do widocznych działań.

Pierwszym pomysłem nowego Sternika, było przesunięcie dostawy warzyw i owoców - a co za tym idzie całej naszej zmiany - trzy godziny do przodu. W genialnym zamyśle dżentelmena z Hamburga świeższe produkty przyciągną do sklepów więcej klientów. Świeższe. O trzy godziny. Przy absurdalnym założeniu, że dzięki rozporządzeniu nowego Naczelnego Wodza, owoce wisieć będą na drzewach trzy godziny dłużej.
Ciekawym czy gdyby naszemu geniuszowi zaprezentować cztery marchewki, potrafiłby wskazać dwie, które wykopane zostały wcześniej.

Pierwsze dni rządów niemieckiego Naczelnika upłynęły w hucie pod znakiem powszechnego zakłopotania. Mądrym głowom nie wypadało jawnie krytykować odgórnych decyzji, a z drugiej strony niełatwo z powagą i przekonaniem głosić jego słowo. Ten i ów nie dowierzał jak można wprowadzać tyle zamieszania pod tak nieracjonalnym hasłem. Kierowcy pukali się w czoło, bo nagle trzy godziny mniej mieli na zaopatrzenie tej samej liczby sklepów. Przebywający aktualnie w szczęśliwych związkach głośno narzekali, że z połowicami mijać będą się w drzwiach. A ci którzy pozwolić mogli sobie na wiele, bo nikt ich nie słuchał, pienili coś o napiętych stosunkach polsko-niemieckich.

Tymczasem gdy zmiany weszły w życie, protesty jakby nieco ucichły. Dzień, nie rozdzielony jak dotąd na dwie części pracą, wydłużył się jakby, na wszystko zaczęło nagle starczać czasu. Tylko kierowcy narzekali, ale oni tak czy siak mieli przekitrane. Bo AETR to się tutaj ma w głębokim poważaniu.

W naszym dziale wciąż panowała żałoba po utraconych sobotnich wieczorach, znacznie mniej już jednak buntem pachniało, a zdawać by się mogło nawet, że znów podążamy szczęśliwie w kierunku zachodzącego słońca.

Wtedy znów do akcji wkroczył Hans - do huty zajechał mocno podminowany kierowca i od drzwi w te słowa się odezwał:

- Słyszałem, że godziny pracy wam zmieniają. O dwudziestej będziecie teraz zaczynać?

Tym razem nikt się nie zaśmiał.

Kierownictwo nie potwierdziło i nie zaprzeczyło. Kierowcy mało nie wyszli z siebie, a na magazynie znów zapachniało buntem. Właśnie wtedy Hans trafił do miski z szybko schnącym cementem, a stamtąd bez dalszej zwłoki, w ślad za poprzednikiem do Liffey.

Podobnież dlatego, że w powszechnie podzielanej opinii aroganckim był dupkiem.

Grunt to Rodzinka.

Maj hiroł

Niczego jeszcze w życiu nie osiągnąłem, żadnego śladu dla potomnych nie zostawiłem, a niewiele brakowało, bym zakończył dziś z hukiem karierę. Dosłownie. Bom stał sobie dzisiaj w pracy przy mym codziennym, pasjonującym zajęciu - liczeniu warzywek, gdy we firmie miłościwie nam panujący pan kierownik się pojawił i zapragnął ze mną mówić. Panu kierownikowi się nie odmawia, porzuciłem więc na moment me niezwykle wymagające intelektualnie obowiązki i pogrążyłem się w służbowej pogawędce. Po chwili na miejsce, gdziem stał jeszcze przed momentem zanurzony w magicznym świecie warzywnej matematyki, bez słowa ostrzeżenia runęły skrzynki z rzepą. Sztuk dziewięć. Po 15 kg każda. Donal popatrzył ze zgrozą na toczące się po posadzce główki, po czym wypiął dumnie pierś i rzekł: 'uratowałem Cię'.

Chyba liczył na buziaka, ale się przeliczył. Jakby mnie nie zagadał, za miesiąc składałbym podpis na akcie własności mieszkania. Ból głowy to niewielka cena za kilkucyfrowe odszkodowanie.

Ehh...

Ostatnie zgrupowanie

Zgodnie z tradycją kolejny pobyt w Ojczyźnie upłynął pod znakiem spożycia i skrajnego wyczerpania. Z naciskiem na spożycie, bowiem ostatni urlop kondycyjnie właściwie nie dał się we znaki. Być może organizm się przyzwyczaił do zwiększonych w tym okresie obciążeń lub, co bardziej prawdopodobne, tym razem wracałem do domu wcześniej, a zbierałem się z wyra później. A wszystko przez warszawską młodzież (jeśli nie jest nadużyciem nazwanie grupy, do której sam bym się zaliczył młodzieżą), która za nic ma wspólne karmienie kaczek w Ogrodzie Saskim, spacery po Łazienkach, czy spotkanie w Bibliotece Narodowej. By powspominać dawne czasy niezbędny jest kufelek bezalkoholowego, a że do wspominania dużo do Irlandii wracałem z nerkami czystymi jak łza, wątrobą dziurawą jak ser szwajcarski i z ...  wielkim trudem. Za każdym razem bowiem Polskę opuścić jest coraz ciężej i nie mam tu bynajmniej na myśli zdolności organizacyjnych pracowników Etiudy.

Tymczasem kolejny urlop przeszedł do historii i należało się skupić na przygotowaniach do EURO 2008. O ile wyjazd na spotkanie z gospodarzami zdołaliśmy już sobie zapewnić, dzięki nieocenionej protekcji Wuja od Bliźniaków, o tyle obejrzenie pozostałych dwóch, choćby w telewizji wciąż stało pod znakiem zapytania. Wątpliwości co do poniedziałkowej potyczki z Chorwatami prędko się rozwiały, poniedziałek jest bowiem zwyczajowo moim dniem wolnym i tym razem Donal nie zastosował odstępstwa od reguły. TYM RAZEM, bo również z ostatnim poniedziałkiem, będącym ogólnoirlandzkim dniem wolnym wiązałem pewne plany, uwzględniające wypad z Anieśką w miejsce raczej fajne. Tymczasem Donal zadecydował inaczej. Nie do końca chyba świadomie.....

- Kostek i ja jedziemu na urlop w tym samym czasie, w związku z czym pod Twoją nieobecność w roli szeryfa zadebiutuje Antonio - ogłosił Donal uroczyście zaraz po moim powrocie z Polski.
- Musisz go przeszkolić - ciągnął dalej nie widząc sprzeciwu - tak, aby na poniedziałek był gotowy.
- Chyba na wtorek? - wtrąciłem.

Donal obrzucił mnie tym dobrze znanym spojrzeniem zachęcającym do rozwinięcia wypowiedzi.

- Mam wolne we wtorek - wyjaśniłem.
- We wtorek!? Zawsze miałeś wolne w poniedziałki - zdziwił się Donal, jakby to nie on ustalił grafik.
- Wiem, ale dałeś mi w tym tygodniu wtorek. Wydymałeś mnie - rzuciłem kwaśno.
- Musiałem mieć jakiś poważny powód - uśmiechnął się z zakłopotaniem.
- Jestem przekonany.

Tu nastąpiła chwila zadumy zakłócana tylko cichutkim klekotaniem trybików mózgowych.

- W poniedziałek jest bank holiday, a w bank holiday zawsze coś się sypie. Pewnie nie chciałeś, żeby Antonio debiutował w taki dzień - podpowiedziałem.
- Tak, właśnie o to mi chodziło - zadecydował z ulgą Donal.

Ale wracając do EURO 2008. Dla przypomnienia: Austriaków oglądam na żywo, Chorwatów na niebieskim ekranie. Ostatnią niewiadomą pozostawał niedzielny pojedynek z Helmutami. A Donal postanowił, że właśnie w niedzielę powiadomię dostawców jakie ilości towaru oczekiwalibyśmy dnia następnego w magazynie. Co oznaczało, że pracę tego dnia opuszczę w najlepszym wypadku o 22 - pół godziny po ostatnim gwizdku. Póki jednak serce krew pompuje, póki w dłoni miecz, póty broni nie złożym. Ruszyłem więc do Donala na skargę.

- Może ktoś się z Tobą zamieni - zaproponował naiwnie po wysłuchaniu zażalenia.
- Jedyna osoba, która jest tego dnia w pracy i wie jak wysłać zamówienia to Przodek.
- Spytaj, może się zamieni. On chyba nie przepada za piłką.
- W taki dzień każdy przepada za piłką.
- Spytaj, jak się nie zgodzi wtedy będziemy myśleć - upierał się Donal.

Spytałem. Nie zgodził się.

- To może nagraj mecz - zaproponował, gdy misja się nie powiodła.
- Próbowałem tego dwa lata temu, również przy okazji meczu z Niemcami. Tuż przed końcem pracy Kostek spytał: "wciąż nikt Ci nie zdradził wyniku? A ze mnie tyle osób się śmiało, że Polska przegrała" - odparłem trzęsąc się na samo wspomnienie.
- Masz jakiś inny pomysł?
- Może by tak poprosić sklepy, by wysłały zapotrzebowanie na towar popołudniu - zaproponowałem.
- Chcesz żeby 55 sklepów wysłało zamówienia siedem godzin wcześniej, bo Ty chcesz obejrzeć mecz - upewnił się Donal, gdy skończył tarzać się ze śmiechu.
- 55 sklepów wysłało zamówienie 7 godzin wcześniej, żebym mógł pójść na imprezę świąteczną - przypomniałem na chwilę nawet nie tracąc powagi.
- To było co innego. Dyrektor logistyczny chciał, żeby wszyscy byli na tej imprezie. Pomyśl jak zareagują menedżerowie sklepów, gdy usłyszą, że muszą wysłać zamówienia wcześniej, żebyś Ty obejrzał mecz - powtórzył swój argument.
- 10 imprez świątecznych bym oddał, żeby ten mecz obejrzeć. Chyba to zrozumieją - zawyłem.
- Nazwijmy to planem B. Masz inny pomysł? - spytał nie wierząc, że mogę wymyśleć coś głupszego niż plan B.

I wtedy to się stało. Najprostsze rozwiązania, które tkwi pod samym nosem, desperacko starając się zwrócić na siebie uwagę, podczas gdy człowiek kombinuje jak koń pod górę.

- Mam - powiedziałem powoli, nie chcąc spłoszyć genialnej myśli, która przyszła mi do głowy - a gdybym tak skończył pracę o 8, obejrzał mecz i wrócił o 22 wysłać zamówienia?
- Myślisz, że uporacie się ze wszystkim do 8 - spytał z powątpiewaniem.
- Mam plan - odparłem pukając się znacząca w skroń - skończymy o 7:30.

Z tym argumentem nie mógł dyskutować.

Strach pomyśleć ile będę musiał się nakombinować, gdy Polacy wyjdą z grupy...

Immunitet narodowościowy

Przez niemal dwa lata skład naszej małej, aldikowskiej społeczności ulegał jedynie niewielkim fluktuacjom i wzmocnieniom wynikającym z dynamicznego rozwoju firmy i rosnącej liczby nowo otwartych sklepów. Tym większym zaskoczeniem była rewolucja kadrowa, która wybuchła w czerwcu. W ciągu pięciu miesięcy przez nasz dział przewinęło się więcej osób niż przez łóżko Frytki. Dość powiedzieć, że przewaga pracowników przyjętych po czerwcu do starej gwardii wynosi w chwili obecnej 7:5, a kolejna szóstka potencjalnych świeżaków nie przeszła pomyślnie testów i po góra 5 tygodniach dostała pozwolenie na szukanie sobie nowego pracodawcy.

Skład został więc gruntownie przebudowany, a na gwiazdę zespołu w tempie ekspresowym wyrósł Robi - tubylec (sic!). Najważniejszym, a w zasadzie jedynym kryterium efektywności pracownika jest średni pick-rate tygodniowy (liczba spakowanych na godzinę skrzynek). Według normy zakładowej wynosić ma co najmniej 350 i nie daje się tu pardonu. Ta część z odrzuconej szóstki, która nie zrezygnowała sama, została do rezygnacji przymuszona właśnie ze względu na brak perspektyw na wyrobienie pick-rate`a w dalekiej choćby przyszłości.

Był kiedyś łepek, który na koniec okresu próbnego wyrabiał ok 340 skrzynek na godzinę, co nie znalazło oczywiście uznania w oczach naszego Kołcza. Dostał jednak dwa tygodnie ma dobicie do 350. Oba zakończył osiągając 352, co wciąż nie satysfakcjonowała Kołcza, który wychodził z założenia, że skoro łebkowi pali się koło tyłka powinien dać z siebie wszystko. Skoro 352 to jest właśnie wszystko, to on niekoniecznie widzi tu dla niego miejsce. I choć w końcu podpisał z nim kontrakt, to sygnał był aż nadto wyraźny.

Nawet pracownicy z dłuższym stażem nie mogli liczyć na taryfę ulgową. Endrju po dwóch kolejnych tygodniach zakończonych pick-rate`m na poziome 340 zaproszony został do pokoju zwierzeń na małą pogawędkę. Skraw pozbawiony został wszelkich wynikających z długiego stażu pracy przywilejów na czas pick-rate`owej indolencji.

Czterech z sześciu pracowników, którzy nie znaleźli uznania w oczach Kołcza, po miesiącu zostali wezwani na dywanik, gdzie nasz wszechmogący naszkicował ich przyszłość w wypadku podtrzymania obecnej formy. Szkic ten nie trafił za specjalnie do ich wyobraźni wobec czego dziś pracują gdzie indziej.

Robiemu tymczasem przez niemal dwa miesiące udało, się wyśrubować zawrotny pick-rate 210. Raz. I nigdy tego sukcesu nie powtórzył, co przyniosło mu tytuł Najgorszego Pickera Ever. Wśród reszty ekipy z wyłączeniem Donala, bo ten zdawał się dostrzegać w nim coś czego nie dostrzegali inni. Choć w przeszłości zwalniał ludzi dużo wcześniej, za dużo lepsze pick-rate`y, Robi nie otrzymał nawet zaproszenia do pokoju zwierzeń, w celu uświadomienia mu historycznej wręcz marności swoich osiągnięć. Nawet wyjątkowo wyrazisty fakt, że cała trójka pracowników przyjętych po naszym irlandzkim gwiazdorze przeskoczyła go pod względem pick-rate`a już w pierwszym tygodniu, nie natchnął Donala do jakichkolwiek działań.

W końcu, gdy wskaźnik frustracji w zespole wkroczył na czerwone pole, ruszyłem do Donala dopytać, czy wyrabianie pick-rate`a nie obowiązuje już wszystkich, czy może tylko miejscowych. Po dramatycznej próbie obrony Kołcz złożył ostatecznie broń, przyznał, że zaangażowanie Robiego jest wyjątkowo marnym dowcipem i zawezwał go przed swe oblicze. Póki co jedynym efektem pouczającej rozmowy jest wzrost morale w zespole, ale wszyscy zgodnie dajemy Rodzynkowi szanse.

I mam nadzieje, że to jest jasne: to nie jest kwestia zawiści, bądź żądzy krwi. Robi prywatnie jest bardzo w porządku gościem i nikt nie chce, by został zwolniony. Doskonale jednak rozumiem rozżalenie chłopaków, bo albo od wszystkich wymaga się pick-rate`a 350albo od nikogo, albo nad wszystkimi stoi się z batem, albo nad nikim.

Robiego tymczasem zdaje się chronić immunitet narodowościowy.