Nie gęsi II

Jak co dzień po zakończonej orce wpadliśmy z Witoldem do zakładowej kantyny na papierosa i kawę. Sprawnie nadusiłem znajomą kombinację przycisków na pulpicie maszyny sikające paskudną lurą, podczas gdy mój znakomity kolega wydobył zza pazuchy zapas fajkowego ziela i zasiadł za stołem, przystępując do kręcenia.

- W taką grę zacząłem grać na telefonie - zwierzył się, śliniąc całkiem zgrabnego skręta. - Samoloty, bitwy powietrzne i takie tam...

- Mylisz się, jeśli myślisz, że zaimponujesz latającymi blaszakami komuś, kto stworzył świetnie prosperujące imperium, zaczynając od glinianej lepianki z epoki brązu - przerwałem.

- Cała międzynarodowa społeczność bierze w tym udział - ciągnął Witold, ignorując moją zaczepkę. - Mamy nawet forum, na którym możemy sobie pogadać. Zgadałem się ostatnio z takimi Polakami. Najpierw mi do szkoły kazali wracać, ale jak ich Polaczkami nazwałem to się straszny rwetes* podniósł.

- "Polaczek" to brzydko? - zapytał, otwierając drzwi do palarni.

- Brzydko - potwierdziłem.

- Ale ty tak ciągle mówisz - zdziwił się.

- Bo to trochę tak, jak murzyn może powiedzieć "czarnuch", ale białemu to już politycznie niepoprawnie.

- Wy Polacy jesteście dziwnym narodem - odparł wypuszczając z ust pierwszy kłąb dymu. - We własnym języku macie obraźliwe określenie na samych siebie...

Propozycje riposty...?

____________________                                                                          *) Witold nie powiedział "rwetes". Witold jest Litwinem i choć po polsku śmiga jak ta lala, pewne słowa nadal pozostają poza jego zasięgiem.

Amisz

- Co ty tam tak skręcasz? Nie za duży jesteś, by sobie lunetę z papieru robić? - zagadnąłem Witolda, gdy śmy po sumienny spełnieniu obowiązków służbowych opuszczali biuro.

- Grafik sobie wydrukowałem, żeby na lodówce powiesić - wyjaśnił mój znakomity kolega, z dumą spinając skomplikowaną konstrukcję spinaczem do papieru.

- A nie możesz amiszu wysłać sobie grafiku mailem?

- A maila sobie na lodówce powieszę? - odparł pytaniem na pytanie, choć wobec szaleńczej ekspansji technologii Smart sprawdzanie poczty przy użyciu lodówki wydaje się tylko kwestią czasu.

- Nie będziesz musiał, bo telefon masz zawsze przy sobie.

- Teraz nie mam - Witold poklepał się po kieszeniach.

- A lodówkę masz? - zagadnąłem retorycznie. - W pracy telefonu nie nosisz, bo to niezgodne z regulaminem, ale w domu ci chyba wolno...

- Nie wolno! Żona zabroniła wnosić telefon do kuchni. Mówi, że przy obiedzie należy rozmawiać, a nie wgapiać się w komórkę.

- Bardzo dobrze - pochwaliłem. - U mnie w domu też powinny takie zasady obowiązywać.

- Dla mnie niedobrze.

- Dlaczego niedobrze?

- Bo ja nie mam z nią o czym rozmawiać!

Kurtyna...

Uprowadzony

Kilka chwil po tym jak wyjechaliśmy za bramę naszego folwarku, jeszcze zanim zaskoczyła turbina stusześdziesięciokonnego silnika, a przydrożne zabudowania rozmyły się w biało-brunatną smugę, minęliśmy pocinającego żwawo chodnikiem Sąsiada. Wiedziony ludzkim odruchem zakręciłem popisa na szosie i zacumowałem przy krawężniku nieopodal rozpędzonego piechura.

- Dzień dobry sąsiedzie - zagadnęła Anieśka. - Podrzucić?

- A nie trzeba - Sąsiad machnął ręką.

- Wskakuj, wskakuj. W tym samym kierunku jedziemy - nie ustępowała Anieśka.

- Nie, nie. Nie ma potrzeby przejdę się.

- Nie wygłupiaj się, co będziesz z buta dyrdał - zawołałem wychylając się nad ramieniem Anieśki.

- Ale...

- Żadnych ale - zakrzyknąłem pacjencję nieco tracą na tą kokieterię. - Wskakuj!

Zrezygnowany Sąsiad zsunął plecak z barków i rozsiadł się na tylnym siedzeniu.

- Dokąd zmierzasz? - zagadnąłem wracając na szosę w kierunku miasta.

- Donikąd. Na spacer wyszedłem...

W samochodzie cisza...

Prze...

- Fruhstuck platz - oświadczył Dusan wskazując niewielką skalną kanapę i skrawek względnie płaskiego terenu.

Z ulgą osunąłem się na kamienne siedzisko, przecierając szczypiące od potu oczy. Czterdzieści minut wcześniej wyraźna ścieżka, którą dreptaliśmy radośnie od samego schroniska, z rzadka przesadzając wąski strumyk, bądź szerokim łukiem omijając fascynującą granitową formację, skończyła się dramatycznie u stóp stromej ściany skalnej. Dalej to już kask na głowę, uprzęż na tyłek i wyczerpująca, choć niewiarygodnie satysfakcjonująca wspinaczka.

- Super macie kondycyje - pochwalił nasz słowacki przewodnik.

- My mamy super kondycyję - żachnąłem się. - Na czterech się pod górę pniemy, a Ty drepczesz jak po sopockim monciaku i nawet zadyszki nie masz. Udawałbyś chociaż.

- No - zgodziła się Anieśka. - Przechuj Dusan jesteś.

- Kto jestem!? - Dusan ruszył w jej kierunku zakasując rękawy.

- Zbastuj, zbastuj - powstrzymałem Słowaka. - To komplement.

- Aha. Bo u nas to niedobrze.

- U nas też - przyznała Anieśka. - Chyba, że dodasz 'prze'.

A na Gerlach wchodziliśmy tak.

Rozmówki

Kole południa dryndnął Yayo. Zwykle dzwoni w sprawach tzw. 'work related', toteż nawet się uśmiechnąłem do siebie na myśl, że zaraz powiem: 'not today my friend, today I`m off'. Ale Yayo nie o to.

- Majkel, ty nie masz przypadkiem MS Office`a.
- Mam Yayo, ale polskiego. Choć podziwiam twoje postępy, jest chyba jeszcze za wcześnie.
- Hmmm, może za rok...  - zasugerował Yayo, którego znajomość polskiego ogranicza się w chwili obecnej do zwrotów typu 'qrwa maać' i 'mordo ty moja'.
- Może, a póki co zawsze możesz kupić sobie anglojęzycznego Office`a - zażartowałem.
- Mogę, ale on dużo kosztuje.
- Słyszałem, że wy w transporcie zarabiacie kupę pieniędzy.
- Taak? Bo ja słyszałem, że to wasz dział zarabia najwięcej. Czym jeździ twój menedżer?
- Nowiutkim BMW.
- A mój starą Corollą.
- Bo Twój szef znacznie więcej wydaje na jedzenie.
- Naprawdę!? Wydają się podobnych gabarytów - wypalił Yayo, choć nasi przełożeni wyglądają razem jak Asterix i Obeliks.
- Twój szef mógłby zjeść mojego i nawet by tego nie zauważył.
- Na twoim miejscu kombinowałbym anglojęzycznego Office`a, bo nagrywam tą rozmowę.


Aaaaaaa MS Office kupię....

Gorączka po sobotniej nocy

Podziwiałem właśnie Śledzikowe Kino Domowe, gdy zaszczekał telefon.

- No hej, co robimy? - Skwarek bez zbędnych wstępów przeszedł do rzeczy.
- Za kwadrans będę doma, wpadnij do mnie, zawadzimy jeszcze do O`Briensa po piwo i uderzamy do Kostka - wyrzuciłem jednym tchem.
- No ja właśnie o tym chciałem....
- Taaak... - zachęciłem.
- Wódki bym się napił - bąknął niemal ze wstydem.
- No nie wiem stary, ja jutro idę do roboty.
- Dziś są ostatki - obwieścił, jakby to przesądzało sprawę.
- Kostek też mówił, że wolałby kilka piwek strzelić - spróbowałem kontrargumentu.
- Wódki bym się napił! - Skwarek zawył na granicy histerii.
- Zróbmy tak - odparłem ugodowo - jak namówisz Kostka, to niech stracę: obrócimy flaszkę.

Na tym rozmowę zakończyliśmy, lecz zanim Śledzik zdążył wrócić do przerwanej prezentacji, telefon odezwał się ponownie.

- Nie musiałem go nawet namawiać, zgodził się natychmiast - ogłosił Skwarek uroczyście  - jestem u Ciebie za 15 minut.

* * *

- Swoją drogą, łatwo dałeś się na flaszkę namówić - zagadnąłem nazajutrz Kostka na aldikowskim parkingu.
- Coo? - zgadnięty zamrugał niepewnie małymi oczkami.
- Powiedziałem wczoraj Skwarkowi, że jak Cię namówi, możemy usiąść do flaszki.
- Jak mnie namówi!? Skwarek zadzwonił powiedzieć, że zadecydowaliście jednak, że pijemy wódkę!

Wstyd mi trochę, że tego nie przewidziałem....

Casanova

Siedzę sobie w pracy. Wokół kierowcy rozładowujący towar, próbują porozumieć się w co najmniej pięciu językach. W oddali nasz menago-kokainista bezskutecznie stara się trzęsącymi rękoma podnieść dokument z biurka. Obok Dżask układa zamówienia w odpowiedniej kolejności i dzieli się wrażeniami z minionego dnia.

- ... wszedłem więc do salonu vodafone`u, zagadałem do babeczki z obsługi, a mówię Ci taka ładna byłaaa...
- Trzeba było zapytać, co robi po pracy - przerwałem, nie doczekawszy o co tak naprawdę Dżask zapytał.

Ciszę, która nagle zapadła, można było kroić rozgotowanym makaronem. Dżask powoli odłożył zamówienie, wyprostował się, spojrzał na mnie z mieszaniną rozczarowania i wzburzenia na twarzy.

- Myślisz, że jakakolwiek kobieta złapie się na taki marny, leciwy tekst? - spytał, a emocje zdawały się wypływać mu uszami - Wiesz, ja mam wrażenia, że jak facet jest długo z jedną dziewczyną, to traci instynkt drapieżcy.
- Piękno tkwi w prostocie - bąknąłem, ale jakoś tak bez przekonania.

Do tematu więcej nie wróciliśmy. Pomyśleć, że kiedyś, w innym życiu zdawałoby się, ktoś nazwał mnie Casanovą.

McGyver

Śledzik postanowił zmienić dyscyplinę sportową i raz na zawsze pozbyć się piłki koszykowej, którą nosił do tej pory pod koszulką. W tym celu ruszył ze mną na siłownię spalić nieco kalorii. Po ciężkim treningu, już wypucowany i pachnący siedziałem sobie ze strzykawką metanabolu w szatni, gdy dobiegło mnie jakby nieco przytłumione "Mihaauu". Początkowo myślałem, że to znów głosy w mojej głowie, ale nie. To Śledzik wydzierał się pod prysznicem.

- Co jest Śledzik? Plecy Ci umyć? - zagadnąłem od progu pomieszczenia z natryskami.
- Hehe, nie! - odkrzyknął stanowczo zza drzwi kabiny - Powiedz mi lepiej co zrobić z tym prysznicem, bo wciskam przycisk a woda leci przez 4 sekundy.
- A po co ma lecieć dłużej? Namaczasz się, mydlisz i spłukujesz.
- Taaa. Na Warszawiance też tak jest, ale tam woda leci przez 20 sekund.
- Przyzwyczaisz się - uciąłem, ale w końcu litość wzięła górę i wsunąłem pod drzwiami kabiny znalezioną ulotkę - Zablokuj przycisk kawałkiem papieru.
- Eeej, niezłe - mruknął Śledzik z uznaniem.
- Mów mi McGyver.

10 minut później.

- Mamy problem - oznajmił Śledzik wychynąwszy z pomieszczenia z natryskami.
- (tu z ust moich padł niewybredny żart, który przemilczę, co by nie zaniżać poziomu intelektualnego bloga)?
- Niee. Ten kawałek papieru, którym zablokowałem przycisk rozpuścił się i nie można go wyciągnąć. Woda leci bez przerwy.

Do odblokowania przycisku użyliśmy karty klubowej TESCO, kluczy do mieszkania, do samochodu, do wózka w pracy, resztek po karcie startowej Heyah, zdemolowanej zapalniczki, kółeczka do kluczy... i wszystko na nic. Koniec końców musieliśmy skapitulować i zawiadomić obsługę.

- Wiesz na początku myślałem, że to głupi pomysł - podsumował na koniec Śledzik - że ten papierek nie zablokuje przycisku. Potem stwierdziłem, że niezły jesteś, bo to faktycznie działa. Teraz natomiast uważam, że żaden z Ciebie McGyver.

Darowałem życiem.