Wdowiec słomiany

Anieśka się puściła. W Himalaje się puściła. Z rumieńcem na twarzy wpadła jakiś czas temu do domu, krzycząc od progu, że Jerry - co z nim Kilimandżaro zdobywaliśmy - ma dwa wolne miejsca w składzie ekspedycji do bazy pod Mount Everest i gdzie jest nasza duffelka North Face`a, bo ona już zaczyna nas pakować.

Uroczy się mi ten anieśkowy entuzjazm zdał, więc z ciężkim sumieniem oraz niekłamanym żalem musiałem dziewczęciu przypomnieć, że nie każdy dysponuje nielimitowanych urlopem, a z tygodniem co mi się na ten rok ostał, to ja będę musiał zawracać po dotarciu do pierwszego wodopoju.

Anieśka zamarła nad torbą do połowy już wypełnioną ciepłą bielizną.

- A obrazisz się, jak pojadę sama? - zagadnęła nieśmiało.

Zazdrość mnie zżerała, jak nijakość polską piłkę ligową, ale postanowiłem się nie obrazić.

Ludzie podobnież na tyle skupiają się na tym, gdzie chcieliby być, że zupełnie nie korzystają z tego, gdzie są. Tak twierdzi Arthur, android polewający drinki w luksusowej knajpie na pokładzie międzygalaktycznego statku kosmicznego (długa historia). Odstawiwszy więc Anieśkę i 20 kg zaawansowanego sprzętu wysokogórskiego na lotnisko, powziąłem żelazne postanowienie nie skupiać się na tym, że aktualnie nie ma mnie w Himalajach, a na tym, że jest tam Anieśka, a co za tym idzie, nie ma jej w domu. Bo Anieśka to blask mojego życia, słońce mego istnienia, najjaśniejsza gwiazda na firmamencie mojego bytu, klejnot koronny mojej egzystencji. Klejnoty trzeba jednak raz na czas zdjąć, żeby - nie wiem - na dno na pływalni nie pójść.

Równo z trzaśnięciem drzwi frontowych napełniłem więc wnętrze domu ostrymi gitarowymi riffami z albumu "Feed the Machine" i równie ostrym zapachem Kurczaka Bhuna z pobliskiej hinduskiej knajpki. Mój Klejnot prędzej na lobotomię bym namówił, niż któreś z powyższych.

Rankiem z premedytacją zerwałem się z pościeli dwadzieścia minut wcześniej, by funkcje życiowe przywrócić pod gorącym prysznicem, bez obaw, że huk wodospadu zbudzi śpiącą królewnę.

A po pracy, gwiżdżąc bohatersko na Czerwony Alert i wyjącą Ophelie, pomknąłem do Naas w celach towarzyskich.

Spotkania z Kostkiem zwykle przebiegają wedle tego samego schematu. Wymiana uprzejmości oraz aktualności, głębokie dyskusje na tematy ważkie, szybkie podsumowanie tego, co się w górach dzieje i mniej więcej wtedy zaskakuje krążący w żyłach jak sęp łiskaczyk, a my zaczynamy tak pielesić, że szkliwo schodzi od samego słuchania. Nie dziwię się, że Anieśka średnio się pali, by spędzać wieczory w naszym towarzystwie.

Tym razem nie było inaczej, a na Południe wróciłem struty i z zamiarem ocenienia strat spowodowanych huraganem kolejnego dnia, powędrowałem prosto na pięterko zagrzebać się we flanelowej pościeli.

Odchorowawszy jedną towarzyską wizytę, bez zwłoki przystąpiłem do planowania kolejnej. U nas na wiosce obowiązuje taka tradycja, że ilekroć któryś z kolegów zostaje sam w domu, wołamy na niego Kevin. I jako Kevin zobowiązany jest wyprawić noc pokerową.

Tradycji się sprzeciwić bym nie ośmielił, toteż noc pokerową wyprawiłem, co się zakończyło dla mnie wielką frustracją oraz poważnymi stratami finansowymi, kto by się bowiem spodziewał, że w ostatnim rozdaniu wieczoru z trójką ósemek na królu polegnę przeciwko trójce ósemek na asie.

Tymczasem gdy ja zajadam się kuchnią hinduską przy stalowych rytmach "Must Be Nice", spędzając życie na hazardzie i pijaństwie, Anieśka równiutko w 28. rocznicę śmierci Jerzego Kukuczki zapaliła kadzidełko pod poświęconym jego pamięci czortenem u stóp Lhotse, gdzie wybitny himalaista stracił życie.

Nutt mawiał, że żyć należy tak, by zwiększać swoją wartość. Gdyby nie był postacią fikcyjną, kręciłby teraz z dezaprobatą głową.

Albo szedł z Anieśką w Himalaje...

Co w kręceniu głową w zasadzie nie przeszkadza...

Teksański

Taa, wiem. Nuda. Nic się nie dzieje. Anieśka znów ruszyła do Polski w celach tuningowych, myślałem, ze temat na notkę sam z siebie się raz dwa urodzi, ale się przeliczyłem.

Co jestem w Polsce ojciec zawsze jakąś buteleczynę do walizki podrzuci. A to wiśnióweczka, a to przepalanka, a to jajcok. Wie jak o syna zadbać:). Trochę się tych zapasów, wstyd się przyznać, uzbierało. W sobotę zawitali więc kumple, co by je nieco uszczuplić. I co z tego skoro nikt nie odpadł, nikogo flamastrem nie wytatuowaliśmy. Ot, miło było i kulturalnie, nie ma o czym pisać. Czy to znaczy, ze chłopaki z Aldi Squad dorośli!?

W niedzielę dla odmiany, ja zawitałem do kumpli. Na małe piwko i 'Świadka koronnego'. Znów było miło i kulturalnie, choć film na kolana nie rzucił. Nie to co Katia i Natasza z nowo otwartej agencji (yhhmm) modelek, ale o tym też pisać nie mogę, bo Anieśka podgląda.

Dobra! Miałem o tym nie wspominać, ale mocno uboga ta notka, więc nieco ją brudami doprawię. Wychodzę dziś z domu, drzwi nie zdążyłem zatrzasnąć, a zza winkla wyskakuje sąsiadka, zarządca budynku. Nie zauważywszy mnie, jednostajnym tempem poczłapała do auta. Była gdzieś w połowie drogi, gdy postanowiła uwolnić takiego .... bąka, że aż zabolało. Elegancka babeczka. Coś koło 50-tki na karku. I takie bulgoty na parkingu generuje. No ręce opadają. Zarządcy lepiej nie wprawiać w zakłopotanie, więc odczekałem moment zanim zamknąłem drzwi, nieco dobitniej niż zwykle, co by zasygnalizować, że dopiero opuszczam mieszkanie i nie byłem świadkiem niedawnych, krępujących wydarzeń. Spojrzała na mnie podejrzliwie, ale naturalnie zagajona pogawędka szybko ją uspokoiła.

Ten blog schodzi na psy .....

Weekend z życia mężczyzny

Anieśka pojechała do Polski. Na weekend. Sama. Wersja oficjalna jest taka, że trzy dni rozłąki spędziłem w łóżku pochlipując z tęsknoty. Wersja nieoficjalna mówi, że po niewartym wspomnienia piątku i sobotnim poranku (znaczy się od 12) spędzonym w towarzystwie szczoty, pronto i kilku metrów papierowych ręczników podjąłem poważną decyzję o zaplanowaniu reszty weekendu w sposób bardziej godny mężczyzny. Z klauzulą wykonalności natychmiastowej. Dlatego też po pracy sprosiłem kumpli celem rozrzucenia w pokera i wychodząc z założenia, że kto ma szczęście w kartach ten nie ma w miłości, niejako przy okazji przetestowania wierność Anieśki. Z wybiciem godziny 2, wyposażony w kilka piwek (dosłownie kilka, bo po odpowiedniej ilości alkoholu prawdopodobieństwo, że na stos żetonów powędrują kluczyki do auta, mieszkania i kupon na niezapomnianą noc z Anieśka jest niebezpiecznie wysokie), zasiadłem więc do stołu z trojką, żądnych moich ciężko uciułanych aktywów, pracowników Aldika. Test wierności wypadł dla Anieśki bardzo pozytywnie, bo mimo iż gra przeciągnęła się do godziny 8, przepływ żetonów po raz pierwszy przybrał korzystniejszy dla mnie kierunek dopiero w okolicach 6.

A dnia następnego, zaraz po odespaniu nocnego hazardu, ruszyłem do Drugiego Kumpla, co by mi filtr oleju wymienić dopomógł. Drugi Kumpel, który w efekcie pewnego splotu zdarzeń i okoliczności wszedł w posiadanie dwóch odtwarzaczy samochodowych, zamiast dzień dobry zaproponował mi pożyczkę jednego z nich do czasu, aż budżet nie pozwoli mi nabyć własnego. Oznaczało to koniec kariery irlandzkiego radio w moim samochodzie. Radia, w którym więcej gadają niż grają, a do tego gadają bez sensu. No bo, gdy w radiowym konkursie babeczka twierdzi, że paski na fladze amerykańskiej są pionowe ręka bezwiednie szuka przycisku 'power'. Znaczy się dobra wiadomość na początek. A potem się zaczęło. Najpierw w wyjątkowo atrakcyjnej akrobatycznie pozycji, zaparty głową o koło samochodowe, nogą o asfalt, prawą ręką odkręcałem śrubę od odpływu oleju, który według moich planów trafić miał następnie do podtykanego lewą kanisterka. Plany moje nie przewidywały jednak, że do kanisterka wraz z olejem trafi również wspomniana śruba. Klnąc w duchu swoją inteligencję, chwyciłem życzliwie poddykany przez Drugiego Kumpla, stuningowany na potrzeby wyłowienie tonącego druciany wieszak na ubrania, tylko po to by, po chwili rzucić go w kąt sfrustrowany serią niepowodzeń i zabrać się za odkręcanie filtra oleju. Długi czas na tym polu też sukcesami się pochwalić nie mogłem, aż nagle ... wydarzenia nastąpiły w zasadzie równocześnie. Podczas kolejnej próby filtr drgnął, by zaraz siknąć olejem z wykonanej kluczem dziury. Zaraz uderzyła nas odkrywcza myśl, że kręciliśmy kluczem nie w tą stronę, więc filtr został teraz wręcz dokręcony i niemiłosiernie usmarowany cieknącym olejem, co skutecznie uniemożliwiło wykręcenie nawet w kierunku właściwym. Dla dopełnienia tragizmu sytuacji momentalnie się ściemniło, a z nieba lunął deszcz. Chciał nie chciał prace serwisowe trzeba było zarzucić i tylko uprzejmości Drugiego Kumpla zawdzięczam, że do pracy nie musiałem ciąć z buta.

Mechanik to taki ze mnie jak z Leppera intelektualista...

Słomiany wdowiec

Wszystkich tych, którzy niepokoili się, że dzielenie przez niemal 5 miesięcy mieszkania z babińcem mogłoby się niekorzystnie odbić na mojej psychice, śpieszę uspokoić, że oto los zgotował mi terapię odbabiającą. Otóż Ania i Anieśka wyjechały na weekend do Londynu. Ania do siosty, Anieśka (tak przynajmniej utrzymuje) do koleżanki z czasów szkoły średniej. Niekwestionowanym Panem i Władcą apartamentu przy Friary Gate zostałem więc JA. Zająwszy to zaszczytne stanowisko bezzwłocznie zabrałem się do pracy. Na pierwszy ogień poszła ustawa o aktywnym spędzaniu czasu wolnego. Na mocy wprowadzonych przeze mnie poprawek w sobotę wpadają do mnie chłopaki z pracy, dziś dziewczyny z agencji, a w niedziele z dużym prawdopodobieństwem sąsiedzi z policją.
Z Anią rozstaje się póki co jedynie na weekend, ale już za niespełna miesiąc przyjdzie nam rozstać się na dłużej. Dnia 8 grudnia bowiem, Ania po dwu i półrocznym pobycie w Irlandii wraca do Polski. I nawet nie mam czasu jej zazdrościć, gdyż głowę zaprząta mi inna, przerażająca myśl: kto zajmie jej miejsce przy domowym ognisku. A jeśli znów przygarniemy pod dach jakiegoś psychola? Aby właściwie przygotować się do operacji pozyskania współlokatora postanowiliśmy przegrupować nieco nasze struktury decyzyjno-wykonawcze, aby wykorzystując doświadczenia z przeszłości, nie popełnić podobnych błędów. Podsumowanie działalności dotychczasowej władzy (znaczy się mnie) nie wypadło korzystnie dla rzeczonej. Podczas sprawowania przeze mnie pieczy nad finansową i organizacyjną stroną wynajmu mieszkania:
- pożyczyłem niewielką sumę pieniędzy naszym byłym współlokatorom,
- nakłoniłem Anieśkę, by pozwolić naszym byłym współlokatorom pozostać na kolejne dwa tygodnie, mimo, że minął ustalony wcześniej temin ich wyprowadzki, a ich zdolność finansowa nie wystarczała na pokrycie dotychczasowych oraz przyszłych opłat za wynajem,
- zgodziłem się pożyczyć naszym byłym współlokatorom kolejną niewielką sumkę,
- po zdecydowanej interwencji Anieśki wycofałem się z tej decyzji,
- zgodziłem się przesunąć o kilka dni w czasie ustalony wcześniej wspólnie termin zwrotu należnych nam pieniędzy,
- nie uregulowawszy należnych długów nasi byli współlokatorzy ewakuowali się z Naas na pozycje bliżej nieznane.
Wobec ogólnego niezadowolenia wyborców moja kadencja dobiegła więc końca, a kolejne wybory przy 100 %-owym poparciu wygrała Anieśka z hasłem: 'nie pozwolę by ktoś znów zrobił mojego faceta w ch..a'. Na samym początku swych rządów Anieśka powołała na stanowisko Współkokatora Kasię - sprawiającą bardzo miłe wrażenie, bliżej nieznaną dziewczynę, o żywiołowości charakterystycznej dla ludzi, którzy w 280 sekund wypijają sześciopak redbulla (i dlatego na potrzeby niniejszego bloga nadaję jej imię Wiercik, a komu wydaje się to niezrozumiałe odsyłam do Prawdziwej historii Czerwonego Kapturka). Póki co jej rządy stoją pod znakiem chłodnego profesjonalizmu oraz bezpieczeństwa interesów (naszych ma się rozumieć) od stron, na które ja w swojej naiwności nie wpadłbym za nic w świecie.
Ja natomiast, by zachowac twarz w dlaszym ciągu pozostaje Głową Rodziny, niemniej w tej chwili ma to takie znaczenia jak... Honorowy Prezes - brzmi ładnie, zapraszają mnie na bakiety, a do powiedzenia mam tyle co analfabeta na temat tragizmu Antygony.