Więc jeśli mieszkasz za ścianą...

Dopadł mnie syndrom Końca Wieku w kwestiach muzycznych. Moja babcia mawiała za życia, że kiedyś piosenki były inne, miały melodię, można było je zanucić bez wsparcia instrumentów. Nie to co te dzisiejsze jęki i pokrzykiwania.

Nie myślałem, że ledwie minąwszy wiek chrystusowy znajdę się w analogicznym punkcie. Kiedyś muzyki się słuchało. Teraz się ogląda, bo bez dystrakcji w postaci smukłych ud, zgrabnych pośladków i prężących się w teledyskach roznegliżowanych ciał, jak na dłoni uwidacznia się, że artysta ma tyle do powiedzenia, co Krzysztof Kononowicz.

Nie twierdzę, że nie ma chlubnych wyjątków, lecz w rosnących ilościach błota, coraz trudniej znaleźć perełkę.

Kilka dni temu załączyłem na Spotify kanał pod obiecującym tytułem "Top Summer Hits", by z rosnącym niepokojem zauważyć, że z pożal się Boże hitów nie kojarzę absolutnie żadnego, a co gorsza szybko okazało się, że niewiedza ta była błogosławieństwem.

Gdy więc natknąłem się w serwisie muzycznym na playlistę najeżoną klasyką punk rockowego brzmienia przeplataną osiągnięciami fonografii nowszymi, acz pełnymi garściami czerpiącymi z najlepszych tradycji muzycznych, ZAGRAJŻE JANKIELU, zakrzyknąłem i podkręciłem ogień pod piecem.

Gdy Caleb Followill zawył o seksie i ogniu, skacząca na kanapie Anieśka zażądała: GŁOŚNIEJ!!! Podkręciłem więc dźwięk o kolejnych kilka oczek, na co sąsiedzi zareagowali klasycznym łomotaniem w ścianę.

Spojrzałem na zegarek - godzina 20. Niemniej posłusznie przyciszyłem muzykę. Za moment łomotanie rozległo się po raz drugi...

Sąsiedzi w naszym wieku, bezdzietni. Dotąd nieszkodliwi, acz ciut dzicy - bez względu na porę dnia czy nocy rolety w oknach zaciągają po sam parapet, nigdy pierwsi nie powiedzą dzień dobry. Często, będąc w domu, nie reagują na pukanie do drzwi, acz Anieśka niezadowolona z zainicjowanej formy kontaktu przez ścianę, postanowiła zaryzykować.

- Co powiedzieli? - zagadnąłem rozbawiony, gdy wróciła. Rzadko ktoś chodzi do sąsiadów prosić, by ciszej tłukli w ścianę, bo nie można w spokoju muzyki posłuchać.

- Koleś tylko wzruszył ramionami i spojrzał bezradnie na żonę. A ona twierdziła, że w ścianę łomotała tylko raz, bo było za głośno i tak jest każdego dnia. A w ogóle to jest dom, a nie mieszkanie.

- Hmmm?

- Bo z tych całych emocji się przejęzyczyłam i powiedziałem, że tłukła w ścianę mieszkania. W każdym razie uzgodniliśmy, że w charakterze kompromisu, będę nadal słuchać muzyki, bo jestem w takim nastroju, a ona musi się z tym pogodzić.

W całej tej historii najbardziej szkoda mi sąsiada, po wyjściu Anieśki najpewniej padły bowiem słowa typu: nigdy nie stajesz po mojej stronie, co z ciebie za facet, dziś śpisz na kanapie.

Sąsiadkę mijałem następnego dnia na parkingu. Pozdrowiłem przyjaźnie zza przedniej szyby samochodu, nie chcąc, by ten drobny incydent położył się cieniem na naszych kontaktach, jednak spojrzenie jaki mi rzuciła, rozwiało wszelkie ewentualne wątpliwości co do celowości wpadania w przyszłości po szklankę cukru.

W sumie i tak nie słodzę...

Hipochondria na falach

W związku z wyposażeniem naszego przytulnego saloniku w sprzęt grający wysokiej klasy, miękkie nuty krzątają się wesoło po mieszkaniu od późnego popołudnia do wieczora. Z przerwami na reklamy, bo głównie polskiego radia słuchamy.

Nie licząc krótkich momentów, gdy przebywając na urlopie w rodzinnych stronach, wożę się maminą ibizką po dzielni, dawno nie miałem okazji surfować w pełnym wymiarze czasowym na polskich falach radiowych. I przyznać muszę, że blok reklamowy stoi obecnie na znacznie wyższym poziomie, niż onegdaj. Drzewiej rozgłośnie karmiły nas trywialnymi debatami nad wyższością markowych detergentów nad mitycznym "zwykłym proszkiem", tudzież perfidnie imając się stereotypów wieku podeszłego, zachęcały do tankowania na  stacji Statoil.

Dziś na takie przyziemne tematy w blokach reklamowych nie ma miejsca. Dziś reklamodawcy wzięli na warsztat nasz największy skarb, zdrowie. Dziś reklama radzi i uczy jak radzić sobie uciążliwymi dolegliwościami codziennego życia.

Po miesiącu spędzonych w oparach radiowego eteru gotów jestem do obrony pracy magisterskiej w zakresie farmacji. Bo wiem, że jeśli mowa o magnezie, to istotna jest przyswajalność, w więc tylko Chela-Mag B6 (Chela-Mag B6!? Tak!). Na koncentrację Geriavit Pharmaton, na hemoroidy tabletki do ustne, a nie - jak można by podejrzewać - do... w każdym razie doustne, by w pierwszej kolejności wzmocnić żyły.

Wiem co zrobić, gdy dziecko często choruje, pamięć szwankuje, gardło boli, a ten teges nie dyga. Wiem jak rzucić palenie, poradzić sobie z menopauzą, infekcjami intymnymi (tak pochodzenia wirusowego jak i grzybicznego) i zespołem niespokojnych nóg. Wiem, że bez sensu wylewać siódme poty na siłowni, wobec szeroko dostępnych doskonałych środków na zrzucenie wagi bez wstawania z kanapy.

Gdyby nie to cholerne dobrze rockujące Antyradio już bym pewnie bronił doktorat...

Lecz cóż gdyby nie wiersz

Miałem nie poruszać tematu, bo kogo to i co, ale jak się z kim wrażeniami na wskroś pozytywnymi nie podzielę, to mnie dusza eksploduje. Z kumplami nie pogadam, bo oni wszyscy umcy-umcy. Dżask tylko mą fascynacje rozumie i podziela, ale jeden Dżask to jakby ktoś kubkiem do herbaty chciał stan powodziowy zażegnać.

Bo Anieśka mi płytę Comy najnowszą sprezentowała. Czas temu już znaczny. Fanem zespołu się mienię, ale o nowej pozycji pojęcia nie miałem. Nieważne.

Troszku się proces poznawczy płyty przeciągał, bowiem po pierwszych nutkach otrzymałem zakaz robienia tego w domu. Zarówno w Polsce, gdzie krążek dostałem, jak i po powrocie do Irlandii. Coś tam posłuchałem w samochodzie, ale ja do pracy mam - przy niezwykłym niefarcie do sygnalizacji świetlnej - dziesięć minut, więc wychwyciłem co łatwiejsze w odbiorze perełki. W końcu pojawiła się konieczność samotnej wyprawy do Dublina i płycie poświęcić mogłem wreszcie należną jej uwagę.

I w depresji teraz jestem, bo wiem, że nic już nie będzie takie samo. Chłopaki wbili mnie w fotel i mózg postawili w poprzek. Poematy pochwalne, psalmy dziękczynne w głowie układałem na cześć wokalu, tekstu i instrumentów towarzyszących.

Nikogo nie namawiam oraz nie polecam, bo wiadomo, że gusta są i gustawy, a Coma nie jest zespołem dla każdego. Pewne inklinacje w kierunku dźwięku robót drogowych są mile widziane. Niemniej grupa, która w ciągu siedmiu lat wydała siedem płyt, z których tylko dwie nie trafiły do pierwszej dwójki OLiSu, chyba zasługuje na odrobinę uwagi. Zwłaszcza, że chłopaki nie muszą dla popularności prowadzać się pod dzielni z celebrytkami, bądź brać udział w odmóżdżających telewizyjnych konkursach. O Comie słychać wyłącznie w kontekście muzyki, którą tworzą. A jest to kawał dobrej muzyki.

Notka absurdalna

Gópi jestem i politycznie ópszedzony. Tyle tytułem wstępu.

Dzięki osobistemu zaangażowaniu nieocenionej Anieśki trafiła na me ręce płyta, która nie istnieje - materiał demo zespołu Coma wzbogacony o wczesne porykiwania wokalisty zebrane z wszelkiego rodzaju zlotów szarpidrutów. Zespół Coma, obok Dżemu, jest w moim mniemaniu najlepszą kapelą ever, a wokaliście Piotrowi Roguckiemu gotów jestem osobiście wycisnąć wszystkie pryszcze na tyłku w uznaniu za całokształt twórczości. W tym świetle zestaw kawałków, które nie znalazły się na żadnym srebrnym krążku grupy to dla mnie święty Graal, w imieniu którego gotów jestem nanizać na lance całe zastępy niewiernych. Ale do rzeczy. Ilekroć słyszę fragment: 'teraz ja sam, najmniejszy z was, nie wiem jak długo zdołam trwać', natychmiast oczami wyobraźni widzę naszego Pana Prezydenta z mikrofonem. Czy to się powinno leczyć?

Ot taka luźna myśl, którą chciałem się z szerszym gronem podzielić.

Mam za sobą długi dzień w pracy.