Obrońcy warzyw

To była scena jak z Przyjaciół, gdy bohaterzy stają rozszczebiotani w drzwiach ulubionej kawiarni i milkną w konsternacji, bowiem okazuje się, że ich kanapa ten jeden raz w ciągu dziesięciu sezonów jest już zajęta.

Mam taki swój ulubiony stolik w zakładowej kantynie. Na wyciągnięcie ręki od kosza z owocami, w rozsądnej odległości od maszyny z napojami, ale daleko od drzwi do palarni i docierającego z zewnątrz przeciągu. Na wprost okien, ale na tyle w głębi kantyny, że słońce ... hehe ... nie razi w oczy. I w charakterze bonusa zwykle pusty, hutnicy bowiem preferują miejsca bliżej telewizora.

Z konsternacją stałem więc w drzwiach messy spoglądając w kierunku gęsto obsadzonego stolika. You're in my spot, chciałem powiedzieć, ale w porę ugryzłem się w język.

- Można? - zagadnąłem zamiast tego odsuwając jedyne wolne krzesło.
- To zależy - odparł kolega. - Co masz w tym pudełeczku? Sałatkę?

Spojrzałem niepewnie na pudełko z lunchem.

- Sałatkę - potwierdziłem. - Z pieczonym kurczakiem.
- A to co innego - kolega wykrzywił pyszczydło w zapraszającym uśmiechu.
- My tu nie lubimy wegetarian - wyjaśnił drugi.
- A wy co? Obrońcy warzyw? - warknąłem ciut agresywniej niż zamierzałem. Wszak zawartość mojego talerza zwykle do niedawna miała oczy i plany na przyszłość.
- Nieee... - kolega wyraźnie stracił rezon. - Po prostu lubimy mięso.

Czyli tradycyjny antagonizm na starciu dwóch grup o odmiennych preferencjach. Rowerzyści przeciwko kierowcom, snowboardziści kontra narciarze, żeglarze i motorowodniacy, playstation i xbox, apple i google oraz mięsożercy przeciw wegetarianom. Niemniej temat był na rzeczy, bowiem za kilka dni miała do nas przylecieć koleżanka z Manchesteru, co śmy ją w Himalajach poznali. Osoba barwna niezwykle. Obieżyświat, cyklistka, wielbicielka salsy i rumu z colą. Oraz zagorzała weganka. Nołbady iz perfekt...

Odliczając dni do przyjazdu Weganki, coraz bardziej nerwowo kminiliśmy, czym by ją tu ugościć, bo kazać iść spać o samym rumie z colą, to nie po chrześcijańsku. Tymczasem nie tylko mój popisowy schab po czesku nie wchodził w grę, ale także frittata, czy sałatka z kozim serem i orzechami.

Co złośliwsi znajomi sugerowali, żeby ją w ogórku przypalikować, ale im w kilku żołnierskich słowach przystępnie wyłożyłem, że to nie jest OK.

Na półce mamy trzy książki Joe Wicksa z serii Lean in 15 i tam ostatecznie znaleźliśmy odpowiedź w postaci tofu w sosie z czarnej fasoli, ale przez te kilka dni nabrałem głębokiego szacunku dla wegan. Nie może być im łatwo pozostać wiernymi swoim przekonaniom. Nie wspominam o takich luksusach jak średnio wysmażony stek z czerwonym winem, ale nawet prozaiczne jajko sadzone na śniadanie, zapomnij. Kawałek szarlotki, nie ma mowy. Lody w lecie, poza zasięgiem. Sweter w zimie, nie-e. I śmierdzą im stopy, bo obuwie z tworzyw sztucznych nie oddycha.

I choć Weganka nie stara się narzucić swoich upodobań innym, na wszelki wypadek zamurowałem naszą garderobkę, ale i tak się boję, że wyczuje moją skórzaną kurtkę przez ścianę z pustaków.

Sisters in act

Irlandia to barbarzyński kraj, gdzie pączka posypuje się z cukrem pudrem, czipsy zakrapia octem, a pogoda zdaje się być nieprzyjazną wszelkim formom życia - taki obraz Zielonej Wyspy malujemy przy każdej wizycie w kraju. Niemniej od czasu do czasu znajdzie się śmiałek, któremu niestraszna wyprawa na kraniec europejskiej cywilizacji. Na przykład anieśkowa siostra, która wraz z córą zameldowała się z niedawna do odbioru z dublińskiego lotniska.

Gorzką żołądkową (dla przyjaciół ruda) nam przywiozła i bagaż podręczny wyładowany kiełbasą myśliwską, także powitali ją my z otwartymi ramionami.

Troszkę zagwozdkę mielim, co z gośćmi zrobić. Śwagierce ewidentnie wisieliśmy klify, bowiem gdy ostatnim razem bawiła w Irlandii, udaliśmy się na zachodnie wybrzeże, ale w gęstej mgle nie dość, że Moherów nie było widać, to jeszcze w drodze powrotnej musieliśmy zawracać na wysokości Doolin, gdzie się okazało, że nie to auto wzięliśmy z parkingu.

Ostatecznie Śwagierce cyknęliśmy fotkę na tle malowniczej fototapety w centrum turystycznym i uroczyście przyobiecaliśmy wrócić w te rejony przy innej okazji, gdy Mohery będą nieco śmielsze.

Okazja się właśnie nadarzała, ale zatrzasnąć dziesięcioletnią pannę w samochodzie na 3-4 godziny po to tylko, by wywieźć ją na skraj stromego urwiska, wydało nam się nadto okrutnym, toteż uradzilim skupić się na atrakcjach bardziej regionalnych, na czele z nieśmiertelnym Glendalough, gdzieśmy cyknęli kilka niepokojących zdjęć.

W walce o zainteresowanie dziesięciolatki chwyciliśmy się geocachingu i śmy z Miką stworzyli kapitalny duet skrytkowy, bo obie matki - chrzestna i rodzona - zainteresowanie wykazywały raczej śladowe. Anieśka wręcz sabotowała poszukiwania co i raz wykrzykując 'mam, znalazłam!', a potem turlając się po ziemi ze śmiechu, gdyśmy - coraz bardziej sceptyczni, ale jednak - niezmiennie przybiegali z wypiekami na twarzy.

Po dwóch porażkach, w kolejnym miejscu postanowiliśmy zostawić trolle w samochodzie, co dla powodzenia misji okazało się to posunięciem kluczowym, bowiem pozbawieni elementu wywrotowego, skrytkę splądrowaliśmy w mgnieniu oka. Sukces odnieśliśmy również w następnej lokalizacji i gdyby trolle nie zgłodniały, na bank zapisalibyśmy się w jakimś geocachingowym Hall of Fame.

Oprócz mięsiwa i rodzimych spirytualiów, goście przywieźli także wieści z kraju. Dzięki temu, podczas rozmów w kolegami zabłysnąć mogłem znajomością wakacyjnego hitu autorstwa niezwykle utalentowanego zespołu Weekend, polskiej odpowiedzi na utwór "Gangnam Style" pod roboczym tytułem "Mam Mondeo" oraz serii opiniotwórczych programów Niekrytego Krytyka.

I krówki nam przywieźli. Ciągutki...

Zielony Gigant

Przyjechało do nas dziecko co nie mówi dzień dobry.  Z matką ma się rozumieć, prywatnie Anieśki siostrą. Uporczywe milczenie w fazie wymiany uprzejmości staraliśmy się z ośmiolatki przy kilku okazji wyplenić, za każdym  razem kończyło się to jednak  porażką, a za najbardziej spektakularną należałoby chyba uznać tą:

Matka: Ale ty jesteś niewychowana!

Córka (wzruszając ramionami): Ty mnie nie wychowałaś.

Przy okazji ostatniej wizyty małoletniej, przed bodaj dwoma laty, udaliśmy się do Brey, gdzie miała szansę wyszaleć się na pokaźnym arsenale gier wszelakich. Od symulacji jazdy kolejką górską, przez motory, samochody, mordobicia, po okładanie wychylających się robaczków młotkiem. Mika zapragnęła wówczas poprowadzić piękne, czerwone ferrari ulicami Monte Carlo, ale że nie sięgała jeszcze od kierownicy do pedałów, pilotowaniem auta podzieliliśmy się fifty fifty. Ja ze swej części wywiązałem się znakomicie. Dzieciak stracił zainteresowanie po pierwszym zakręcie.

Tym razem więc, nim jeszcze anieśkowi krewniacy postawili stopy na płycie dublińskiego lotniska, zasięgnąłem rady ekspertów, gdzie zabrać ośmiolatkę, by zakrzyknęła, że wujek z ciocią są cool. Miłościwie nam panujący Szef Wszystkich Szefów Naszej Huty (SWSNH) niedorzecznie polecał Muzeum Historii Naturalnej. Antonio sugerował farmę motyli, co nie byłoby pomysłem złym, gdyby lepidopterolodzy nie zwijali interesu z końcem sierpnia. Donal podsunął National Aquatic Center, usprawiedliwiając się, że wśród niespełna pięciomilionowej populacji budowa wypasionych centrów rozrywki dla małolatów jest nieopłacalna. Marne to tłumaczenie, bowiem w Dublinie wraz z przyległościami mieszka przeszło dwa miliony osób, a w niedawnym okresie boomu gospodarczego, pary małżeńskie i niemałżeńskie produkowały potomków regularnie co dziewięć miesięcy. Niemniej poradę Donala przyjąłem i śmy ruszyli na Aquapark.

To chyba słowo ‘National’ rozbudowało nasze oczekiwania, bowiem po przybyciu na miejsce westchnęliśmy cichutko z zawodem. Z wyjątkiem Miki, z której uszedł cały rezon na widok wijących się pod sufitem zjeżdżalni. Nie wiem tak naprawdę czego się spodziewałem. Wstyd się przyznać, ale w całym swoim niekrótkim już życiu nie byłem w Aquaparku. Słyszałem jednak, że są takie zjeżdżalnie, gdzie na końcowym odcinku wyprzedza się własny kostium kąpielowy o dwie długości. National Aquatic Center poziom adrenaliny podnosi tylko raz. No chyba, że u ośmiolatków.

Po krótkiej konsultacji z członkiem obsługi na pierwszy ogień wybraliśmy kolor zielony i był to strzał w dziesiątkę. Po zjeździe Zielonym Gigantem Mika, do tej pory zdająca się toczyć zażartą batalię z własnymi zwieraczami, wyraźnie się rozluźniła i na kolejny zjazd biegła ochoczo, bez wahania tym razem wskakując do Ciemnej Dziury (sic!). A za nią Mła. I tu wracamy do tej historii z adrenaliną. Do Ciemnej Dziury wskakuje się bowiem jak do studni. Kompletne ciemność, element zaskoczenia, przyzwoita prędkość, szaleńcze zakręty... do korytka na dole wpadłem z głośnym ‘jihaaa’. Mika natomiast zapragnęła zobaczyć się z mamą. Natychmiast.

Na zjazd trzecią i ostatnią zjeżdżalnią zdołałem ją namówić dopiero godzinę później.

- Jak było? – spytałem na dole.

- Suuuuper! – odparła Mika w pośpiechu oddalając się od zjeżdżalni.

Próbowaliśmy jeszcze karmienia fok w Howth, koni w Kildare, surowego piękna wodospadu w Powerscourt i rozmaitych placów zabaw, ale dla Miki rozrywką nr 1 pozostały ... gry flashowe na  moim laptopie. Moim!

Wujek jest cool? 

Wyścig z czasem: jadą goście jadą.

Z jednego z krajów nadwiślańskich zajechały do nas Dudki. Sztuk dwie. Niejako dla potwierdzenia tradycji, słońce wyjrzało z zaciekawieniem zza chmur, by przyjrzeć się 'nowym', jednocześnie kolejny raz kłam zadając naszym mrożącym krew w żyłach opowieściom o pogodowo niegościnnej Irlandii. Co tam jednak nasza wiarygodność, gdy o dobro gości idzie.

Jak zawsze wizyta polskiej delegacji stała się okazją do wypadu w głąb Irlandii. W charakterze rozgrzewki, na pierwszy ogień zaplanowaliśmy wyprawę do Glendalough. Tradycyjnie można by powiedzieć, bo do średniowiecznej osady na raty zabrałem już całą najbliższą rodzinę, część znajomych i niektóre zwierzęta domowe.

Klasztorne ruiny i okrągła wieża nawet przypadły, zdaje się, Dudkom do gustu. Natomiast w rewanżu za malowniczą, dziewięcio kilometrową trasę wokół dwóch jezior rzucali nam takie spojrzenia, że gdy na popas przystawaliśmy wolałem nie stawać między nimi a urwiskiem.

Nauczka z wycieczki: turystyka górska - nie dla wszystkich. Dobrześmy mieli arcyfajną, dwudniową wycieczkę w dalszym planie, bo by Dudki do kraju wróciły niezadowolone.

Z arcyfajnymi wycieczkami tak już jest, że człowiek wpierw godzinami ślęczy nad przewodnikiem turystycznym, wyszukuje miejsca warte odwiedzenia, rozrysowuje trasy, a koniec końców i tak wszystko bierze w łeb, bo zawsze czasu brak. Nigdy jeszcze nie udało nam się w całości zrealizować nakreślonego wcześniej planu, jak skromny by on nie był. Po za Sligo, gdzie czas może by się znalazł, ale atrakcje turystyczne jakby się skończyły.

Wycieczka z Dudkami pod tym względem nie różniła się od innych. Opóźnienie załapaliśmy zanim jeszcze opuściliśmy mieszkanie, ale to właściwie było zgodne z planem. Do Jaskini Marmurowego Łuku dotarliśmy zgodnie z harmonogramem. Naszym, bowiem zgodnie z harmonogramem jaskiniowców spóźniliśmy się pięć minut. Tyle czasu minęło odkąd poprzednia grupa zeszła pod ziemię. Następna ruszała za niemal godzinę.

Odkąd pierwszy raz odwiedziłem jaskinię Raj w górach świętokrzyskich, dziwny pociąg czuje do wypłukanych wodą dziur w skałach. Nawet ja przyznać jednak muszę, że po odwiedzeniu kilku z nich, trudno nie odnieść wrażenie deja vu. Wszędzie te same historie o stalaktytach, stalagmitach i kolumnach. Z czasem człowiek łapie się, że rozumie każde słowo mimo, że wykład odbywa się po węgiersku. "Tu proszę państwa widzimy głowę słonia, tam natomiast przygarbioną staruszkę, jeśli zaś spojrzymy do góry, szybko obrócimy się czterokrotnie w miejscu, zasłonimy jedno oko, drugim starając się zrobić zeza ujrzymy wyrażnie pizzę pepperoni z oliwkami i oregano, rozjechaną przez samochód ciężarowy marki kamaz w deszczowe popołudnie". Nawet poczucie humoru przewodników wydaje się podobne:

"Jak państwo widzicie strop nie jest w żaden nienaturalny sposób podparty. Trzyma się tak od 35 000 lat, więc mnie to wystarczy.Niemniej gdybym zaczął uciekać, nie krępujcie się do mnie przyłączyć".
Jaskinia Dunmore, sierpień 2008.
"Za moment zasiądziecie w tratwach, którymi przeprawicie się przez zalany wodą odcinek groty. Odkąd jaskinia udostępniona została dla zwiedzających, nikt nigdy nie wypadł za burtę, gdyby jednak tym razem wypadki potoczyły się inaczej, jedyną radę jakiej mogę udzielić to ... wstać, bowiem woda w najgłębszym miejscu nie sięga do pasa".Jaskinia Marmurowego Łuku, sierpień 2009.

Swoją drogą jaskiniowcom nieco współczuję. Dzień w dzień powtarzać te same teksty. Po roku powinni mieć prawo wystąpienia o specjalny dodatek do pensji. Tytułem pracy w ekstremalnych warunkach. A jaskinię polecam nawet tym, którzy kilka już w swoim życiu widzieli.

W bliskim sąsiedztwie jaskini znajduje się bodaj osiem zamków, bądź ich ruin. Miłosiernie pokazaliśmy Dudkom tylko dwa z nich, by nadto nie przedłużać oczekiwania na gwiazdę wieczoru - Slieve League. Na donegalskich urwiskach gościliśmy już przed dwoma laty, ale nie pokazać gościom irlandzkich klifów najzwyczajniej w świecie się nie godzi, a te moherowe straciły swój urok wraz z budową centrum informacyjnego, chodników, murków, sklepików, dywaników, kafelków, duperelków. Nadto wciąż niezdobyte pozostawało One Man Path, aleśmy tego ostatecznie i tym razem nie zmienili. One Man Path to wyjątkowo ponoć malownicza ścieżka górska biegnąca skrajem klifu, na wysokości ok 200 m. W najwęższym miejscu ma 60 cm, pomni wyprawy do Glendalough, założyliśmy więc, że Dudkom do gustu raczej nie przypadnie.

Zachód słońca tego dnia podziwiać mieliśmy z grobli olbrzyma, bądź z zamkiem Dunloce w tle. Żaden z tych wariantów nie doczekał się jednak realizacji. Kolejny raz bowiem przegraliśmy wyścig z czasem. Na północnym wybrzeżu zameldowaliśmy się symbolicznie o północy. Mocno sfatygowani i wyprowadzeni w pole przez Bożenę z GPSa, wątpić już zaczynaliśmy czy uda się odnaleźć nasze B&B, a jeśli nawet to czy nas tam ktoś jeszcze wygląda. Na szczęście ciepła sierpniowa noc wszelkie wątpliwości zweryfikowała na naszą korzyść.

Rankiem, nad sadzonym jajkiem i smażonym boczkiem na prędce przemeblowaliśmy plan wyjazdu. Z harmonogramu wypadł zamek Dunloce i, ku mojej bezgranicznej rozpaczy, rozlewnia Bushmillsa. Będzie powód, by w te strony powrócić. Tymczasem ile fabryka dały ruszyliśmy na groblę olbrzyma, a stamtąd na wiszącą kładkę carrick-a-rede. W obu miejscach już gościliśmy z tym, że mostu linowego nie udało nam się przekroczyć z powodu, że był zamknięty (wyścig z czasem). Tym razem ten karygodny stan rzeczy udało się zmienić, lecz blask naszej chwały zdmuchnął jak płonący szyb naftowy bohater dnia - Tommy. Tommy wiosen liczyć mógł może sześć. Na wiszący trzydzieści metrów nad wyzierającymi z wody skałami most wkroczył z matką. Podczas gdy matula nie oglądając się za siebie pomknęła po kładce, dzieciak pozostał w połowie drogi. Próżno rodzicielka wołała z drugiego brzegu "come on Tommy", póki tłum nie podchwycił i począł zgodnie skandować "come on Tommy". Chłopak niesiony dopingiem kibiców ruszył pewnie do przodu, dopadł drugiego końca mostu, za co nagrodzony został pierwszą bodaj w życiu owacją na stojąco.

Po heroicznym wyczynie małoletniego Irysa załadowaliśmy się w auto i ruszyliśmy w kierunku ostatniego punktu wycieczki. W Belfaście, bo o nim mowa, spędzić mieliśmy ino chwilę. Skoro świt dnia następnego Dudki ruszali do Polski. Zdecydowaliśmy się więc na Belfast w pigułce, czyli zwiedzanie miasta odkrytym autobusem. Stolica Irlandii Północnej sprawia nieco przygnębiające wrażenie. Najeżona dźwigami, strasząca zdemolowanymi budynkami wygląda, jakby ludzie wciąż nie do końca pewni byli, czy warto budować tu coś, co zaraz po przecięciu wstęgi zmiecione może być bombą. W słowach przewodniczki Belfast słynie z boiska piłkarskiego, na którym n lat temu północno irlandzka drużyna pokonała angielską (nie żeby lubili o tym wciąż mówić) i Tytanika, który powstał w tutejszych dokach. Mieszkańcy Belfastu ponoć przyznają, że często pytani są czemuż tak dumni są ze statku, który nie przetrwał nawet pierwszego rejsu. Odpowiadają jednak niezrażeni, że swoją robotę wykonali należycie, a nie ich winą jest, iż kapitanem Tytanika był Anglik, a sternikiem Szkot. Dumą z okrętu przesiąknął nawet element napływowy - jedna z tamtejszych restauracji tajskich nosi nazwę 'THAI tanic'

Pobieżnie wycieczka autobusowa potraktowała temat murali - naściennych malowideł, najczęściej o wydźwięku politycznym. Większość z nich swobodnie aspirować może do miana dzieła sztuki. Pod tym kątem Belfast należy jednak zwiedzać tzw. czarną taksówką, a na to niestety po raz kolejny czasu zabrakło.

Będzie powód żeby wrócić. Tymczasem co zobaczyć się udało, podziwiać można w galerii.

Inspekcja

5 dni trwała inspekcja Kierownictwa. Ocena końcowa wypadła pozytywnie. Znów straciliśmy na wiarygodności, kapkę jednak tylko, bo choć deszcze nagle ustały, a chwilami nawet słońce, niczym żołnierz pod ostrzałem, wyglądało zza chmury, to jednak Pani Kierowniczka bardzo trafnie porównała irlandzkie powietrze do mokrej szmaty na twarzy. Kierownictwo zostało bezlitośnie przeciągnięte 12-to kilometrową trasą wokół jezior w Glandalough, a następnie wywiezione na południe, przez zamki Cashel i Blarney, aż po Fort Karola na samym wybrzeżu. Wizyta w Blarney powinna szybko zaowocować poprawą jakości mojej pisaniny jako, że wymieniłem się śliną z milionami ludzi całując słynny miejscowy kamień, co według legendy obdarzyć mnie winno darem elokwencji i krasomówstwa. Jako, że właśnie użyłem zwrotu "obdarzyć darem" pora chyba skontaktować się z Pogromcami Mitów.

Wizyta w Forcie Karola była dla Kierownictwa okazją do zapoznania się irlandzką uprzejmością. Opiekująca się słynną twierdzą kobieta uprzejma była nas na ten przykład do niej nie wpuścić. Wina niby nasza. Fort co prawda otwarty był do 18, ale ostatnia osoba do środka dostać mogła się o 17:15. My zastukaliśmy we wrota o 17:25, w związku z czym nie powtórzyliśmy sukcesu Wilhelma III Orańskiego, który w 1690 r. zdobył twierdzę od strony lądu. Zapadła więc decyzja o przegrupowaniu: oddział złożony z Anieśki i Kierowniczki próbował szczęścia od strony morza, podczas gdy ja wraz z Kierownikiem kontynuowaliśmy atak frontalny. Niestety nasze "spóźniliśmy się tylko 10 minut", "jedziemy z drugiego końca Irlandii", "tylko dwa kroki za bramę, co by okiem rzucić, ewentualnie to i owo uwiecznić na kamerze" zostało z łatwością odparte przez "nic nie mogę zrobić", "zapraszamy jutro od 10", a na koniec  rozbici zostaliśmy w pył ciężką artylerią w postaci: "jest niedziela, koniec tygodnia, za pół godziny kończę pracę...", wsparte przez wiele w jej przekonaniu wyjaśniające spojrzenie zmęczonych oczu. Pożegnałem więc uprzejmą Panią serdecznie, ukradkiem kreśląc za placami znak starożytnej klątwy.

Jak się okazało, nawet z klątwą źle przymierzyłem, gdyż azaliż ponieważ nie dalej niż kilometr od fortu, na niezwykle wąskiej, stromej, małomiasteczkowej drodze pewna pani uprzejma była nie zwrócić uwagi na nerwowe wymachiwanie rękoma załogi Seata, zignorować pierwsze ostrzeżenie w postaci otarcia lusterka, po czym zakończyć przerażający manewr wymijania na tylnym zderzaku mego auta. Po zadaniu kilku ran szarpanych, wspomniana pani uprzejma była zbiec z miejsca zbrodni. Co prawda Anieśka zapamiętała numery rejestracyjne, ale opinii uprzejmego Pana Władzy nie przytoczę, bo to wstyd, żeby przedstawiciel prawa nie zdawał sobie sprawy, że jeśli jedno auto stoi, a drugie je mija w skutek czego dochodzi do kolizji to winny jest tylko jeden!

Pozostał jeszcze tylko wypad do Bray, swoista tradycja podczas wszelkich inspekcji, gdzie ku nieukrywanej radości Kierowniczki zdobyliśmy kolejny, niknący w górach szczyt, a wraz z Kierownikiem postanowiliśmy wyjaśnić pewne sprawy na automatach do gier (dwa wyścigi przyniosły rezultat remisowy, w związku z czym pewne kwestie wciąż pozostają nierozstrzygnięte).

Bez względu na drobne atrakcje pozasportowe Kierownictwo wystawiło nam opinię pozytywną, co postanowiliśmy uczcić na ojczyźnie. Drobna próbka tego co urzekło Zarząd ło tu. Na ojczyźnie natomiast jak to na ojczyźnie. Czas w magiczny sposób zdaję się przyspieszać do niebezpiecznych wartości. Znów tyle spraw nie udało się załatwić, tylu osób nie udało się zobaczyć, a dzięki tym, których zobaczyć się udało moja wątroba stanęła w przedpokoju, z walizkami w ręku grożąc wyprowadzką to matki. Bo to wiadomo: tyle rzeczy do opowiedzenia, a od gadania w gardle zasycha. Jeśli doliczyć do tego wesele siostrzyczki (niech żyją nam...!!!!) trudno mieć do wątróbki pretensje.

Powrót do Irlandii również obfitował w atrakcje, jak choćby pochwycenie zboczeńca. Zgodnie z dawno zakreślonym planem, na widok cienia za oknem zachowaliśmy stoicki spokój, beztrosko udałem się niby do łazienki, a w rzeczywistości na tyły budynku, gdzie już czekał na mnie, wpatrzony w szybę podglądacz. Szaleńczy pościg zakończył się na parkingu, gdzie zboczeniec miał sporo pecha przy przeskakiwaniu żywopłotu i jeszcze więcej przy gramoleniu się z ziemi, jako że byłem na pełnym biegu i stopa jakoś tak sama wystrzeliła. Jeszcze następnego dnia w pracy utykałem, z czego wnioskuje, że podglądacz nie posiedzi do świąt.

A na koniec specjalnie dla tych, którzy mogli sądzić, że Polakom na emigracji obojętne są losy ojczyzny - okolice ambasady polskiej w Dublinie, niedziela, 21 października:

  
  

Satyra w krótkich spodenkach

Pod osłoną nocy, lotem bezpośrednim z Warszawy, przybyła do nas anieśkowa siostra w towarzystwie anieśkowej siostrzenicy. Pięcioletniej. I zaczęło się show. Bardzo pouczające z resztą. Nigdy na ten przykład nie wiedziałem, że małe dziewczynki, również śpiewają pod prysznicem. I to tak głośno mając to dyspozycji taki niewielkie hmmm... pudło rezonansowe.

W związku z małoletnością jednego z pasażerów wszelkie wyprawy na dalekie krańce Irlandii zostały natychmiastowo usunięte z grafiku na rzecz krótkodystansowej szwędaczki po Naas i okolicach. Zaliczyliśmy więc plac zabaw, stadninę koni, plac zabaw, morze, salon z przeróżnymi automatami do gier, plac zabaw, zoo, japońskie ogrody. I plac zabaw. I działo się co nie miara.

* * *

Miejsce akcji: plac zabaw (paradoksalnie).

- A teraz wejdę po tej rurze - zapowiedziała z błyszczącymi oczyma Mika.
- Ja sobie myślę, że ta rura to jest bardziej do zjeżdżania na dół niż wchodzenia na górę - zawyrokowałem przemądrzałym tonem.
- Taaak? Ale ja i tak wejdę - ziarenko zwątpienia wyraźnie spadło na jałowy grunt.
- Dominika widziałaś kiedyś, żeby strażacy w remizie wspinali się po rurze na górę? Nie? Bo ona służy do zjeżdżania!
- Wejdę po tej rurze - ton Miki wyraźnie sugerował, że jest o krok od tupnięcia nogą.
- A dasz radę? - spróbowałem z innej strony.

Dominika pomknęła wzrokiem wzdłuż pionowej rury aż po niknący w chmurach wierzchołek

- Jak złapiesz mnie za dupkę to dam radę - odparła po chwili zniecierpliwiony gestem wskazując swe szanowne cztery litery.
- Czemu czterokrotnie starsze dziewczyny nie składają mi taki ofert - pomyślałem wywindowując Mikę w kierunku przeciwnym niż przytłaczająca większość dzieci na placu zabaw.

* * *

Miejsce akcji: hipermarket TESCO.

- Olej jest, jajka są, chleb jest, cola jest, ziemniaki są, piwo jest....  miało być siedem rzeczy! Czego nam brakuje Mika? - spytałem w akcie desperacji, nie mogąc uwierzyć, że choć cały dzień powtarzaliśmy sobie co potrzebujemy ze sklepu jedna rzecz wypsnęla mi się z pamięci.

Mika przez chwilę potarła podbródek.

- Wiesz, gdybyś zrobił listę nie musielibyśmy tak stać i myśleć - odparła wreszcie z wyrzutem.
- Masssło! - wykrzyknąłem rzucając Dominice jedno z moich dziesięciu najbardziej zjadliwych spojrzeń.

* * *

Miejsce akcji: komnata sypialna naszego apartamenciku.

Do sypialni wpadłem po trudach obowiązków służbowych, wobec czego widok dwóch par nóg wystających spod kołdry naszego łoża tłumaczyłem początkowo zmęczeniem. Przetarłem ze znużeniem oczy, a jako że ilość nóg pozostała bez zmian, zwołałem w trybie natychmiastowym zebranie kryzysowe w salonie celem przeliczenia inwentarza.

Anieśka - sztuk 1.
Szwagierka - sztuk 1.
Sąsiad - sztuk 1 (tego się obawiałem).

W drodze do schowka po łopatę uświadomiłem sobie dwie luki w mojej spiskowej teorii. Po primo: w spisie powszechnym zabrakło Miki. Po drugie primo: mimo obecności Anieśki i Sąsiada w salonie, dwie pary nóg wciąż pozostawały w sypialni. To pozwalało przypuszczać, że jedna z nich należała do Miki. Przeprowadzone śledztwo wykazało natomiast, że druga należała do potomka Sąsiada, którego to anieśkowa chrześniaczka poderwała na placu zabaw (gdzieżby indziej). Figle na huśtawkach przerodziły się we wspólne oglądanie bajki, a następnie we wspólną kolację. Ze śniadaniem. Słowa daje coraz wcześniej te dzieci zaczynają.

- I to pod moim dachem - biadoliła Anieśka, gdy wszelkie nieporozumienia się wyjaśniły, a krew wróciła na twarz Sąsiada.

* * *

Miejsce akcji: salon naszego apartamenciku.

- Jak tam Twój chłopak, Dominika? - spytałem w ten charakterystyczny sposób w jaki dorośli zagadują dzieci na krępujące ich tematy.
- Kto? - wycelowana w bajkę o Scooby Doo twarz Miki nawet nie drgnęła.
- Maciek. Ten co z nim wczoraj spałaś.
- Dobrze. Tylko całować się nie chciał.

Za dużo informacji jak dla mnie. Wszystko czego chciałem to rumieniec i chowanie zawstydzonej twarzy w dłoniach. Może jeszcze jakiś nerwowy śmieszek. Czy to tak wiele. Za szybko te dzieci dorastają.

* * *

Miejsce akcji: staja benzynowa MAXOL.

- A tata to pozwala mi nalać benzynę jak chcę - Mika spojrzała na mnie upewniając się czy pojąłem sugestię.
- A teraz chcesz?
- Noooo.
- To weź pistolet. Tylko nie naciśnij spustu. Wsuń go do wlewu. Jeszcze nie naciskaj. Poczekaj, pomogę Ci wcelować. Nie naciskaj jeszcze. Wsuń pistolet trochę głębiej. Nie nacissss.....

Benzyna za 29 centów (jak pokazał licznik na dystrybutorze) chlusnęła na mnie, na Mikę, na samochód, na ziemie.

- Chcesz jeszcze nalać benzynę? - spytałem po zażegnaniu kryzysu.
- Nie. Ty nalej!

* * *

Miejsce akcji: 10 minut później w drodze na lotnisko.

- Coś tu benzyną wali - ciągnąc nosem rzuciła Szwagierka z siedzenia pasażera.
- Eeee, bo trochę się zalałem paliwem - odparłem z prędkością atakującej kobry.
- Zalałeś się paliwem!?
- No - zerknąłem nerwowo na Szwagierkę - Trochę.

Z tego miejsca chciałbym Szwagierkę uprzedzić, że wykroczenie uległo już przedawnieniu i nie godzi się za nie karać. Ani Dominiki, ani mnie.

Św. Patryk po raz drugi

Tegorocznemu świętu patysiowemu dalej było do tradycji niż grze kopaczy Legii do przyzwoitości. W moim w każdym razie wykonaniu. Nie było parady, nie było zielonego piwa (które ponoć i tak jest mitem - guinness potraktowany dowolną domieszką soku miętowego nadal pozostaje czarny). Było za to sporo pracy. Od 13:45 do 23:30. Całe szczęście kumple zadbali, żeby było wesoło. W pewnym momencie do biura wpadł Endrju, nerwowym wzrokiem rozejrzał się po pomieszczeniu, aż spojrzenie jego z ulgą spoczęło na leżącej na biurku rolce papieru toaletowego. Chwycił upragniony przedmiot i ze słowami 'bieda w Aldim, nawet w damskim nie ma papieru' ruchem jednostajnie przyspieszonym ruszył w kierunku toalet. 'Ciesz się, że skontrolowałeś sprawę przed akcją' rzuciłem za nim i chyba trafiłem, bo uszu moich dobiegł nerwowy śmiech. Chwilę później w odmiennym zgoła stanie ducha i ciała wparował ponownie do biura, odstawił papier na miejsce i z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku powrócił do pracy.
Nie minęła godzina, zaskrzeczał telefon, a ozdobiony zieloną słuchawką przycisk uwolnił pełen żałości głos Kumpla:

- Ty, stary, widziałem Twój wózek pod biurem...
- Noooo - zachęciłem Kumpla do rozwinięcia tematu.
- Stary poratuj.
- Jaśniej proszę, jaśniej.
- Ale będziesz się śmiał....
- Też tak czuje.
- Bo ja jestem w kiblu....
- Dobra, zaraz podrzucę Ci rolkę - oszczędziłem Kumplowi niezręcznych wyjaśnień.
- Ale ja jestem w damskim....
- ???
- No bo w męskim nie było papieru, a zorientowałem się po wszystkim. Ze spodniami w garści przemknąłem do damskiego, ale tu też nie ma.

Po bolesnych dla co po niektórych dwóch minutach zjawiłem się w damskiej toalecie ze zbawienną rolką papieru w garści.

- Czy ktoś potrzebuje papieru? - zagaiłem niby do świata jako takiego.
- Jaa - dobiegło mnie z dwóch kabin równocześnie.

Po odbębnienu wszelkich nałożonych na mnie kontraktem pracowniczym czynności udało mi się jeszcze dołączyć do Anieśki, która wraz z wizytującą nas Siostrą szalała w miejscowym klubie otoczona postaciami z bajki
 

A co by rodzimych świąt nie zaniedbać, z dniem 21 marca, kategorycznie odmówiliśmy stawieniu się w pracy, a miast tego załadowaliśmy dupska w auto i ruszyliśmy w świat co by Siostrze irlandzkie klify pokazać. No. Tośmy pokazali. Jednego zafajdanego urwiska widać we mgle nie było. Średniowieczną wieżę strażniczą dostrzegliśmy, gdy kolizja była nie do uniknięcia. 275 km w jedną mańkę, żeby mgłę nie gorszą niż na miejscu podziwiać.

Jeszcze mnie dreszcze na wspomnienie przechodzą.