Pokolenie IKEA

Trzeci kwartał już mija odkąd zamieniłem Guinnessa na sznycla. Drugi, odkąd na wiedeńskim lotnisku zjawiła się do odbioru Anieśka. Historycy uważają ten moment za koniec ery kawalerskiej, acz stwierdzenie, żem ją po kawalersku spędził, byłoby trzeszczącym niepokojąco nagięciem luźnej interpretacji Ósmego Przykazania, bom ku temu nie posiadał narzędzi. Te przybyły kilka ino dni przed Anieśką, więc ostatnie chwile do przyjazdu Pani Mego Serca i Łoża zamierzałem odliczać gniotąc pada do xBoxa do pojawienia się odcisków (i jak mówię pada do xBoxa, to mam na myśli PADA DO XBOXA!), acz manele nasze dotarły w ilości 141 (słownie: stu czterdziestu jeden) pudeł. OK, niektóre pudła wypełnione były w połowie folą bąbelkową, bądź gazetami. Niekiedy pod hasłem pudło krył się rower, cztery parasolki, tudzież szafka na książki. Niemniej szkiełko zdołałem uruchomić dopiero po tygodniu, gdy znalazłem pilota. W puszce od herbaty. Także tyle w temacie xBoxa, acz po trzech miesiącach rozłąki nie pada w głowie mi było gnieść...

Rankiem po przyjeździe Anieśka wychyliła głowę z wypełnionej pudłami sypialni, rozejrzała się po kwadracie, który przez kolejne trzy lata miał być nam domem. Pokiwała z aprobatą głową nad potencjałem lokalu, wannę skwitowała mianem beznadziejnej, a odnośnie hałasu orzekła, żem gupi, co pogłos w pustym mieszkaniu podkreślił trzykrotnie. Zgodnie ze złożoną obietnicą, do mieszkania wniosłem jedynie niezbędne meble - biurko, krzesło i materac z IKEI, echo hulało więc po lokalu jak anorektyk w tunelu aerodynamicznym. 

Gdy więc wkładałem talerze po debiutanckim śniadaniu do zmywarki, Anieśka zasiadła na podłodze, pośrodku pustego salonu, otworzyła laptopa i w ciągu kolejnych tygodni na poddasze trafiły dwie kanapy, trzy fotele, antyczny stolik i sosnowa komoda, po czym dziewczę stwierdziło, że gorąco tu i kurzy się, więc ... wraca do Irlandii. 

Na tydzień ino. Równiutko siedem dni później ponownie zameldowała się do odbioru z lądowiska w Schwechat i bez zwłoki przystąpiła do kontynuowania misji. Skołowała stół do salonu, szafkę w stylu wczesnego PeErElu i ... werble ... łóżko! 

Łóżko nie bezpodstawnie zasłużyło na werble oraz wykrzyknik, na ów moment bowiem półtora już miesiąca dreptaliśmy bezowocnie alejkami sklepów meblowych po obu stronach czeskiej granicy w poszukiwaniu leżanki.  O ile w przypadku pozostałych mebli wybredni byliśmy tylko ździebko, w przypadku łóżka jakikolwiek kompromis nie wchodził w grę. Łóżko to mebel niemal intymny, senny azyl, powiernik nocnych marzeń, świadek miłosnych uniesień. Nie byliśmy skłonni zaprosić do trójkąta byle kogo, nawet za cenę kolejnych nocy na materacu w kącie sypialni. 

Gdy więc w piątkowe popołudnie zatrzasnąłem klapę służbowego laptopa rozpoczynając dwutygodniowy urlop, a Anieśka oświadczyła tryumfalnie, że ZNALAZŁA, nie liczyło się tak naprawdę, że powinniśmy byli w tym momencie wsiadać do Batmobilu i ruszać w trasę, jeśli chcieliśmy dotrzeć nad Wisłę przed północą. Liczyło się jedynie, że jeśli wyjedziemy dwie godziny później, po powrocie spać będziemy pół metra nad ziemią jak ludziom w naszym wieku i o naszej pozycji społecznej przystało.

Łóżko było używane, oferowane na internetowym bazarku przez młodego chłopaka w okularach marki Harry Potter, który już na wstępie wyjaśnił, że oprócz wyrka pozbywa się również mieszkania i wszystkich mebli, które choćby luźno kojarzą mu się z byłą od niedawna dziewczyną.

Na ramie łóżka zapięta była niewielka kłódka z wymalowanym flamastrem sercem i inicjałami P+P. Drugie "P" chyba nieźle nawywijało, bo chłopak patrzył na ten zestaw, jak patrzy się na podeszwę buta po nieostrożnym przejściu pastwiskiem. Kłódkę postanowiliśmy zatrzymać, acz inicjały przemalować. Być może zdołamy dopisać tej historii lepsze zakończenie.

Nie bez wysiłku wtarabaniliśmy łóżko na poddasze, po czym bez zwłoki ruszyliśmy do Polski, skąd ... wróciłem tylko ja.

Anieśka dotarła do Austrii tydzień później. Poranek i popołudnie spędziła w łóżku sprawiedliwie dzieląc czas pomiędzy kreślenie aniołków w pościeli i przeczesywanie Internetu w poszukiwaniu kolejnych mebli. Już następnego dnia taszczyłem na drugie piętro ciężką dębową komodę, później sosnową szafę z rozsuwanymi drzwiami i kolorową kanapę, którą niemal dwa miesiące wcześniej zamówiliśmy z Hiszpanii. 

Skręcenie szafy nie okazało się bynajmniej zadaniem łatwym. Myślałem, by własny kanał na YouTubie założyć, by szerszej publiczności zaprezentować autorską technikę montowania mebli stojąc na jednej nodze, drugą nogą oraz rękoma przytrzymując zapadające się jak domek z kart ścianki szafy i jednocześnie celując wetkniętym w zęby śrubokrętem w trzymającą się na słowo honoru śrubkę. Bo Anieśka zamiast pomagać, moczyła w tym czasie kuper w źródłach termalnych w Islandii (sic!).

Po powrocie otworzyła z namaszczeniem szafę, powiodła smukłymi palcami po wiszących na wieszakach sukienkach, cichutko zasunęła drzwi, jakby nie chciała obudzić drzemiących po tygodniach gniecenia się w pudłach ubrań, po czym potoczyła wzrokiem po kolejnych metrach kwadratowych mieszkania, odkrywanych przez konsekwentnie znikające kartony. W kuchni wciąż stały trzy pudła, każde ozdobione wykaligrafowanym starannie napisem "kitchenware". Anieśka przyglądała się im skubiąc podbródek. Dwa dni później wnosiłem na górę dwie szafki kuchenne... A dnia trzeciego trasą bardzo dobrze znaną gnałem na wiedeńskie lotnisko, by kolejny raz zmienić status na fejsbuczku na słomiany wdowiec.

Przeszło mi nawet przez myśl, by zaszczepić w Austrii szlachetną irlandzką tradycję i zorganizować noc pokerową. Wprawdzie grono znajomych w Krainie Kangurów mamy wciąż wąskie, ale gdyby przymknąć oko na pewne niedoskonałości charakteru piątkę do pokera powinno się udać skrzyknąć.

Ostatecznie pomysłu zaniechałem i miast trwonić owoce ciężkiej harówki na hazard, skręciłem kolejną szafę, zamontowałem szafki w kuchni, zainstalowałem kosze pod zlewem na takiej śmiesznej jezdnej konstrukcji, wymieniłem prowadnice w komodzie i ... zapisałem się na siłownię. A, że człowiek nie samą pracą żyje, na zakończenie weekendu nalałem sobie kieliszek czerwonego wina, odpaliłem świąteczne piosenki i zabrałem za rozpakowywanie pudeł "kitchenware". 

Gdy chwyciłem w ręce prostopadłościenny pakunek owinięty szarym papierem, wiedziałem, że to Ona. 12-letnia irlandzka whiskey Red Breast, którą sam sobie wręczyłem w charakterze wyrazów uznania, gdy dostałem pracę w Austrii. Miałem dorzucić jeszcze kartkę z gratulacjami, ale w kieszeni ino sześć dych i kupon promocyjny do Tesco miałem, także nie styknęło...

Z przenosinami nad Dunaj to nie było bynajmniej tak, że ktoś w Firmie któregoś dnia zapytał "hej, kto chce jechać na trzy lata do Austrii?", a ja najszybciej podniosłem rękę. No Sir! Przeszedłem trzy etapowy proces rekrutacyjny, poprzedzający przeciągające się w nieskończoność wyglądanie białego dymu nad Wiedniem.

Wracając do domu po ostatniej rozmowie kwalifikacyjnej zawadziłem o Tesco, by dla uspokojenia przespacerować się alejką z alkoholem. Nie pierwszy raz kroczyłem pomiędzy butelkami przednich trunków w lokalnym geszefcie, lecz pękata butelka 12-letniej whisky opatrzona wizerunkiem rudzika rzuciła mi się w oczy po raz pierwszy.  

Rudzik - w lokalnym narzeczu red breast - to niewielka ptaszyna wielkości wróbla, wyróżniająca się rudą krawatką i wzbudzającą ogromna sympatię śmiałością. Przysiąść na rowerowej kierownicy w salonie? Proszę bardzo. Wysprzątać samochód z rozsypanych pod siedzeniem orzeszków? Nie ma sprawy. Generalnie wykrzywia twarz w uśmiechu tak w naturze, jak na etykietce szlachetnego odświeżającego napoju.  

Tego dnia Red Breasta ze sobą do domu nie wziąłem, acz uroczyście ślubowałem po niego wrócić, gdyby z Austrii nadeszły dobre wieści.

Minął tydzień, może ciut więcej - teraz nie pomnę. Korzystając z dnia wolnego śmignęliśmy na nieodległy rowerowy tor zjazdowy skryty w górach Ballyhoura. Po pokonaniu kilometrów krętych leśnych ścieżek, zgnojeni potwornie, z błotem na zębach i wodą w butach, staliśmy przed niewielką budką z rowerowymi niezbędnościami i - zachowując przepisowy dystans - gawędziliśmy z sympatycznym koleżką z obsługi. WTEM... samotny rudzik podszedł do lądowania i przysiadł na ziemi po środku stworzonego przez nas kółeczka. Przeskanował nas uważnie pod katem elementów wyposażenia nadających się do spożycia, po czym wyraźnie rozczarowany kontynuował poszukiwania wewnątrz sklepiku. Naturalnie tam również nie odnalazł niczego, czym bez ryzyka konieczności interwencji chirurgicznej można zapełnić ptasi żołądek, wiec splunął nam z pogardą pod nogi i odfrunął tak szybko, jak się pojawił.

Nie jestem szczególnie przesądny, acz pojawienie się rudzika, wziąłem za dobry omen. I słusznie, bowiem dwie godziny później, gdyśmy już dotarli do domu, wylali wodę z butów i zmyli błoto z zębów, do drzwi zapukał Kaminsky. W jednej ręce dzierżył kwiaty, w drugiej szampana... Przepchnąłem go w przejściu i kłusem pomknąłem do Tesco...

... a w dalszej konsekwencji na poddasze w Cesarstwie Austriackim. Obiecywano mi awans służbowy oraz społeczny, tymczasem nic tylko wnoszę meble po schodach. Kolejną szafę, półkę do łazienki, krzesełko uzupełniające zgrabny komplet z antycznym biureczkiem, dwie komody do jadalni i lampę do salonu w stylu industrialnym. Jeszcze ino dywan i misję meblowania pustego jeszcze pół roku temu mieszkania uznamy za zakończoną.

Tymczasem drżę już na myśl o znoszeniu tego towaru na dół za dwa lata, gdy Austrię przyjdzie opuścić...

Rozpacz

Trochę tu pantomimę od pewnego czasu uprawiamy, powód jednak ku temu ważki i podstawy w moim mniemaniu całkowicie zrozumiałe. Mianowicie postanowiłem poddać się histerii, a następnie pogrążyć w czarnej rozpaczy.

Do rzeczy. Po tygodniach nocowania po tanich motelach i leśnych parkingach, odebrałem wreszcie upragnione klucze do własnego mieszkania. Apartament jest jasny i przestronny, trzy kroki nad Dunaj, dwa nad jezioro. Okolica otoczona jest lesistymi pagórkami, doskonale skomunikowana z centrum miasta, a przy tym do złudzenie przypomina warszawski Żoliborz. Zdałoby się mission accomplished, ale ... no właśnie. 

Debiutanckiego poranka zbudziłem się spocony jak samotny nazista na zjeździe LGBT. Rekordowo zimny maj bez wyraźnego ostrzeżenia przeszedł w upalny czerwiec. Wciągnąłem do płuc pustynne powietrze i chwiejnym krokiem pomaszerowałem do łazienki. Spojrzałem w napuchnięte od gorąca odbicie w lustrze. Wyglądałem jakbym się stanowczo za dobrze poprzedniego wieczora bawił. A w drodze do domu wyłapał jeszcze w mazak. 

Bez większych nadziei na zadowalający efekt opłukałem facjatę zimną wodą i ruszyłem do kuchni z myślą o śniadaniu. Koniecznie na zimno.

Otworzyłem lodówkę a zimny powiew natychmiast wypaczył moje napuchnięte oblicze w coś co mogłyby uchodzić za uśmiech, gdyby nie wyglądało jak fałda na brzuchu. Uśmiech zniknął jednak niemal tak szybko, jak się pojawił. Zastrzygłem uszami i wychyliłem głowę znad drzwi lodówki. Zza okna dobiegał trudny do zidentyfikowania dźwięk. Coś jakby szum morza, acz tą opcję rozsądnie natychmiast wykluczyłem. Wszak Austrii do morza najbliżej było setki lat temu, gdy wraz z kolegami podstępnie najechali Rzeczpospolitą. A i wówczas z laczka i z ręcznikiem pod pachą dyrdaliby na plażę kilka dni, cóż więc dopiero mówić o dobiegającym znad Bałtyku szumie fal.

Podszedłem do okna. Ulicą nieopodal sunęły w regularnych odstępach samochody. Nie bardzo dużo, nie bardzo głośno, wewnątrz mieszkania mimo wszystko jednak słyszalnie. Na szybko zlustrowałem framugi - zdać by się mogło, że skryty za porządnymi, plastikowymi veluxami, gwizdać sobie powinienem na hałasy, choćby pod domem przemaszerowała górniczo-hutnicza orkiestra dęta. I zrobiła nam paparara. 

Wzruszyłem ramionami i wróciłem do szczerzenia się do chłodnego wnętrza lodówki, tłumacząc sobie, że po siedmiu latach na wsi, ucho z pewnością wyczulone było na dźwięki miasta, a głucha akustyka pustego mieszkania - wszak graty wciąż w Irlandii - tylko efekt potęgowała.

Poddać się rzeczonej na wstępie histerii, a następnie pogrążyć we wspomnianej rozpaczy postanowiłem dopiero dnia następnego. 

Z wyrka zerwałem się nim jeszcze poranne słońce aktywowało w mieszkaniu termo obieg. Okazja była ku temu słuszna, bowiem za moment rozpocząć miałem pierwszy w tym sezonie hołmofis. Z absolutnie niczym nieuzasadnioną ekscytacją ruszyłem w kierunku kuchni, gdzie na wyspie przygotowałem poprzedniego wieczora centrum zarządzania światem. W drzwiach stanąłem jak wryty. A może to fala dźwiękowa osadziła mnie w miejscu. Niedzielny szum morza w poniedziałek przepoczwarzył się w gniew oceanu wracającego do domu po wywiadówce.

Czas naglił, więc odpaliłem laptopa i uruchomiłem MS Teams raz po raz rzucając nerwowe spojrzenie w kierunku okna. Włłłuuuummm! ... pod domem przetoczył się autobus ... nrrraaaauuu! ... motocykl ... wwrroooouuuummm! ... ciężarówka ze sprzętem ciężkim. I tak w kółko jak potwory wykluwające się ze skrzyżowania z sygnalizacją świetlną nieopodal. A w pakiecie rozszerzonym jeszcze roboty drogowe.

Po ośmiu godzinach ulicznej symfonii oczy miałem zaczerwienione, lewa powieka drgała mi niekontrolowanie, a palce zwijały się jak w skutek porażenia prądem elektrycznym. Trzasnąłem klapą laptopa i wydarłem z mieszkania. Buty zakładałem zbiegając po schodach. Kłusem przeciąłem ulice i wpadłem w las po drugiej stronie szosy. Nie zważając na gałęzie chłoszczące mnie po twarzy brnąłem w głąb kniei, póki jazgot za mną nie ucichł. Dopiero wówczas poczułem, że wracają mi zmysły, a mózg przestaje pulsować. Dotarłem do szerokiego leśnego traktu i usiadłem na ławce. 

- O w dziuplę! - szepnąłem do siebie ze zgrozą. A może nawet użyłem słowa bardziej dosadnego.

Kolejne dwa tygodnie spędziłem na negocjowaniu warunków rozwiązania umowy z agencją, wstrzymania transportu z firmą przeprowadzkową i ustalaniu szczegółów rozwodu z Anieśką. I oczywiście na poddawaniu się histerii i pogrążaniu w rozpaczy.

W mieszkaniu przebywałem tak mało, jak to było możliwe. Wychodziłem wcześnie, wracałem późno i niechętnie. Starałem się zagłuszyć hałas muzyką, wieszałem kołdrę w oknie, przeczytałem pierdyliard artykułów na temat wyciszenia mieszkania. 

W któryś poniedziałek wstałem niechętnie z łóżka, wziąłem szybki prysznic i jak na ścięcie poczłapałem do kuchni. W pomieszczeniu panowała względna cisza. Postukałem o blat kuchennej wyspy, by sprawdzić, czy aby nie straciłem słuchu. Głuche echo odparło, że nie.

Podszedłem do okna. Roboty drogowe dobiegły końca. Zwożenie sprzętu na pobliską budowę najwyraźniej też, bowiem z ulicy zniknęły ciężarówki.

Tydzień później kupiłem dębowe biurko i krzesło na kółkach. Centrum zarządzania światem przeniosłem do pokoju na przeciwległym końcu mieszkania. I nagle zrobiło się wcale klawo. Mieszkanie odzyskało ten awangardowy urok, którym skłoniło mnie do podpisania umowy wynajmu. Pracuję w spokoju, w ciepłe wieczory popijam czeskie piwo na ratanowym fotelu na balkonie,  bo do Pepików niewiele dalej niż do Lidla. Za kilka dni przyjeżdżają graty, a tydzień później Ona, cała na biało, przed nią baranek, nad nią motylek. A w oczach furia, jeśli tylko zdało mnie się, że zgiełk zelżał, a w rzeczywistości ucho dostroiło się do ulicznego jazgotu. Wówczas w trybie natychmiastowym wrócimy na leśny parking...

Tymczasem w hucie Mały Smok oświadczył, że musze nauczyć się oddzielać życie prywatne od pracy, widać bowiem było w ciągu ostatnich tygodni, że byłem nieszczęśliwy.

Nie wiem, czy on zna kung-fu, ale jeszcze jeden taki kretyński komentarz i ani chybi się przekonamy...

Countryside

Półtora przeszło miesiąca przemierzałem Linz wzdłuż a także wszerz w poszukiwaniu kwatery, gdzie będziemy mogli się wraz z Anieśką starzeć przez kolejne trzy lata. Źródłem niejakiej frustracji się to powoli stawało, zdać by się bowiem mogło, że wśród górką setki ogłoszeń wynajmu mieszkania, jedno czy dwa powinno do nas do tej pory przemówić. Kamienice stolicy Górnej Austrii uparcie nabrały jednak wody w usta.

Trzy ledwie mieszkania do tej pory obejrzałem, każde było świadectwem wyjątkowych zdolności fotografa, który wykonał zdjęcia do ogłoszenia. W jednym przypadku ewidentnie nie obyło się bez rewolucyjnej ingerencji Photoshopa, a i kreatywności autora anonsu nie można było nie docenić.

- A ten ogródek, o którym wspomina ogłoszenie?

- Jest, przed domem, ogólnodostępny.

I ty, on mi trawnik przed budynkiem pokazuje. Zapytałem mojej agentki, czy mogłaby coś panu ode mnie przetłumaczyć. Kiwnęła głową, a gdy skończyłem mówić, zalała się rumieńcem.

- A mogę powiedzieć "tam gdzie plecy tracą swą szlachetną nazwę"? - spytała.

- Wolałbym bardziej bezpośrednie tłumaczenie.

- To muszę odmówić.

Skwitowałem to wzruszeniem ramion.

Tymczasem w hucie uznali, że sześć tygodni w zupełności styknąć powinno na znalezienie kwadratu i pogonili mnie z mojego mieszkania socjalnego. W oczekiwaniu więc na powrót do miasta - na który wciąż nie tracę nadziei - przeniosłem się na wieś. Wynająłem na krótko mieszkanie w domu pod lasem. Z patio widzę ośnieżone szczyty, ze snu budzi mnie beczenie owiec, poza tym cisza i spokój. Nikt mi po suficie nie łazi. Znaczy pewnie łazi, ale LOTTO mnie to, bo nie słyszę. 

Wieczorem w dniu poprzedzającym przeprowadzkę zapakowałem większość maneli do auta. Niesłychane, że do Austrii przyleciałem z walizką, bagażem kabinowym i torbą z laptopem na ramieniu, a ledwie sześć tygodni później z trudem spakowałem cały dobytek do kufra kombi.

Rankiem dorzuciłem ostatnie drobiazgi i pomknąłem do pracy, a po fajrancie na wieś. Migusiem rozpakowałem bagaże, zlustrowałem pobieżnie cztery kąty - co ze względu na rozmiary mieszkania nie było zajęciem specjalnie czasochłonnym - i wyszedłem na skąpane w słońcu niewielkie patio. To będzie wcale fajny hołmofis, pomyślałem, acz nie wziąłem pod uwagę, że Austria zdaniem ekspertów właśnie doświadcza najbardziej parszywego maja od 35 lat. Odkąd przeniosłem się na wieś deszcz z krótkimi tylko przerwami bębni ponuro o meble ogrodowe. No nie tak to w broszurce wyglądało. Na chwilę obecną ode mnie jedna gwiazdka, bowiem o tej porze w krainie sznycli roi się od wszelkiej maści dni świątecznych, gdy nie trzeba rankiem wstawać do pracy. Na wyciągnięcie ręki malownicze Attersee otoczone skalistymi szczytami, tymczasem szarlatani od prognozy pogody trąbią nieustannie o warunkach atmosferycznych nieprzyjaznych wszelkim formom aktywności na świeżym powietrzu. 

Ale też nie tak, że im czasem nie warto powiedzieć sprawdzam:

Bob

Ja wprawdzie pochodzę z rodziny o wyśmienitych tradycjach kostrukcyjno-budowniczych, ilekroć jednak Ojciec-Dyrektor słyszał dobiegający z łazienki dźwięk otwieranej blaszanej skrzynki z narzędziami, ruszał kręcąc głowa do barku. Toteż gdy, skompletowawszy niezbędne materiały do upgrejdowania naszego domowego fitnessowego centrum rozrywki, przystąpiłem do skomplikowanego montażu, Anieśka poczęła roztropnie gromadzić zapasy jedzenia i wody pitnej.

Sprawa z pozoru nie była trudna. Do tamtej pory, śmiejąc się w twarz grawitacji, ustawiałem telewizor marki Krzak & Son na desce do prasowania na wprost bieżni. I nawet nie wysoki współczynnik ryzyka, a wrodzone lenistwo skłoniło mnie do nabycia profesjonalnego mocowania, za pomocą którego miarkowałem zawiesić szkiełko na ścianie. Heavy duty kołki do karton-gipsu też nabyłem, a po krótkim namyśle dorzuciłem jeszcze taką drewnianą płytę, bo niby producent zapewniał, że kołki utrzymają słonia, ale to nie jego obudziłby w nocy huk walącego się ze ściany telewizora.

Po godzinie pomiarów i kreślenia na ścianie skomplikowanych wzorów, uzbrojony w wiertarkę znanej i poważanej firmy Lidl, przystąpiłem do borowania. Ciut się zdziwiłem, gdy po pokonaniu cienkiej płyty z karton-gipsu wiertło stuknęło o beton, ale to tylko lepiej wróżyło przyszłości telewizora. Humor miałbym jeszcze lepszy, gdyby w trakcie akcji inżynierskiej krzesło nie wymknęło mi się spod nóg, przez co średnica otworu w płycie nieco przekroczyła planowaną, a stojący na podłodze wazon z kwiatami przeszedł do historii.

Anieśka skitrana w wannie na piętrze tylko głębiej nakryła się materacem.

Dalej już szło dobrze. Wykonałem pięć cienkich odwiertów, nim zaatakowałem świeżutko na tą okoliczność rozpakowaną 'dziesiątką'. W otworze nr 5 natrafiłem na kamień. Diament chyba, bo wiertło ześlizgnęło się zdradziecko i kolejna dziura osiągać zaczęła niepokojące rozmiary, a czym bardziej starałem się skubańca napocząć, tym gorsze osiągałem efekty. Ostatecznie uznałem, że na pięciu też się będzie trzymać i ukierunkowałem wysiłki na otwór nr 6. Tam dla odmiany wiertło utknęło na amen i ni prośbą ni groźbą do pracy skłonić go nie potrafiłem. Tyle się stresu przy tym najadłem, że siwe włosy wyskakiwały mi jak prażona kukurydza. Co gorsza drinka nawet dla ukojenia nerwów strzelić nie mogłem, bowiem - jakby czynności inżyniersko-mechanicznych na jeden dzień było mało - zaraz miałem jechać do Mateo na warsztat, pożyczyć klucze specjalistyczne, by olej w pierdku zmienić.

Broń złożyłem, gdy czas operacyjny osiągnął cztery godziny, a ściana wyglądała, jakby ją kto serią z PePeSzy pociągnął.

Na ten czas Anieśka odważyła się wychynąć z prowizorycznego bunkru.

- Doskonała robota maestro - przyznała opukując z uznaniem ściany. - Prawie jak Twój kuferek*. Myślałeś, żeby jakieś lekcje stolarstwa dawać? Jakiś kurs poprowadzić?

Miałem jeszcze w planach kolumny stereo do ścian w salonie przymocować, ale teraz sobie myślę, że takie drewniane stojaczki też zrobią robotę...

—————————                                                                                                                  *) Anieśka chyba pije do skrzyni drewnianej, której wykonania się kiedyś podjąłem, a która wobec konsekwentnego wyrównywanie boków skończyła jako kuweta.

... po trzecie.

To nie była miłość od pierwszego wejrzenia. Raczej małżeństwo z rozsądku. Zwyciężyła chałupka nr 11, choć nie bez zastrzeżeń. Bo to dywan jakby troszkę wypłowiały, meble w salonie każde jakby z innej parafii. Ofert jednak nie przybywało, podobnie jak czasu, bo choć Sean na każdym kroku zapewniał o braku pośpiechu, to wszystko ma swoje granice, a sytuacja przejściowa nie odpowiadała nikomu.

Jak większość małżeństw z rozsądku i to okazało się w stu procentach trafione.  Wyczerpani przeprowadzką pospaliśmy się jak dzieci, a od pierwszego poranka mieszkanie poczęło zdobywać nasze serca.

Pobudka w jednym z najwygodniejszych łóżek ever już na starcie nastawiła sędziów pozytywnie. Miękka wykładzina, miast zimnych paneli pod bosymi stopami i ciepły, oślepiająco jasny salon*, sprawiły że jakby łaskawiej spojrzeliśmy na nasze włości. Meble niedopasowane okazały się jedynie na pozór. W rzeczywistości był to cel zamierzony. Artystyczny nieład jest teraz w modzie, kto nie wierzy ten jest nieobyty i się nie zna, ot co. A dywan... dywan jest indyjski. Oryginalny. Tylko my, dzikusy z buszu się nie poznaliśmy :).

W tym świetle uznaliśmy jednogłośnie, że mieszkanko jest cudne. Przestronny salon, niewielka, acz funkcjonalna i nowocześnie urządzona kuchnia, dwie przytulne sypialnie. Przy okazji niejako zakończony został odwieczny konflikt, towarzyszący nam, odkąd nasz pokręcony związek wszedł w etap nieśmiałego przebąkiwania o wspólnym mieszkaniu. Zarówno ja - fan prysznica, jak i Anieśka - miłośniczka wanny, możemy czuć się usatysfakcjonowani, w mieszkaniu są bowiem dwie łazienki. Jedna mała, z kabiną prysznicową właśnie - zwana dalej Moją, i jedna duża, z wanną - zwana dalej Jej.

Dużą łazienkę staram się omijać szeroki łukiem. Ma w sobie coś niepokojącego, pewnie z powodu luster, którymi wyłożone są w całości dwie ściany. Załatwianie pewnych potrzeb w towarzystwie dziesiątki identycznych facetów ma w sobie coś perwersyjnego.

Całe mieszkanie jest w pewnym sensie jednym, wielkim gabinetem luster. Tylko z dwóch lub trzech miejsc nie można dostrzec swojego odbicia. Na każdej niemal ścianie wisi mniejsze, bądź większe lustro. Ktokolwiek nie czujący się komfortowo z własnym wyglądem nie czułby się tu dobrze. Na szczęście Anieśka jest niebywale atrakcyjna, a ja już lekko niedowidzę.

Mieszkanko znajduje się na pierwszym piętrze, w związku z czym rozdział zawierający zboczeńca na dobre został już chyba zamknięty. W końcu bez strachu będziemy mogli zostawić otwarte na noc okno. Nie do przecenienia jest również fakt, że po trzech latach role się odwróciły i teraz to my jesteśmy dogrzewani przez sąsiadów z dołu. W efekcie Anieśka fruwa po pokojach roznegliżowana, podnosząc i bez tego wysoki efekt estetyczny.

Słowem: jest bossko. A co ciekawe w lipcu 2005 r. przybyliśmy do Irlandii dzierżąc po jednej walizce i jednym plecaku. W marcu 2006 r. przeprowadzaliśmy się na własne śmieci z trudem mieszcząc się w niemałym nissanie primera. Po trzech kolejnych latach, do przewozu naszego dobytku niezbędne okazały się cztery rundy Seatem Cordoba.

Skąd bierze się ten szmelc...? <Anieśka zerkająca mi ciekawsko przez ramię chrząknęła cicho i jęła studiować z zapałem czubki domowych papuci>


*) Apartamentowiec uroczo wciśnięty, między kwitnące drzewka bliżej nieokreślone i strzeliste topole prezentuje się bardzo malowniczo, ale słońca do niego wiele nie dociera. Stąd w nowym, jasnym mieszkaniu poczuliśmy się jak kret w blasku fleszy.

... po drugie ...

Rynek mieszkaniowy znacznie zmienił się odkąd trzy lata temu szukaliśmy własnego kąta. Ofert było wówczas znacznie mniej niż chętnych, wobec czego dochodziło do boleśnie znajomej z PRLu sytuacji, gdy to sprzedający robił łachę kupującemu. Apartamenty znikały z daft.ie najpóźniej po trzech odsłonach. O targowaniu się w kwestii czynszu nie mogło być mowy, a chwila na przemyślenie sprawy - wyłącznie na własną odpowiedzialność. Tylko ludzie o stalowych nerwach tracili cenny czas na oglądanie mieszkania, zanim decydowali się na wynajem. Agenci mieszkaniowi tymczasem narzekali na absolutny brak wyzwania - na nic dar przekonywania, potencjalni nabywcy natychmiast decydowali się na wszystko co miało cztery ściany, jeden sufit i rokowało jako takie nadzieje, że stan ten utrzyma się do końca okresu trwania umowy.

Z takich warunków zadowoleni byli, więc wyłącznie właściciele mieszkań, mogli sobie bowiem pozwolić na organizowanie castingów i stawianie absurdalnych wymagań: "najemcami mogą być wyłącznie osoby ważące więcej niż 80 kg", "żadnych kibiców Chelsea", "sypialnie i łazienka objęte są dwudziestoczterogodzinnym monitoringiem" itp. Pewna pani z ogłoszenia nie zgodziła się nawet pokazać nam mieszkania twierdząc, że dwie sypialnie to za mało by pomieścić mnie, Anieśkę i jednego kolegę. 

Stąd nie powinno dziwić, że własnego kąta szukaliśmy efektownie przez dwa miesiące, podczas których udało nam się obejrzeć trzy (słownie: trzy) lokale i jedne solidne drzwi frontowe, za to dość długo, bowiem 45 minut łudziliśmy się, że właścicielka mieszkania jednak się pojawi.

Tym większe było moje zadowolenie z faktu, iż w ciągu trzech lat właściciele mieszkań przeszli do głębokiej defensywy, a karty rozdawać zaczęli potencjalni najemcy. W ciągu trzech tygodni obejrzeliśmy trzynaście mieszkań. Ceny wyraźnie spadły, choć nie każdy Landlord był tego świadomy. Trudno było nie raz powstrzymać się od śmiechu widząc jak wiele dzieli dwa mieszkania na tym samie poziomie cenowym.

Sean zaznaczył, że z wyprowadzką nie musimy się spieszyć, mogliśmy być wybredni i ... byliśmy. Tu nie podobała nam się lokalizacja, tam uroczo rozsmarowany na ścianie grzyb, gdzie indziej wielkie, parterowe okno balkonowe wychodzące wprost na parking. Nigdy problemem nie był czynsz. Ilekroć mieliśmy do niego zastrzeżenia agent wykonywał telefon i po chwili składał nam atrakcyjniejszą ofertę. Nie musieliśmy się spieszyć z podjęciem decyzji. Niektóre, bardzo skądinąd przyjemne lokale stały puste nawet od trzech miesięcy. Cierpliwie i niespiesznie więc oglądaliśmy mieszkanie za mieszkaniem licząc, że za którymś razem przekroczymy próg i niczym Faust westchniemy "chwilo trwaj, jesteś piękna".

Nic takiego się nie wydarzyło...

CD wkrótce N

Po pierwsze...

Trzy niespełna tygodnie temu zaszedł do nas Sean - nasz Landlord, po polsku właściciel wynajmowanego przez nas mieszkania. Sean od progu uprzedził, że wieści niesie złe, hiobowe, gdybyśmy wręcz łezkę lub dwie uronić chcieli, nie będzie obciachu. Otóż w związku z zakończeniem wspólnej ... hmmm... działalności z szanowną swoją panią małżowiną, Sean potrzebuje nowego lokum, którym w drodze jednostronnego głosowania został, będący nam przez  trzy minione lata domem, apartament. Co za tym idzie trza nam w drogę.

Darowaliśmy posłańca życiem, zwłaszcza że sytuacja jawiła nam się w barwach znacznie mniej ponurych, niż to Sean rysował. Dużo pracy włożyliśmy w to, by mieszkanie wyglądało jak Dom. Pewnych rzeczy jednak nie sposób przeskoczyć przy użyciu kilku warstw farby, zasłonek, nowych mebli, naklejki Garfielda, kafelków, duperelków, kraników, dywaników. Leniwie przymykaliśmy na nie oko podczas, gdy zewsząd dochodziły informacje, że rynek mieszkaniowy staje się potencjalnemu najemcy bardziej i bardziej przyjazny.  

W tych sprzyjających okolicznościach uprzejmy nakaz eksmisji był niczym innym jak motywacyjnym kopniakiem, byśmy się wreszcie ogarnęli i rozejrzeli może za jakimś przyjemniejszym kątkiem, zwłaszcza że nasze wymagania odnośnie mieszkania mocno się przez ostatnie trzy lata przewartościowały. Pojawił się samochód, w związku z czym lokalizacja przestała być priorytetem. Pojawiły się kochane pieniążki, więc wzrosły wymagania wobec standardu. Nawet kosztem kosztu.

W teren ruszyliśmy więc pełni maniakalnego optymizmu.

CD niedługo N

Cichutkie plum plum plum

Szanowna Redakcjo,

piszę do Was, gdyż porady potrzebuję, wskazania życiowego kierunku, a Ojciec Tadeusz nie ma dla mnie aktualnie wolnej chwili.

Czas temu niedługi, wśród potoków łez, wyprowadziła się od nas Wiercik. Zbiegło się to akurat z prowadzonymi przez znajomą z pracy, szeroko zakrojonymi poszukiwaniami lokum dla jej niedoszłego zięcia. Reklamowała go jako cichego, spokojnego chłopaka, niepijącego, niepalącego, nie wyściubiającego w zasadzie nosa z pokoju, gdzie nałogowo oddaje sie surfowaniu po sieci. Zgodnie stwierdziliśmy, że gorsze ludzie mają wady i zaprosiliśmy gościa na testy. Testy wypadły pomyślnie i już po chwili Fidel trafił pod nasz dach. Czas szybko i bezlitośnie obnażył różnice między rzeczywistym wizerunkiem Fidela, a tym rysowanym przez jego niedoszłą teściową. W znacznej części ku mojej uciesze, bo jak powszechnie wiadomo kto nie pije ten kapuje.

Życie płynęło więc nam sielankowo. Do Fidela ciężko było mieć o cokolwiek większe pretensje, bo komu nie zdarzyło się wprawić pralki w ruch skokowo-obiegowy wypełniając ją dwiema ino koszulkami i nastawiając program 4. Za słowa "napijesz się browarka?" poparte wyciągnięciem rzeczonego w moim kierunku, gdy wracam do domu styrany pracą dużo więcej jestem skłonny odpuścić.

Problem zaczął się, gdy Fidel postanowił się bliżej zaprzyjaźnić z sub-wooferem, w efekcie czego dzień za dniem zza ściany dobiegało nas coś na podobę maniakalnie natarczywego pukania. Anieśka wymiękła pierwsza, zamieniając się wieczorami w małą, rozdygotaną istotkę. Jej obie ekspedycje interwencyjne do pokoju obok przyniosły jedynie jednorazowy skutek. Kolejne dni ekspozycji na niskie tony sprawiły jednak, że nawet mój zazwyczaj całkowicie obojętny na bodźce zewnętrzne mózg zaczął boleśnie pulsować w takt głośnika.

Niby problem żaden. Jestem człowiekiem dialogu, przecież gościa nie zabiję, ino w kilku krótkich, męskich słowach wyłożę temat. No właśnie. A zasady? Trudno wymagać od ludzi prowadzenia pustelniczego trybu życia i samotnej kontemplacji aspektów ciszy. To moje motto (write that down). Swego czasu prowadziłem nawet wojnę zaczepną z sąsiadami wyjątkowo źle znoszącymi coroczne, wrześniowe wyjazdy moich rodziców. Tyle, że ja sąsiadów molestowałem przy okazji weekendu, opierając sie na odwiecznym prawie jednostki do zabawy. Nie fundowałem im dzień za dniem dźwiękowego odpowiednika faszystowskiej bodaj tortury polegającej na zamknięciu człowieka w pozycji pionowej, w ciasnej, uniemożliwiającej jakiekolwiek ruchy klitce i spuszczaniu mu na głowę z jednostajną częstotliwością kropel wody.

I jeszcze jedno. W życiu każdego człowieka przychodzi taki moment, że ma ochotę iść uciszyć tychhałaśliwychgówniarzyznaprzeciwka. Miałem nadzieje, ze na mnie ten moment przyjdzie później. Na przykład za 30 lat. Pierwsze poproszenie sąsiada o ściszenie bądź wyłączenie muzyki to koniec pewnej epoki. Nic już nie będzie takie samo.

Co czynić?

Home Sweet Home

Wszystko rozegrało się w momencie drodzy czytacze*. Szybki telefon, ustawka, nieco euraczków zmieniło właściciela, parafka i stało się. Po 7 miesiącach pobytu w Irlandii, po 3 miesiącach pasożytniczego wekowania się w cudzym mieszkaniu otrzymaliśmy do ręki klucze do własnego, trzypokojowego apartamentu :D. To wersja demo historii naszego zakwaterowanie. Czytacze nie zainteresowani pełną wersją proszeni są o opuszczenie kolejnego akapitu.
Ogólny zarys sytuacji przedstawiał się następująco: jest wtorek, w czwartek przyjeżdża koleżanka Ani z zamiarem przejęcia we władanie naszego pokoju, a efekt naszych poszukiwań nowego lokum nie różnił się od efektu ostatniego, pucharowego wyjazdu legionistów do Kielc, do czego jeszcze w tym poście wrócę. Potencjalne mieszkania ocenialiśmy pod względem trzech kryteriów: cena, lokalizacja, warunki mieszkaniowe (kolejność nieprzypadkowa), przy czym żaden z rozpatrywanych apartamentów nie otrzymał pozytywnej oceny w choćby dwóch z nich. W akcie desperacji odpowiedziałem na ogłoszenia zatytułowane ‘luksusowy apartament do wynajęcia’. Nie to żebym miał coś przeciw osiedleniu się w luksusowym apartamencie, ale ceny miałem wszelkie prawo oczekiwać równie luksusowej. Tymczasem gościu zaskoczył mnie w odpowiedzi kwotą znacznie niższą, niż ta którą gotowi byliśmy przeznaczyć i tym samym kwadracik zakwalifikował się do drugiej rundy eliminacyjnej. Trzy godziny później staliśmy oboje (ja i Anieśka ma się rozumieć) pod drzwiami naszego potencjalnego mieszkania i zgodnie awansowaliśmy je do rundy trzeciej, jako że leżało w odległości rzutu mokrym kapciem od głównej ulicy w Naas, a przy tym w zacisznej okolicy, gdzie, czego nie mogliśmy wtedy wiedzieć, śpiew ptaków budzi o poranku, a niektórym towarzyszy w drodze powrotnej z pracy. Trzecia runda zachwiała jednak naszą dotychczasową zgodnością. Ja gotów byłem wziąć je z biegu, Anieśka nie była zachwycona, ostatecznie jednak przyznała, że porównanie do materaca w ciasnym pomieszczeniu gospodarczym u Ani i Erica, które oczekiwało nas w czwartek, nie pozostawia złudzeń. Dnia następnego złożyliśmy podpisy na umowie, by kolejnego wnieść niezliczone nasze manele i rozpocząć nowy rozdział irlandzkiej telenoweli w chłodnych i ciasnych, ale własnych czterech ścianach.
To jednak dopiero połowa sukcesu. Drugą połowę stanowili współmieszkacze, których poszukiwaliśmy w ilości sztuk dwóch. I kolejny raz potwierdził się fakt, że nasza historia kwaterunkowa kręta jest niczym trasa Rajdu Barburki, tyle że wybrukowana ... pustakami. Wyjątkowo, wychodząc z założenia, że jeśli nie można napisać o kimś czegoś dobrego, lepiej nie pisać wcale, nie będę przybliżać portretów psychologicznych wszystkich naszych potencjalnych współmieszkaczy, przechodząc z biegu do grande finale, w którym to sytuacje kadrową naszego mieszkania wzmocniła Iwona (zbieżność imion całkowicie przypadkowa) wraz z chłopakiem, którego transfer przewidywany jest jednak dopiero na niedaleką przyszłość.
W ten sposób docieramy do tematu znacznie mniej przyjemnego. Wyjaśnijmy sobie od razu na wstępie: ja zdaje sobie sprawę, że dla piłkarzy Legii jestem postacią całkowicie anonimową, o której istnieniu nie mają bladego pojęcia. Co chciałbym natomiast wiedzieć, to co mieliby mi do powiedzenia wspomniani panowie piłkarze, gdyby zdawali sobie sprawę z dwóch rzeczy:
a) od roku 1989, gdy to kumpel wyciągnął mnie na Łazienkowską, nieprzerwanie kibicuje Legii Warszawa,
b) 3 z 6 pracowników nocnej zmiany Aldiego pochodzi z Kielc.
Śmiało, słucham. Czy jest ktoś kto potrafi mi wyjaśnić dlaczego drużyna z jak najbardziej uzasadnionymi aspiracjami mistrzowskimi, na boisku po którym jeszcze w poprzednim sezonie biegały radośnie niemal jedynie ekipy drugoligowe osiąga rezultat, którego powstydziłyby się nawet Wyspy Owcze w meczu z Brazylią, jednocześnie narażając mnie na drwiny i szyderstwa ze strony kieleckich kolegów.(Ranyy, to było długiem zdanie; zapewniam jednak, że całkowicie poprawne gramatycznie) I nic to, że ci sami koledzy, gdy Korona przegrała w Warszawie kilka miesięcy wstecz, absolutnie Koronie nie kibicowali, a wręcz nie interesowali się piłką nożną. Niczego nie zmienia fakt, że poproszeni o wymienienie graczy kieleckiego klubu nie wyszli poza Piechne ;). To wszystko bez znaczenia, bo legioniści kolejni raz udowodnili, że życie kibica nie jest różami usłane. Szczęściem kolejne mecze pokazały, że kielecka porażka to jedynie wypadek przy pracy, co dodatkowo ma dla mnie szczególne znaczenie, jako że w obronie dobrego imienia mojego klubu poszedłem w zakład, że z końcem sezonu Legia uplasuje się w tabeli wyżej niż Korona.
Czy ja już wspominałem, że powoli osiągamy z Anieśką status związku korespondencyjnego? Na pewno wspominałem. Otóż w tej chwili sytuacja uległa ponownemu pogorszeniu, jako że Anieśka postanowiła na weekendy zostać podwładną Erica i podjęła pracę w Oral B. Aby ukręcić plotkom łeb już w zarodku dodam, że cały wkład Erica, który za rekrutację wszak nie odpowiada ograniczył się do złożenia w jej imieniu aplikacji. Na rozmowie kwalifikacyjnej zdana już była tylko na siebie. Efekty tego angażu nie są trudne do przewidzenia, ale pozwolę sobie posłużyć się przykładem, abyśta mieli drodzy czytacze pełne pojęcie o sytuacji: otóż jak pożegnałem Anieśkę wychodzącą w czwartek do pracy, tak powitałem ją przy tej samej okazji w poniedziałek. Czy ktoś zna lepszy środek antykoncepcyjny??? Jestem otwarty na nowe pomysły...Śmiało, śmiało....Nikt !? Może pani w zielonym sweterku...Nie!? Tak myślałem.
A teraz drodzy czytacze proszę o zajęcie pozycji raczej stabilnej, gdyż azaliż zamierzam solidnie zachwiać Waszym światopoglądem (Ogi usiądź jak człowiek i zdejmij z piersi laptopa o ile nie chcesz zbierać go za moment z podłogi). Czas na obalanie mitów. Każdy średnio wyedukowany człowiek wie, że symbolem Irlandii jest koniczyna. Każdy kto w miarę często przebywa na świeżym powietrzu zdaje sobie na pewno sprawę jak taka koniczyna wygląda. Mało kto jednak zdaje sobie sprawę z istnienia czegoś takiego jak na zdjęciu poniżej.

To bowiem jest symbol Irlandii. Odmiana koniczyny, która według Donala rośnie jedynie na wyspach i w Nowej Zelandii i w takie oto pnącze stroją się Irysy w dniu Św. Patryka. Co prawda Donal nie jest raczej typem osoby autorytatywnej, jako że usilnie próbował mnie przekonać, iż standardową koniczynę różni od irlandzkiej, to że ma 4 liście. Na moją litościwą próbę uświadomienia, że czterolistna koniczyna, jako symbol szczęścia, jest raczej rzadka zareagował bezgranicznym zdumieniem, a wręcz pewnym niedowierzaniem. Na to chłopaki stwierdzili, że należy go, wyposażonego w hełm górniczy z lampką, wysłać po pracy na trawnik wokół magazynu, pełny tego co zwykli śmiertelnicy kojarzą pod słowem koniczyna i puścić do domu dopiero, gdy znajdzie czterolistną.
Nie koniec na tym. Każdego, kto podobnie jak ja chciał w dniu Św. Patysia skosztować prawdziwego irlandzkiego zielonego piwa czekał srogi zawód, gdyż jest ono tak autentyczne jak garnek złota na końcu tęczy. Dostępna w knajpach gama kolorów ograniczała się do czarnego Guinnessa, złocistego Carlsberga, zielonych kapeluszy i czerwonych nosów już w południe zawianych Irysów.
Tymczasem do Irlandii zapukała wiosna, co objawia się tym, że temperatura podskoczyła o pięć oczek, a do wiejącego wiecznie w oczy wiatru dołączył deszcz, zadający oczywisty kłam słynnej w niektórych kręgach frazie z „Kruka”: nie może padać wiecznie... Powiem Wam, a wierzcie mi wiem co mówię: nie ma nic tak niezapomnianego, jak powrót z pracy ... nocą ... pod górkę ... pod wiatr ... w deszczu ... z kieszeniami wypchanymi pomidorami (lub innym towarem, którego dostawcy przysłali tego dnia więcej niźli zamówiliśmy).
Pozwolę sobie jeszcze na koniec wrócić do tematu Majonezu Winiary. Co więcej, pozwolę sobie na poetyckie porównanie, albowiem majonez ten jest jak słońce w Irlandii, wnosi w życie masę radości, ale znika szybciej niż się pojawił. Próżno każdego dnia wyglądam upragnionego słoika na półkach w ruskim sklepie. Ni ma. Szczęściem pojawił się w Naas wreszcie polski sklep, a od sprzedawcy uzyskałem pewną obietnicę, ale o tym póki co sza. Żeby nie zapeszyć.
P.S. Jeszcze małe sprostowanie na temat bohatera ostatniego posta – granatowego polarka. Otóż okazało się, że nie tylko kadra kierownicza się obija, w skutek czego pozostali pracownicy wyposażeni zostali w nieco tylko różniące się od mojego polarki i na tym koniec mojej wyjątkowości pod tym względem ;).
P.S. Foto relacja z dnia Sw. Patysia bedzie nad wyraz skromna. Tak tylko, zebyscie zdawali sobie sprawe kogo mozna bylo spotkac w Dublinie 17 marca


 *) W zasadzi powinienem napisać czytaczki, gdyż sądząc po komentarzach nikt po za siostrami Łoniewskimi i Iwonką (niby Sledzik sie jeszcze ujawnil, ale jedna jaskolka wiosny wszak nie czyni) się tu raczej nie zapuszcza. Klątwa na wasze domy czytający, acz nie komentujący !!!! Fe, brzydko.

Acommodation updated

Zatroskanych fanów spiesze uspokoic. Zyje. Jak by to bylo gdyby glowny bohater pozytywny telenoweli zginal na samym poczatku??? Zyje, mam sie niezle a chwilowa przerwa w transmisji spowodowana zostala niesmiertelnymi "zaistnialymi okolicznosciami".
W ciagu tego tygodnia zaszlo sporo zmian. Po pierwszeprze prowadzilismy sie. I to w poprzednia srode. Mamy teraz wlasny pokoj (ja i Anieska), do ktorego nikt sie nie laduje, co juz jest duza poprawa w stosunku do poprzedniego lokum. Jako ze mielismy wowczas przyjemnosc mieszkac w salonie, w ktorym zamontowano po kilku dniach internet, przez nasz maly kwadracik przewijalo sie dziennie wiecej osob niz przez kolowrotki w metrze. Rekordem byl ostatni dzien, kiedy to dwoch kumpli gralo w Acrossa do 3 rano, w pierwsza rzecza ktora mnie obudzila, to pukanie kolejnego nalogowego internauty. Ale oddac trzeba chlopakom, ze tak naprawde to nocowalismy w ich salonie, za ktory od soboty do srody nie placilismy nawet grosza. I w ten sposob dochodzimy do drugiej zasadniczej roznicy. Mimo, ze na starym mieszkanku placilismy za tydzien, a mieszkalismy 10 dni, finansowo sporo zyskalismy. Jako Dzentelmen nie zdradze kwot, ale teraz placimy o 35% mniej niz poprzednio.
Jedyne co stracilismy zmieniajac bytowisko, to 5 minut, o ktore mamy dalej do centrum i towarzystwo, ktore bylo naprawde rewelacyjne. A naszymi wspóllokatorami, a wiec nowymi bohaterami Irlandzkiej Telenoweli sa:
Karol - stolarz, ojciec rocznej Julii, poczciwec, ktory oddalby nam ostatniego, zgnilego ziemniaka,
Kuba - burkliwy, nieco prostacki ponurak, o ilorazie inteligencji zmoklej sznurowki,
Monika - zdziwaczala druga polowka Kuby, bedaca calkowicie na jego utrzymaniu, w  zamian za ktore odplaca sie dbajac o jego zoladek i zapewne inny wazny organ (he :)), ale to nie jest pewne, bo nasze pokoje dzieli cienka sciana i entuzjastyczne dzwieki jak dotad do nas nie dotarly,
Romus i Manius - bracia, dwoch dobrych wujkow, dbajacych o nas jak o wlasna rodzine,
Ola - 18-to letnia corka Manka, entuzjastka zakupow, dyskotek i zakupow.
O jednej rzeczy zapomnialem wspomniec. W jednym z postow pisalem o tescie z angielskiego, ktorego przejscie zalatwi mi prace w Moduslink przy pakowaniu CD. No wiec dobrze trzymalista kciuki. W czwartek i piatek przeszedlem krotkie, platne szkolenie, a od wtorku pracuje (ostatni poniedzialek byl dniem wolnym od pracy). Problem polega na tym, ze Moduslink jest w Kildare, 25 km od Naas. Prace zaczynam o 7:00, a pierwszy autobus odchodzi z Naas o 7:45. Zalozylismy wiec zwiazek zawodowy pracownikow zamieszkalych w Naas (ZZPZwN) i dojezdzamy oplaconym samochodem. wyjazd o 6:30, co oznacza dla mnie pobudke o 5:50 !!!!!! Zupelnie niechrzescijanskie nieposzanowanie dnia Bozego.
Mimo ze w Moduslink pracuje czas raczej krotki, juz to i owo osiagnalem. Dzisiaj np udalo mi sie otrzymac nagane. Wstretnie byloby przypisac cala zasluge za to sobie, a slowem nie wspomniec o mym znakomitym koledze Darricku, ktory doniol szefowi, ze nasza linia (ja + jeszcze 2 osoby) popelnila blad i zamiast 5 plyt zapakowala w koperte 7. Zaznacze ze blad ten przydarzal sie wielu osobom i niezmiennie ten kto go wykryl wyjmowal nadmiarowe plyty lub uzupelnial brakujace nikogo nie powiadamiajac. Sam na ten przyklad zrobilem tak dzis 2 razy. Ale widac Irysy maja inne zwyczaje i cala nasza linia dostala nagane i obietnice bliskiego spotkania z brukiem jesli sytuacja sie powtorzy. Jedna z osob z mojej linii byla Irlandka, od ktorej nauczylem sie kilku nowych slow, ktorych uzywala do okreslenia Darricka.
A w poniedzialek zaczynam upragniona prace w Aldim, ktora przez tydzien bede sie staral laczyc z praca w Moduslink (lacznie ok 50 godzin tygodniowo wiec jeszcze nie tragedia), jako ze poki co zabieraja mi 40% pensji tytulem podatku, a dzieci jesc wolaja. Okolo przyszlego piatku powinienem juz dostac numer PPS (odpowiednik NIPu), po dwoch tygodniach powini przydzielic mi prog podatkowy (7%) i oddac nadplate podatku. Wtedy dopiero zaczne normalnie zarabiac i czesciej odwiedzac kafejki intenetowe, by sie tym chwalic. A tak do uslyszenia zapewne za tydzien, po ktorym mam nadzieje wyczytam w komentarzach jakies wiesci z Polska.