Pianka na guinnessie

Moja agentka w osobie Anieśki załatwiła mi wjazd na najgorętszą tegoroczną imprezę – zlot emigracyjnych bloggerów. A przypominam, że na emigracji tworzyły takie postacie jak Mickiewicz, Słowacki, Norwid, Krasiński, także to grubsza afera jest. Do The Porterhouse przybyła sama śmietanka irlandzkiej blogosfery pod flagą biało-czerwoną. Pianka na guinnessie.

Na miejsce dotarliśmy ciut spóźnieni – zataczając coraz to szersze kręgi wokół pubu, dopiero za trzecim okrążeniem znaleźliśmy miejsce parkingowe. Na ostatnie pięterko The Porterhouse wchodziłem z duszą na ramieniu, wycierając spocone ręce w spodnie.

- Młody, dobrze że jesteś! – sponsor imprezy przyjacielsko otoczył mnie ramieniem – Drinki trzeba przynieść. Widzisz tego koleżkę w czerwonych portkach, dla niego red ale, upewnij się, że w temperaturze 11 stopni. Tej niewysokiej damie przyniesiesz portera….

Słuchałem z wypiekami na twarzy, gdy nasz organizator wskazywał palcem kolejnych słynnych bloggerów.

- …zapamiętałeś?

- Tak.

- Tak, co?

- Tak, proszę pana – poprawiłem się.

- No to myk myk.

- Chłopcze, chłopcze – znajomy głos z końca sali sprawił, że przebiegłem wzrokiem wzdłuż własnego ramienia, spodziewając się znaleźć dłoń Anieśki na jego końcu, ale Anieśka już siedziała pod oknem w towarzystwie ładnej blondynki i pstrykała na mnie palcami. Zawsze lepiej odnajdywała się na salonach.

- Dla mnie cola… Czekaj! Nie skończyłam. Z jedną kosteczką lodu.

Rozdawszy napoje rozejrzałem się po sali i dyskretnie poddryfowałem do najbliższej grupki wybitnych bloggerów. Towarzystwo właśnie wybuchało śmiechem, do którego ochocza się przyłączyłem, ciut chyba nazbyt entuzjastycznie, bowiem natychmiast skupiłem na sobie zdumione i nieco zniesmaczone spojrzenia.

Z niezręcznej sytuacji wybawiło mnie przybycie kolejnej znakomitej bloggerki. Z prędkością atakującej kobry wyciągnąłem rękę na powitanie, ale nadchodząca dama w przelocie tylko przewiesiła przez nią swoje palto, do drugiej wcisnęła mi walizkę z naklejką DONEGAL. Uśmiechnąwszy się szeroko, wyciągnęła ramiona w stronę rozweselonej gawiedzi i zawołała: my darlings!

Gdy na salony wkroczyła kolejna bloggerka – świeżo odebrawszy lekcję – natychmiast wyciągnąłem rękę po płaszcz. Nadludzkim wysiłkiem woli, zmusiłem się, by nie opuścić spojrzenia poniżej linii podbródka. Odruchowo wsunąłem wciśnięty w dłoń banknot do kieszeni, ukradkiem ocierając kropelkę krwi spod nosa.

Po niespektakularnych porażkach w damskim obszarze blogosfery, postanowiłem poszukać sobie miejsca wśród marsjańskiej części towarzystwa. Szło nawet nieźle, tam żarcik, tu żarcik, klepanie po plecach. Potem jednak szarpidruty zaczęły na wiosłach rzępolić i tłuc w gary. Jazgot zrobił się straszny i już sam nie wiedziałem, czy straciłem głos, czy słuch. W efekcie obraz zafalował mi jak tafla wody na wietrze i zobaczyłem siebie przed przeszło siedmiu laty, podczas szkolenia w Manchesterze. Siedzę z Donalem w McDonaldzie, reszta chłopaków dokarmia nowotwór przed lokalem. Donek coś mówi, ale ja jeszcze nie rozumiem tego jego seflunienia. Kiwam tylko bezrozumnie głową. Szczęśliwie prezes śmieje się w własnych dowcipów, co nieco ułatwia reakcję.

Mam nadzieję, że nic nie pokręciłem. The Porterhouse jest jedynym przybytkiem w Irlandii, włączając sklepy papiernicze i drogerie, gdzie nie można nabyć guinnessa. Można za to nabyć pszenicznego Erdingera, z którego to faktu korzystałem bardzo gorliwie, przez co wspomnienie tamtego wieczora, może mi się ciut wykrzywiać.

Ponad wszelka wątpliwość pamiętam natomiast, że sympatycznie było i mam nadzieję na więcej. Niektórych blogów nie czytałem, ale na pewno zacznę. Niektóre blogi czytałem, ale teraz będę mógł sobie do nich twarz – jak znak wodny – dopasować.

I za prawdę powiadam Wam, słusznie prawi Phileas Fogg. Ziemia się skurczyła. Okazuje się, że z autorką jednego z pierwszych blogów jakie czytać zacząłem w Irlandii, minąłem się pewnie nie raz i nie dwa na pełnej nieświadomce na studenckim kampusie.

Podchody

Chłopaki z łonetu obiecali mnie bloga ulepszyć. Podobnież w zeszły poniedziałek rewolucyjnym zmianom uległo pięć tysięcy internetowych pamiętniczków, alem się w gronie szczęśliwców nie znalazł. Ciut szkoda, bom imieniny po drodze miał i prezent od portalu byłby jak znalazł, ale nic straconego. Podobnież do normalności dopuszczane są codziennie kolejne blogi, także slowly but surely...

Tymczasem korzystając z dobrych przepowiedni meteorologów postanowiliśmy wyskoczyć w Góry Wicklow, pewnie ostatni raz w tym roku pooddychać górskim powietrzem. Choć akurat w Wicklow tyle jest górskiego powietrza co na balkonie na dziesiątym piętrze dublińskiego wieżowca, ale nie o to chodzi, żeby było wysoko.

Z resztą Anieśka i tak w ostatniej chwili spękała i zakasławszy z rana raz i drugi uznała, że wypad w góry ani chybi zaowocuje gilem do pasa. W tej sytuacji postanowiliśmy działać bardziej lokalnie i przyjrzeć się z bliska geocachingowi.

Geocaching to coś jak podchody z użyciem najnowszej, acz powszechnie dostępnej technologii. Znaczy miast smarować strzałki na piasku, wklepujemy koordynaty do GiePeEsa i voila.

Na całym świecie skitrane są prawie dwa miliony (sic!) geocachingowych skrytek. Najbliższa 300 metrów żwawym marszem od naszej hacjendy. Obok innej regularnie popijaliśmy z chłopakami plenerowego bursztyna po pracy.

Dzień zakończyliśmy na dwóch znaleziskach, bowiem przepowiednie wróżące dobrą pogodę w Irlandii należy traktować równie poważnie, jak te o końcu świata.

Niemniej do tematu wrócimy.

Back on a pupular demand ;)

Odechciało mi się blogowania. To dojrzewało we mnie odkąd przyłapałem się na tym, że MUSZĘ napisać notkę, a nie CHCĘ. Przerwa w pisania spowodowana urlopem spodobała mi się na tyle, że jakoś nie po drodze było wznawiać działalność i znów na własne życzenie wikłać się w 'zobowiązanie'. Wystarczająco rzeczy w życiu codziennym MUSZĘ, by brać na barki kolejną.

Jednak swego czasu zaanonsowałem na łamach nadchodzący wyjazd w góry, na co Pendragon życzliwie podszepnął, co byśmy o fladze naszej pomnieli, co to ją na zdobytych szczytach dumnie prezentujemy. Zagranie było to dla przebiegu wydarzeń kluczowe, bowiem flaga wtenczas tkwiła w zapomnieniu na dnie szafy.

Niedawny wyjazd otwierający sezon wspinaczkowy przed blogosferą zataiłem i w efekcie ... flaga została w domu. Prawo jazdy z resztą też, a powozić miałem wypożyczonym dyliżansem. Tu jednak nawet blogasek by raczej nie pomógł.

Zmierzam do tego, że jeśli to nie jest znak, by wrócić do pisania, to ja już nie wiem co jest. Paluszki zaswędziały, a tyleśmy  z blogaskiem razem przeszli, że niczym długoletnie małżeństwo trawione kryzysem, uznaliśmy, że należy nam się ostatnia szansa.

Od jutra...

Wielki Dzwonnik,... przerwa techniczna

Tą relację z GrossGlockner Ekspedyszyn 2011 to jeszcze pociągnę, jakby ktoś się pytał. Nie żeby była jakoś specjalnie wyczekiwana, co do tego nie mam złudzeń. Pewne rzeczy należy jednak doprowadzać do końca. Kronikarski obowiązek nie dałby mi usnąć. No i obiecałem Pendragonowi przybliżyć ścigających mnie kamieni.

Tymczasem obowiązki redaktorskie oraz dziennikarskie pochłaniają mnie jak pampers, a współtworzenie serwisu, którego do niedawna byłem stałym czytelnikiem, chwilowo więcej przynosi satysfakcji niż skrobanie na blogasku, a i odzew jakby szerszy.

Jakby dystrakcji było mało, buty moje trekkingowe nie zdążyły jeszcze dobrze przeschnąć, a już się kolejna akcja wysokogórska na warsztacie pojawiła. I to nie jakieś srututu, a poważnego kalibru wspinaczka z ciężkim sprzętem. Cztery dni w Alpach tak nam się dały we znaki, że jeśli komuś zbrzydły już górskie relacje, dobre wieści: co najmniej do marca słowa tu o choćby zakichanym, zapchlonym kamyczku nie będzie.

Osobiście rozważam przeprowadzkę na jakąś niderlandzką depresję.

A Kostek chce do Hiszpanii.

Ale na Sierra Nevada obiecuje nawet nie spojrzeć...

Pospolite ruszenie

Drodzy Czytacze,

z wielu rzeczy śmy tu na forum kpili, ale szczęściem nigdy z konkursu na blog roku. Stąd z czystym sumieniem i bez niezręcznych tłumaczeń mogę sobie w takim konkursie wziąć udział. Dla zabawy oczywiście, na wygranej mi nie zależy, a w ogóle to najbardziej pragnę pokoju na świecie i takie tam. Nie mniej ... konkurs wszedł właśnie w etap głosowania smsowego i byłoby strasznym obciachem, gdyby jedynym oddanym na mnie głosem, był głos mojej matki. Gdyby więc komuś zbywało zeta dwadzieścia dwa (z VATem) może je śmiało zdeponować wysyłając smsa o treści D00059 (de zero zero zero pięć dziewięć) na nr 7144. Kto wie, może te pieniądze faktycznie przekazane zostaną na turnusy rehabilitacyjne dla osób niepełnosprawnych.

Bóg zapłać.

P.S. W razie czego mam przygotowanych kilka świetnych wyjaśnień, dlaczego nie udało mi się awansować do kolejnego etapu, więc ciśnienia nie ma.

Czuwaj.

Zwiastun teatralny

Posucha jakaś nam na blogu nastała, ale mam na to doskonałe wyjaśnienie. Wydarzenia ostatnich dwóch tygodni brutalnie zepchnęły notki, bloga i jedzenie do strefy spadkowej listy rzeczy pilnych i ważnych. Nie ma jednak tego złego, bowiem piękna historia, która rozpoczyna się w historycznej osadzie Glendalough, małym finałem kończy w klubie gogo, a w dalszej perspektywie zmierza ku nieuchronnym grande finale przed ślubnym ołtarzem, przekuta zostanie na notkę, to pewne. Póki co widzę ją jako tryptyk pod roboczym tytułem zbiorowym 'Wyścig z czasem'. Obiecuje piękne irlandzkie widoki, pościgi samochodowe, nieco golizny i przemoc.

Tymczasem, przez jeszcze krótką chwilę przebywam w ojczystych stronach i jednym spostrzeżeniem chciałbym się z szerszym gronem podzielić. Ludzie pytają mnie po co chcę wracać do Polski? Co może mi Polska zaoferować? Dla pań coś jeszcze wymyślę, ale panom odpowiadam z pełną stanowczością. Ktokolwiek trawi codzienność pośród pozapinananych po szyję grubasów, przyjedzie do Polski, gdzie wraz z wiosną i pierwszymi promieniami słońca na ulicę wychodzą piękne, lekko poubierane kobiety, nie zadaje tak idiotycznych pytań. O podstawowych funkcjach życiowych zapomnieć można, gdy wokół jak gdyby nigdy nic przechadzają się modelki - każda szczupła, każda zgrabna i każda ładna. Jeśli ktoś nie kocha Polski za Polki, to jest Polką lub gejem.

Idę na miasto!

Ogłoszenia drobne

Drodzy admini onetu,

kilkukrotnie już starałem się odpowiedzieć na komentarz mojego serdecznego kolegi Pendragona, za każdym razem bezskutecznie, bowiem wiadomość nie zapisuje się na blogu. Zaznaczam, że prób dokonywałem z dwóch różnych komputerów, w związku z czym szans, iż wina leży po mojej stronie nie ma żadnych. Pozostając w głębokim uszanowaniu liczę na rychłe usunięcie usterki.

Z poważaniem

autor.

Ogłoszenie parafialne

W związku z ogromem napływających do redakcji zażaleń odnośnie nie działającego sznurka do zdjęć z Kilerni ogłasza się co następuje:

- zgodnie ze spychową polityką redakcji, wszelką odpowiedzialnością za nieprawidłowe funkcjonowanie linka obarczony zostaje portal onet.pl;

- zdjęcia z Kilerni udostępnione zostały dla zwiedzających tutaj.

Za wszelkie utrudnienia serdecznie przepraszamy.

Skandal, wstyd, oszustwo...

Ja wiem, ze to nie wychowawcze obsypany komantarzami jak ostatnio tak zwlekac z emisja kolejnego odcinka Irlandzkeij Telenoweli, ale sorry Winnetou but business is business.... Znaczy za duzo pilniejszych zajec mam przed komputerem, zeby oddawac sie przyjemnoscia jaka niewatpliwie jest tworcza praca nad nastepnym postem. Nie znaczy to jadnak ze nie jest mi z tego powodu wstyd. JEST. Doceniam, ze ktos w koncu sygnal zycia daje i obiecuje szybko uporac sie ze swoimi sprawami, a  zaraz potem zrewanzowac. A tak popiol na moja glowe, wlasne plecy batem slubuje potraktowac i .... lece do pracy bo czas juz najwyzszy.

Irlandzka telenowela

Dzieje się, cały czas coś się dzieje. Każdy plan bierze w łeb z powodu "zaistniałych okoliczności". Zaskakujące zwroty akcji, nieoczekiwane wydarzenia wszystko jakby żywcem przeniesione z opłudniowo amerykańskiej telenoweli.
Miejsce akcji:
odcinek krajowej drogi irlandzkiej, na której leżą (kolejność nieprzypadkowa) miejscowości Dublin, Naas, Newbridge, Kildare. Miejscowości te oddalone są od siebie o ok 15 km, ciekawy przypadek stanowi Dublin i Naas, które łączy 12 km odcinek autostrady, ale że autobus autostradą nie jeździ, pokonuje tę odległość w prawie godzinę.
Bohaterowie:
Sylwia - 29 letnia magister ekonomii, kobieta tęskniąca za szumem wielkiego miasta, nieznosząca jednak dźwięków towarzyszących 6 lekko zawianym kolesiom.
Agnieszka - zwana również squirrel, wiewiów, ginger, rudzielec, foksica - powody tego przechrzeszczenia, pochopnie jak sądze, pozostawiam waszej domyślności...:)
Paweł - wysoka chudzina, złoty medalista akademickich mistrzostw Polski w karate. Wyjątkowo niepozorny, wygląda raczej na 18-to letniego entuzjaste PeCeta niż kogoś kto może w ułamku sekundy sprawić, że znów będziesz uczyć się wiązać sznurowadła
Michał - prawie mgr inż logistyki i technologii transportu, obiekt westchnień setek kobiet, przyszły zdobywca nagrody Nobla.
Planowaliśmy wynająć wspólnie mieszkanie w Newbridge, jako miejscu będącym wręcz symbolem kompromisu. Tymczasem w skutek wspomnianych "zaistnialych okoliczności" Sylwia wylądowała w Dublinie, ja i Ginger polujemy na mieszkanie w Naas, a Paweł najprawdopodobniej będzie się rozglądał za zakwaterowaniem w Kildare. A czas goni, bo najpóźniej do środy musimy się wynieść z dotychczasowego lokum, jako że prawowici właścicele przyjeżdżają z Polska. Zaniepokojonych rodziców uprzedzam, że oczywiście mamy plan awaryjny - widziałem ogłoszenie w miejscowym supermarkecie, jest do sprzedania nieużywany namiot za raptem 30 euro. Mamo, żartowałem, przywróć akcje serca !!!
Skoro już jesteśmy przy temacie mamy. Z cyklu urzekła mnie Twoja historia. Łapałem dziś stopa do Newbridge. Zabrała mnie babeczka, na oko 40-45 lat. I częstuje mnie tekstami typu: "Normalnie nie biore autostopowiczów, ale tak dobrze Ci z oczu patrzyło, myślę trzeba dzieciakowi pomóc", "A ile tym masz dziecko lat? 23? 24?! Mój syn ma 23. Dobrze ci radzę nie mów matce, że jeździsz na stopa. Na pewno by się o ciebie martwiła", i gdy już wysiadałem "Ok, sweetheart, bye bye". Zwracała się do mnie tak po maminemu... że.... że... JA CHCĘ DO MAMY.... niech mnie ktoś przytuli. Mamoo, żartowałem, zostaw tą walizkę, dam sobie radę !!! :)
I tradycyjnie ciekawostka: ile można ustawić butelek po winie jedna na drugiej w sytemie szyjką w górę, szyjką na dół, szyjką w górę, szyjką na dół itd.? Odp: 5. Chłopaki, którzy wynajmują nam pokój właśnie odkryli, przy akompaniamencie tłuczonego szkła, że szósta butelka nadaję konstrukcji wprawdzie wysokość wyrośniętego. dorosłego człowieka, ale czyni to tylko na moment...

Uroczyste otwarcie

Stało się !!! Jako efeky triumfu argumentów Iwony nad zdrowym rozsądkiem.... ogłaszam uroczyste otwarcie niniejszego bloga. Jutrro o 10:00 wsiadam z dwiema pięknymi kobietami w autobus do Dublina. Do usłyszenia z wysp...