Klątwa filipińska

Stałem przed tablicą odlotów na dublińskim lotnisku nie czując ani złości, ani zaskoczenia. Nawet Anieśka na miękkie boki przyjęła informacje o czterogodzinnej obsuwie samolotu do Sofii, a Anieśce pulsująca żyła wychodzi na skroni, a oczy zachodzą czerwoną mgiełką, gdy wtyczki USB nie włoży właściwą stroną już za pierwszym podejściem*.

To chyba kwestia przystosowania. Jeszcze jakiś czas temu opóźnione loty**, zaginione bagaże, awaryjne lądowania to rzeczy, które przytrafiały się innym, ale wyjazd na Filipiny zaburzył nam, zdaje się, jakieś wewnętrzne, lotnicze feng shui. Na  Filipinach według odlotów samolotów nie ma sensu ustawiać nie tylko zegarków, ale i kalendarzy. A że zwykle podróżowaliśmy z przesiadkami, sprawy nam się mocno wobec tego, prawda, komplikowały. W okolicy filipińskiej infrastruktury lotniczej albo dreptaiśmy nerwowo w kółko, raz po raz zerkając wyczekująco na czerwony napis "delayed", albo wierciliśmy się niecierpliwie na siedzeniach w oczekiwaniu na opóźniający się start, bądź cwałowaliśmy jak antylopy przez lotnisko na kolejny lot. Rozstroju żołądka można się nabawić.

Rok później nie było lepiej. Najpierw opóźniony lot z Corku, potem galop przez czternaście terminali w Londynie, znów godzinne opóźnienie do Kuala Lumpur, które wciąż dawało nam dwie godziny na przesiadkę, póki jeden z pasażerów nie zaniemógł i śmy musieli w Dubaju na ostatnie namaszczenie lądować, w skutek czego na samolot do Hanoi już nie zdążyliśmy. I tak dotarliśmy dalej, niż nasz bagaż, który na tym etapie wciąż przebywał w Londynie.

Staliśmy więc przed tablicą odlotów na dublińskim lotnisku, nie czując ani zlości, ani zdumienia. Cztery godziny opóźnienia oznaczały tylko tyle, że do hotelu w greckiej Macedonii dotrzemy cztery godziny później. A tymczasem pojawiła się okazja na nieśpieszny kufel guinnessa i rzetelne zapoznanie się z ofertą dublińskiej bezcłówki.

O omówionej porze zameldowaliśmy się pod wskazaną bramką. W międzyczasie czterogodzinne opoźnienie przepoczwarzyło się w pięciogodzinne. Wokół bramki w większości zmierzający do domu Bułgarzy plus solidna, trzypokoleniowa grupa o trudnej do określenia narodowości. Śniadzi, o tureckej urodzie i na tą modłę poubierani poubierani w przykuse, przylegające do ciała koszulki odsłaniające pępek na imponującym brzuszysku lub dwa numery za małe spodnie o geometrii kalesonów. Chyba kompresyjne, bo wyciskające całą masę ciała ku górze, jak pastę do zębów w tubce, przez co właściciel przypominał nieco galaretowatego bociana.

Wraz z otwarciem bramek grupa bocianów dzięki przewadze liczebnej jak i solidnej pracy łokci oraz tobołków przesiedleńczych przeciskać poczęła się w kierunku czoła kolejki. Dotarli niemal do frontu, gdy zorientowali się, że kolejka po prawej idzie znacznie szybciej. Heroicznym manewrem oskrzydlającym przesadzili rozpiętą między słupkami taśmę i z dumą poczęli podtykać stewardowi pod nos stosowne kwity. Ten zlustrowawszy papiery poinformował grupę, iż nie kwalifikują się do wejścia priorytetowego i odesłał na koniec kolejki.

W międzyczasie na lewej flance Anieśka bohatersko broniła swojej pozycji odpierając napór dżentelmena, który najwyraźniej uważał, że kolejka to coś z nim na przodzie i próbował działań dywersyjnych, by sytuację stosownie skorygować.

Mi przypadła obrona centrum, gdziem poległ sromotnie, bowiem wyłomem, który powstał między mną, a zaangażowaną w działania na skrzydle Anieśką, przecisnął się elegancki jegomość z równiótko przyciętą, siwiejącą brodą. Po chwili babeczka w jarmarcznej w chuście stuknęła mnie w ramie, na migi pokazując, że ów jegomość podróżuje z nią oraz młodzieńcem z powoli kiełkującym meszkiem pod nosem, a rodziny przecież nie podobna rozdzielić, także ona by wspomnianym wyłomem też chciała. Wojna wymaga ofiar, pomyślałem, zerkając na koleżkę, który zostawił za sobą żone z synem, byle tylko znaleźć się krok bliżej wejścia do samolotu.

Dwadzieścia minut później z ulgą osunęliśmy się na nasze miejsca. Po chwili na siedzeniu od strony przejścia zameldował się jeden z bocianów. Gdy opóźnienie sięgnęło pięć i pół godziny, spojrzał na nas, z niedowierzaniem kręcąc głową i postukał wymownie w tarczę zegarka na nadgarstku. Gdy kapitan przedstawił nam się przez radiowęzęł i nieśmiało poinformował, że wraz z załogą potrzebują jeszcze dwadzieścia minut, by ogarnąć temat startu i takich tam, zerwał się z miejsca i niczego dobrego nie wróżącym krokiem ruszył w kierunku czoła samolotu. Odcisk jego tyłka nie zniknął jeszcze z siedzenia, gdy blaszak drgnął i ruszył w kierunku pasa startowego.

Bocian na swoje miejsce już nie wrócił.

Może w wojsku był pilotem...

––––––––––––––––

*) W najnowszym badaniu naukowców przeprowadzonym na losowej grupie 100 osób 63% uczestników potrzebowało trzech prób by umieścić poprawnie wtyczkę w gnieździe USB.

**) Opóźniony nie o bedące drobną niedogodnością 20 minut, a w sposób taki, że rozsądnie jest się po wylądowaniu udać bezpośrednio do bramki na lot powrotny.

Virgin Island

Nad Virigin Island unosi się gęsta mgła dezinformacji. Gdyby nie zdjęcia w Sieci, wszelkie wzmianki o wyspie włożylibyśmy między Atlas Atlantydy i Historię Powszechną Avalonu. Pokaźna kolekcja wzajemnie wykluczających się informacji zwolennikom teorii spiskowych wydać mogłaby się działaniem wręcz zamierzonym, tym bardziej jednak zawzięliśmy się, by białą plamę na mapie wypełnić.

Wyjeżdżając o drugiej w nocy na dublińskie lotnisko, o Virgin Island wiedzieliśmy tyle, że to łacha piachu w pobliżu wybrzeża Panglao. Nawet Google Maps na temat dokładnej lokalizacji wyspy było wyjątkowo powściągliwe. Ktoś w Sieci sugerował, że na ostrów w czasie odpływu dostać można się suchą stopą, jednak Weena – urocza Filipinka doglądająca naszego kompleksu bambusowych chatek, na te rewelacje wytrzeszczyła tylko z niedowierzaniem oczy. Nie żebyśmy to zaraz za wyrok Sądu Najwyższego wzięli, bowiem Filipino podobnie reagują na pytanie o drogę, bądź aktualne wskazanie zegarka, niemniej wobec braku jakiegokolwiek punktu zaczepienia, ten jeden raz – nie patrząc sobie w oczy – zdecydowaliśmy się na wycieczkę zorganizowaną.

Skoro świt rozklekotana furgonetka wysadziła nas na maleńkim nabrzeżu, gdzie na końcu bambusowego pomostu czekała smukła łódeczka na płozach, dowodzona przez kapitana Ricardo przy wsparciu nawigatora Raula w wysłużonych spodenkach Los Angeles Lakers.

U wejścia do prowizorycznej przystani powitała nas podejrzanie rześka jak na tą porę dnia Filipinka, która okazała się naszą łączniczką ze słabiutko radzącą sobie po angielsku załogą. Ledwie doszło między nami do tradycyjnej wymiany uprzejmości, a w pierwszych promieniach wschodzącego słońca Anieśce kopcić zaczęły się plecy. WIEDZIAŁEM!, zakrzyknąłem od dawna podejrzewając małżonkę o dalekie koneksje z transylwańską arystokracją. HABEMUS PAPAM, jęknęła Łączniczka z namaszczeniem.

Anieśka jednak dymiła jak Batory, bowiem poprzedniego dnia zjarała plecy. Wodoodporny olejek okazał się mniej wodoodporny, niż producent na etykietce zapewniał.

Troszku nam się wobec tego plany komplikowały, bowiem Anieśka nie dysponowała żadnym wariantem odzieżowym nie eksponującym poparzonych pleców. Zagadnęliśmy Łączniczkę, czy gdzieś na szybko zdołamy nabyć jakiś modny element garderoby, na co ta w odpowiedzi zsunęła z ramion przewiewną koszulę i wręczyła ją kobiecie-pochodni.

Wyjątkowo chrześcijański gest.

Wypłynąwszy na płytkie wody Morza Boholskiego czuliśmy się jak odkrywcy, zmierzający w kierunku nieznanego lądu. Chwila była niejako wiekopomna, bowiem wszelkie mity i podania odnośnie Virgin Island miały się właśnie raz na zawsze wyjaśnić. Tym bardziej więc poczuliśmy się zrobieni w trąbę, gdyśmy przybili do wyspy rajskiej, otoczonej przejrzystą, turkusową wodą, z pierścieniem pięknej plaży i gęsto porośniętym palmami centrum – krótko mówiąc, nie mającej nic wspólnego ze spodziewaną kupką piachu pośrodku morza.

Z jednej ze skrytych wśród palm chatek wypadł potargany brzdąc w niestabilnym stanie jednego pociągnięcia nosem od płaczu, taszcząc za sobą po piasku zepsuty – najwyraźniej – rowerek. Ricardo pobłażliwie zmierzwił czuprynę małolata i bez dalszej zwłoki przystąpił do reanimacji jednośladu.

Raul wyciągnął się na rozpiętym między palmami hamaku i każdą komórką ciała począł emanować poczuciem dobrze spełnionego obowiązku.

My tymczasem staliśmy jak kołki na parzącym w stopy piasku, nie rozumiejąc absolutnie, gdzie jesteśmy i co tu robimy. Miny musieliśmy mieć bezcenne.

Z braku lepszych pomysłów ruszyliśmy w głąb wyspy, gdzie maleńka wioseczka funkcjonowała sobie codziennym życiem. Mieszkańcy – za wyjątkiem przywiązanej do palmy świni – patrzyli na nas z zaciekawieniem, ale i zażenowaniem, jakbyśmy przyłapali ich na jakiejś wstydliwej czynności. W końcu zainteresowała się nami pulchna Filipinka, całkiem nieźle władająca angielskim. Jak się okazało, troszku się miejscowym wpakowaliśmy w butach do sypialni, a Virgin Island nie wyglądało jak na zdjęciach, bo to nie było Virgin Island, a Balicasag, gdzieśmy zacumowali po drodze, by endżojować się kapitalnymi warunkami do nurkowania oraz snorklingu. Skoro tak, to ja postanowiłem skorzystać, acz Anieśka nie hmmm… paliła się, by eksponować poparzone plecy na otwartym morzu.

Wraz z wysuszonym Filipińczykiem o doskonale oddającym charakter imieniu Nut Nut zasiedliśmy więc w maleńkim canoe i ruszyliśmy na otwarte morze.

Okrąglutkiej wysepki nie straciliśmy jeszcze z oczu, gdy mój kompan zakomunikował uroczyście, że oto znaleźliśmy się nad sanktuarium ryb i dał sygnał do opuszczenia łodzi.

Dzięki skalistemu dnu i krystalicznie przejrzystej wodzie, widoczność sięgała dobrych kilku metrów. Próbowałem zejść głębiej w kierunku okrążających korale ryb, ale tony spożytych na Alonie lodów najwyraźniej nadały mi wyporność ORP Błyskawicy. Z podobnym skutkiem mogłem starać się nurkować w nabrzeżnym piasku. Położyłem się więc na powierzchni wody, dryfując swobodnie mimo braku najmniejszego ruchu. Zaprawdę nie lada determinacji trzeba, by utonąć w Morzu Boholskim.

Com się kolorowych ubotów naoglądał to moje. Com na klatę przyjął od przepływającej przeźroczystej galarety też.

Gdy śmy się na powrót wdrapali do czółna Nut Nut zagadnął, szczerząc się w obłąkanym uśmiechu:

- You like it? Yes? You like it?

- I liked it – odparłem strząsając słone krople z wodoszczelnego aparatu.

- Give me my money then – zarządał bezceremonialnie, nie przestając się uśmiechać.

- Nut Nut, czy ty poważnie myślisz, że poszedłem nurkować z portfelem? – spytałem, a widząc jak mój przewodnik zmarkotniał i oceniwszy dystans do brzegu na w najlepszym razie ryzykowny, dodałem – Spokojna twoja rozczochrana, kasa jest w plecaku na brzegu.

Gdy śmy wrócili na plażę, Ricardo zdążył już doprowadzić do użytku rowerek, a Anieśka posiadała w gronie fejsbukowych znajomych połowę mieszkańców wyspy oraz dysponowała szeregiem ofert zakwaterowania w prowizorycznych chatkach krytych palmowymi liśćmi, acz liczba ta zmalała znacznie, gdy okazało się, że w pakiecie idę również ja. Ku rozpaczy miejscowych załadowałem jednak niewiastę na pokład łódki i ruszylim w kierunku – tym razem ponad wszelką wątpliwość – Virgin Island.

Gdy postawiliśmy stopy na piaskach wyspy, słońce stało w zenicie. Wokół żadnego drzewa, żadnego skrawka cienia. Opuszczając świtem naszą chatkę na Panglao, na śniadanie chwyciliśmy w pośpiechu jedynie paczkę suszonego mango. Gdy więc u brzegów wyspy dostrzegliśmy stąpającego po powierzchni wody Jezusa oraz przyglądających mu się z pokładu niewielkiej krypki apostołów, uznaliśmy, że butelka chłodnej wody dobrze nam w zaistniałych okolicznościach zrobi.

Choćbyśmy jednak wyżłopali całą deltę Amazonki, Jezus zniknąć nie ciał. Ruszyliśmy więc w kierunku trzonu mierzei, gdzie z oddali majaczył pokaźnych rozmiarów posąg, który okazał się statuą Francesco Forgione, szerszej publiczności znanego jako Ojciec Pio. Pomnik strzegł wejścia do gaju oliwnego, gdzie zalegliśmy w upragnionym cieniu niewielkich drzewek, by uporządkować fakty. A te były następujące:

- Virgin Island to nazwa nadana wyspie nieoficjalnie przez miejscowych.

- Faktycznie wyspa zwie się Puntod Island.

- A w zasadzie zwała się, nim nabył ją ściśle związany z kościołem jegomość tajemniczo określany jako Mr. Rodriguez, a następnie przechrzcił na Isola de Francesco i uczynił rezerwatem figurek świętych (stąd Jezus i chłopaki z kółka rybackiego).

- Na wyspę nie sposób dotrzeć suchą stopą, natomiast dzięki uprzejmości Mr. Rodrigueza załapać można się na jeden z regularnie kursujących, darmowych tramwajów  wodnych z Panglao.

Tyle z rejsu na Virgin Island Puntod Island Isola de Francosco.

Panglao od kuchni

Filipińczycy są mali. Bardzo mali. Ja głowy raczej nie noszę w rejonach rozrzedzonego powietrza, ale po trzech dniach pobytu na maleńkiej wysepce Panglao miałem na czole odbitą słuchawkę prysznicową, żarówkę marki OSRAM i tabliczkę ‘Uwaga niski strop’.

Zakwaterowaliśmy się w uroczym kompleksie kilku chatek otaczających zadbany basen, w samym sercu autentycznej filipińskiej wioski, gdzie la petit Filipino spędzają czas na przesiadywaniu na werandzie i machaniu do przechodzących turystów.

Samo Panglao pozornie niewiele ma do zaoferowania. Wyspa słynie głównie z dwóch plaż – Alona i Danao. Już pierwszego dnia zawitaliśmy na tą pierwszą, która funkcjonuje jako piaszczysty deptak z jednej strony zalewany przez morskie fale, a z drugiej zabudowany szeregiem knajpek i szkółek nurkowania. Po pierwszej wizycie pewnie byśmy nawet nie wrócili, gdyby nie lody serwowane w The Bee Farm, za które Anieśka gotowa była zrobić rzeczy, o które nawet nie śmiałbym jej prosić. Jak umyć patelnie.

Lody podawane były w rożku przypominającym wymięty kapelusz czarodzieja o strukturze prażynki. Głównym – jeśli nie jedynym – składnikiem był cavasan, rodzaj słodkiego ziemniaka. Serwowane smaki również odbiegały od tego, do czego przywykł statystyczny fan Zielonej Budki. Wodorosty, pitaya i oczywiście absolutny faworyt Anieśki, różowe ube – znów słodki ziemniak.

W efekcie na Alonie bywaliśmy każdego wieczora zajadając się czerwoną rybką Lapu Lapu, sącząc rum z colą i wciągając lody w ilościach przemysłowych – tu absolutny prym wiodła Anieśka, która tak pracowicie językiem jeszcze w życiu nie operowała.

Kuchnia filipińska raczej furory w świecie nie robi, choć po kilku dniach stołowania się głównie na Alonie, nie mogliśmy mieć jeszcze pojęcia, jakie rarytasy czekają nas w rejonach znacznie mniej zorientowanych na turystów.

Niemniej Anieśka przeprowadziła przed wyjazdem solidny researching i wynotowała kilka pozycji, które będąc na Filipinach wstyd nie odhaczyć. Toteż gdy przechadzając się po plaży, wpadliśmy na siedzącą na piasku Filipinkę, trzymającą między nogami styropianowe pudło przyozdobione wykonanym czarnym markerem napisem BALUT, Anieśka aż pisnęła i jęła przetrzepywać kieszenie kusych spodenek w poszukiwaniu drobnych.

W kwestiach kulinarnych raczej trzymam się ubitych traktów i nie gonię za przygodą, więc w przypadku jajka w tak zaawansowanym stadium rozwoju, że dzióbek i łapki chrzęszczą między zębami, powiedziałem stanowcze jak śmierć NIE, choć Anieśka z pełnymi ustami wtórowała Filipince, że deliszjus.

Co innego halo halo. Jeśli ktoś liczy kalorię, przed podejściem do popularnego filipińskiego deseru sięgnąć będzie musiał po kalkulator. Marząca o wielkiej karierze modelka nie powinna się nawet znaleźć w tej samej trefie czasowej co pucharek halo halo.  Mieszanka owoców, słodkiej fasoli (sic!) i kostek bardzo sztywnej galaretki czai się tu pod warstwą kruszonego lodu, cukru i zagęszczonego mleka, a całość wieńczy gałka (w wersji de Lux trzy) lodów. Przy spożyciu trzeba ciut zagęścić ruchy, bowiem na gorącym filipińskim powietrzu lód prędziutko zmienia się w wodę, a deser przypominać zaczyna nieapetyczną breję.

Oprócz Alony i Danao Panglao dysponuje szeregiem zamkniętych plaż hotelowych, na których obsługa każdego ranka mieli piasek na drobno. Dla bardziej autentycznych wrażeń warto jednak wypożyczyć skuter i zboczyć nieco z utartego szlaku. Kilkadziesiąt minut turlania po opustoszałym asfalcie w niejasnym poczuciu kierunku, wyrzuciło nas na plażę Doljo, gdzie w cieniu porastających brzeg palm kokosowych tubylcy nieśpiesznie montowali te swoje śmieszna łódeczki na płozach, a w turkusowej wodzie chlapała się jedynie garstka lokalnych smarków. Żadnych turystów, żadnych straganów, choć szybko namierzeni zostaliśmy przed wodny oddział Cepelii, który powiosłował do Anieśki otoczonej zafascynowaną dzieciarnią z nadzieją na lukratywne transakcje handlowe.

Tyle z Panglao. Zdjęć będzie więcej, jak się wspomnienie Filipin nieco w pamięci zamaże. Póki co po przejrzeniu kilku fotografii łapie się na tym, że za oknem ciemno, a ja kolejną godzinę ślęczę nad stroną googleflights...

 

I'm leaving on a jet plane

Manila już chyba zawsze kojarzyć mi się będzie z dość frywolnym podejściem do rozkładu samolotów. Swego czasu wiele się mówiło o punktualności irlandzkich autobusów, ale podobne historie w odniesieniu do transportu powietrznego to już jest wyższy poziom rozhasania. Nie wiem jak głęboko stołeczne lotnisko maczało palce w dwugodzinnym poślizgu, który załapaliśmy w Hong Kongu, a który w rezultacie doprowadził do tego, że na kolejny samolot już nie zdążyliśmy, ale późniejsze wydarzenia dają mi prawo podejrzewać, że po same łokcie.

Filipińczycy generalnie ciut nie ogarniają. Najprostsze pytanie wymalowuje na ich twarzach wyraz, jakbym dotknął tematu krzywych eliptycznych.

- Przepraszam, czy dostanę u pani znaczki pocztowe? - ogromne oczy patrzą na mnie przez bite trzy minuty jakby z nadzieją, że za chwilę wyrosną mi skrzydła i odfrunę wraz z moim niewygodnym pytaniem. Idę drobnej Filipince z pomocą, stukając wymownie w narożnik widokówki, którą przed momentem chwyciłem ze stojaka. W odpowiedzi urocza azjatka podsuwa mi nieśmiało nasączoną atramentem poduszkę do pieczątek...

- A czy do tych wafli belgijskich z syropem klonowym możemy jeszcze owoce dostać?

- Owoce? - ekspedientka powtórzyła szeptem, jakby ją Anieśka o rozszczepienie atomu poprosiła.

- Dzień dobry, przed momentem się zameldowaliśmy, więc śniadanie przysługuje nam dopiero jutro rano, niemniej chętnie obszamalibyśmy coś już dzisiaj i tu, prawda, piłeczka po pani stronie - i znów to puste spojrzenie i rozdziawione ze zdziwienia usta.

- Klucz do pokoju poproszę. Nr 312 - la petit filipino otwiera szufladę i długo wgapia się w jej zawartość. Przez chwilę rozglądam się zdezorientowany, myśląc, że to może taki żart, że na umówiony znak-sygnał wszyscy zastygają w bezruchu. Po trzech minutach klucz ląduje na ladzie.

Oczami wyobraźnie widzę taki obrazek:

- Wieża, tu lot Z2 352 do Tagbilaran, proszę o pozwolenie na start - w przeszklonym biurze gromada Filipińczyków bez słowa spogląda na siebie niepewnie szeroko otwartymi oczami.

Na lotnisku w Cebu zameldowaliśmy się dwie godziny przed planowany odfrunięciem. Z lekkim niepokojem odnotowaliśmy na tablicy odlotów komunikat "delayed" przy co drugim rejsie do Manili. Szczęśliwie na tym etapie nasz aeroplan opuścić miał Cebu zgodnie z planem. Wprawdzie w stolicy mieliśmy przeszło cztery godziny zapasu, jednak o ile przegapiony lot na ostatnim etapie podróży na Filipiny był niedogodnością, podobne atrakcje na początkowym odcinku trasy powrotnej miałyby znacznie dalej idące konsekwencje. Na jednej z siedmiu tysięcy wysp musielibyśmy jak nic osiedlić się na stałe, bowiem mocno obgryzione karty Visa, mogłyby takiego ciężaru nie dźwignąć.

Wieść o opóźnieniu naszego rejsu gruchnęła, gdy szykowaliśmy się do zajęcia miejsca w kolejce do bramki. Co gorsza opóźnienie było na tym etapie bezterminowe, bowiem - jak poinformował trzeszczący głos przez radiowęzeł - samolot, na pokładzie którego pofrunąć mieliśmy do Manili, nie wyleciał jeszcze z ... Manili.

Przez niemal godzinę spacerowałem nerwowo po dusznym lotnisku, w kółko kalkulując w głowie, o której najpóźniej wylecieć musimy z Cebu, by zdąrzyć na samolot do Hong Kongu. Po kolejnym okrążeniu radiowęzeł znów zatrzeszczał coś o Manili, na co natychmiast rzuciłem się do bramki.

- Za dwadzieścia minut rozpoczniemy wejście na pokład - oznajmiła beznamiętnie stewardessa.

Spojrzałem na zegarek. Godzina w plecy - nie jest źle.

Już na pokladzie samolotu pilot oświadczył, że na prośbę lotniska w Manili, wylot opóźniony zostanie o kolejne 20 minut. Kiedyś napiszę serie powieści szpiegowskich, coś na wzór perypetii agenta 007. W pierwszym tomie głównemy antagoniście dam na nazwisko Manila. Antonio Manila. Na ostatnich stronych przewidziałem już dla niego okrutny i upokarzający koniec.

Na stołeczne lotnisko wchodziliśmy mimo wszystko na luzie oraz pełnym relaksie, bowiem do odlotu pozostały nam przeszło dwie godziny.

Nonszalancji starczyło nam jednak tylko do zajęcia miejsca w samolotowym foteliku, wówczas bowiem el kapitan wygłosił wielokrotnie słyszaną już przez nas formułkę, że przepraszają, że opóźnienie, że dziękują za wyrozumiałość.

Próbowałem skupić się na książce, swoją drogą fantastycznej lekturze o dorastaniu na poznańskim blokowisku w latach 90tych, budzącej zakurzone wspomnienia walkmanów, kaset BASF, skupów butelek i gum turbo, oko wciąż jednak uciekało mi w kierunku iluminatora, a ucho bezbłędnie wychwytywało każda zmianę tonu pomrukujących silników, upatrując w nim pierwszych oznak przygotowań do startu.

W końcu ułożyłem książkę na kolanie, skupiając wszelkie wysiłki na wprawieniu samolotu w ruch siłą woli. Wreszcie kolos drgnął i toczyć się począł po płycie lotniska.

Dziesięć minut później wciąż się toczył, a ja podejrzewać zacząłem, że pilot stracił cierpliwość i do Hong Kongu zamierzał dostać się drogą lądową. Gdy w końcu zabrzmiało upragnione "cabine crew prepare for take off", poczułem jak rozluźnia się każdy mięsień w moim ciele.

Z siedzenia zerwałem się równo ze zgaśnięciem sygnalizacji zapięcia pasów. Sprawnym ruchem wydobyłem bagaże z pawlaczyków, z niepokojem zerkając na rząd głów dzielący nas od wyjścia.

Do budynku lotniska wpadliśmy niespełna pół godziny przed odlotem samolotu do Manchesteru, więc roztropnie puściliśmy się kłusem. Zziajani dopadliśmy to tablicy odlotów, która akurat w tym momencie wyświetlała informacje po chińsku. Chwilę później pędziliśmy w kierunku bramki nr 5. Przodem ja z plecakiem na garbie i siatką zakupów z bezcłówki w garści, za mną Anieśka, a za nią walizeczka na kopcących się kółkach. W niespodziewanym flashbacku ujrzałem sytuacje sprzed pięciu latu, gdy w trójkę - wraz z Kostkiem - cwałowaliśmy przez amsterdamskie lotnisko, a zamykająca peleton Anieśka wołała: nie zostawiajcie mnie! Tym razem moja bejbe krzyczała: nie oglądaj się, biegnij! I tym razem zdążyliśmy...

Rozsiadłszy się na niewygodnym siedzeniu samolotu linii Cathay Pacific zamówiłem piwo, załączyłem film "San Andreas" na malutkim ekranie i absolutnie nieodpowiedzialnie pomyślałem: teraz nic nie może się spieprzyć...

Gdy szesnaście godzin później taśma w punkcie odbioru bagażu na dublińskim lotnisku zatrzymała się, a naszych toreb wciąż nie było śladu, nawet się nie zdziwiłem. My mogliśmy wyciągać w Hong Kongu nogi jak koń na Wielkiej Pardubickiej, ale to nie Świat Dysku - Bagaż nóżek nie dostał, co było wyjątkowo niefortunne, bowiem mimo bezwzględnej inteligencji, kluczyki do auta, spakowałem do wysłużonej duffelki North Face`a.

Według zapewnień współczującej pani z AerLingusa bagaż dogonić miał nas o 18:00 na pokładzie samolotu z Heathrow. Ostatecznie ten lot jednak został odwołany. Kolejny samolot z Londynu lądował o 20:05, z niewiadomych jednak przyczyn nasze torby załadowane zostały do aeroplanu, który na deszczowym pasie startowym usiąść miał o 22:55. Tymczasem kwitliśmy na dublińskim lotnisku w krótkich spodenkach i koszulkach z krótkim rękawem, kuląc się pod kocykiem, który Anieśka roztropnie świsnęła z samolotu, by przykryć gołe nogi, jak para bezdomnych kloszardów.

O umówionej godzinie Anieśka zameldowała się przy taśmie bagażowej, skąd wróciła jedynie ze swą turkusową walizką. Po duffelce z kluczykami do samochodu ślad zaginął.

Chcąc, nie chcąc, noc spędziliśmy na twardych krzesełkach renomowanej restauracji sieci McDonald. O ósmej rano, po dwudziestu godzinach oczekiwania, czarna duffelka skrywająca trzy butelki filipińskiego rumu, kluczyki do samochodu i sprzęt warty przeszło tysiąc euro - jak dla zabicia czasu wyliczyliśmy - przy dźwięku wyimaginowanych fanfar  wyjechała na gumowej taśmie prosto w moje ramiona.

Dwie godziny później zatrzymaliśmy się w pizzerii w centrum naszej wioski odebrać Isabelę z szynką i czarnymi oliwkami.

- Are you enjoying the weather? - zagadnął kelner wręczając mi płaskie pudełko. Wyjrzałem przez okno na słoneczne, acz zimne i wietrzne irlandzkie popołudnie. Zielone palmy, skąpane w 35-stopniowym upale zafalowały w mojej głowie.

- Chcesz w ryj? - pomyślałem....

Lewą nogą

Z lewej nogi ten wyjazd rozpoczęliśmy. Po okrągłych 24 godzinach w podróży zasiedliśmy przed bramką nr 33 na lotnisku w Hong Kongu, z niepokojem obserwując tablicę odlotów, która już zapowiadała 45-minutowe opóźnienie rejsu do Manili. Z każdą minutą zwłoki coraz realniesza stawała się ponura wizja, że na kolejną przesiadkę już nie zdążymy.

Ostatecznie z "Pachnącego Portu" wydostaliśmy się dwie godziny później, niż śmy się z linią Cathay Pacific umawiali, a bagażem o wagę w Manili grzmotnęliśmy w momencie, gdy stewardessy na pokładzie naszego niedoszłego aeroplanu przeprowadzały szkolenie z zakresu ewakuacji w razie wodowania.

Pan w tym ich kiosku skłonny był nawet przebukować nam bilet na kolejny dzień za równowartość różnicy w cenie, wciąż jednak była to kwota, z którą ciężko było nam się rozstać, więc skierowaliśmy kroki w stronę biura Cathay Pacific, które obiecywało się nami zająć w razie, gdyby ich opóźnienie odbiło nam się czkawką.

Dwie drobne azjatki w czerwonych kubraczkach wysłuchały naszej sprawy i skompletowawszy stosowną dokumentację udały się na naradę na zaplecze, skąd wnet powróciły z wymiętą serwetką, na której nabazgrały kwotę, w połowie pokrywającą nasze zobowiązania wobec Air Asia. Na takie warunki gotowi byliśmy przystać, niestety w międzyczasie nasz niedoszły samolot oderwał się od pasa startowego, a tym samym pod opcje przebukowania przestaliśmy się kwalifikować i pod względem finansowym wróciliśmy do punktu wyjścia.

Chcąc nie chcąc noc spędziliśmy w przechowalni pasażerów na manilskim lotnisku. Nauczeni przykrym doświadczeniem kolejnego dnia zerwaliśmy się skoro świt i na trzy godziny przed odlotem stawiliśmy się w skrzydle lotniska, skąd autobus zabrać nas miał na stosowny terminal. I znów się nerwy zaczęły, bo dyliżans załapał godzinę (słownie: GODZINĘ) opóźnienia i kolejny raz ciepło nam się w gaciach zrobiło, bynajmniej nie ze względu na filipińskie tropiki.

Na strachu się szczęśliwie skończyło i już kilka godzin później sączyliśmy pierwsze kolorowe drinki z obowiązkową parasolką w oazie wśród palm.

Tyle tytułem wstępu...