Espana Forever & The Other Side of The Hill

Rozłam w ekipie był dziełem przypadku. Pozbawiona nawigacji załoga srebrnej Zafiry ruszyła na Gibraltar trasą wschodnią, przez Kadyks, kierując się przydrożnymi znakami. My natomiast, niechcący (sic!) podprowadziwszy im dżipiesa, pomknęliśmy zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami przez Rondę - niewielkie miasteczko malowniczo usytuowane na krawędzi głębokiego wąwozu.

Urokowi Rondy ulegliśmy na tyle, że gdy Kostek dzwonił spod kolejki na Skałę Gibraltarską, my leniwie sączyliśmy piwo nieopodal mostu spinającego dwie ściany wąwozu. Spotkaliśmy się więc w Tarifie, najdalej wysuniętym na południe punkcie kontynentalnej Europy i - ze względu na silne wiatry - raju amatorów wszelakich sportów wodnych.

Rankiem złapaliśmy prom do Maroko, a tam wiadomo: plaża, shishka, wszawy hotelik. Powrót do Hiszpanii dnia następnego, Zefira do Rondy, my na Gibraltar, a wieczorkiem samolot do Irlandii, na który zdążyliśmy cudem, bowiem w ciągu czterech dni zaliczyliśmy trzy strefy czasowe i każdy zegarek w aucie pokazywał inną godzinę. Sratatata zdjęcia tu.

Nieważne. Ważne są wydarzenie bieżące.

Już rano czułem się lekutko osłabiony. Zgrałem jednak żwawą muzyczkę na telefon, wskoczyłem w buty i korzystając ze słonecznej pogody poszedłem pobiegać. Na pierwszej prostej nogi niosły mnie same w takt "Mr. Brownstone". Pierwsze nuty "U+UR Hand" zagrały na podbiegu - idealny timing, potem z górki jeszcze jakoś poszło, ale na kolejnej prostej zacząłem słabnąć. Jeszcze mnie energetyczny "Awake" przeciągnął przez ulicę i kilkaset metrów wzdłuż kanału, ale wraz '... tak jak Bolek i Lolek, Tytus, Romek i A`Tomek...' nogi stały się ciężkie jak z ołowiu, mięśnie jak z waty, kujący ból odezwał się spod obojczyka i ... przejść musiałem w marsz. Tylko do następnego mostku, pomyślałem, może przesadziłem z tempem. Od mostku faktycznie ruszyłem biegiem, minąłem dom starców (może trzeba było zostać), O`Briensa, stację benzynową, TESCO i znów siły zaczęły mnie opuszczać. Do skrętu do Dżaska, pomyślałem, potem chwilkę się przejdę. Spuchłem haniebnie nim skręt do Dżaska pojawił się w zasięgu wzroku. Jeszcze jedną desperacką próbę biegu podjąłem, by ostatecznie złożyć broń i wśród gwizdów widowni, ze spuszczoną głową podreptać do domu.

Jeszcze mało telefonu nie wysłałem na okołoziemską, gdy mi zakomunikował: 'przebiegłeś 6,86 km w 46 minut, czy chcesz podzielić się tym wynikiem z przyjaciółmi z fejsbuka?'. Żeby mnie z listy znajomych wykreślili...?

I tak wyglądał mój pierwszy poranek jako trzydziestolatka.

Mam nadzieję, że to przez wczorajszą okowitkę. Bo mi wczoraj Anieśka zakomunikowała, że Kumpel został zawieszony w pracy, więc jedziemy zaoferować wsparcie duchowe. Skrzywiłem się, wiedziałem bowiem jak to się skończy, a jak powszechnie wiadomo alkoholem się brzydzę. Ostatecznie jednak uległem.

Jak okazało się Kumplowi nerwy puściły i jednego klienta szturchnął, bo go przezywał, drugiego, bo się za bardzo interesował, a trzeci mało nie zarobił, bo za głośno mówił. Tłumaczył, że on przecież taki nie jest, że sporo spraw gniótł w sobie, aż w końcu pękł, oczy mu zaszły czerwienią i nawet nie pamięta dokładnie jak do incydentu doszło. Znaczy idzie w niepoczytalność - doskonała linia obrony. Niemniej jak spytał, czy może być sok pomarańczowy na przepojkę, zgodziłem się w ułamku sekundy. Jeszcze w mazak, mówię, zarobię za niepotrzebne dyskusje.

Szczęściem Anieśka mi PS3 w prezencie podarowała. Pobiegam sobie chociaż na konsoli.